Askeri Kurgudur. Karanlık sizi yutarken korkuya alışmak zordu. Kulaklarımdaki çınlamayla sanki bir yerden düşmüş gibi sıçrayarak gözlerimi hızla açtım. Yüzüme vuran ışık beni fazlasıyla rahatsız ederken bakış açıma giren kişi hep aynıydı. Abim, her seferinde yanımda beni kaldırmak için bekliyordu. Dakikalar sonra ise zihnime düşen senaryolarla yutkundum. Ölümün eşiğinden dönmüş, kasıtlı bir kazanın kurbanı olmuştum. Her şey zihnimde bir bir canlanırken bu defa gözümün önünde canlanan ise o an değil, hemen yanımda bana yardım eden ela gözlerdi. Kumral saçları dağılırken etraftaki hengamede son baktığım yüz o olmuştu.

İstihbarat Kurgusudur. Adım seslerimiz boş sokakta yankılanıyordu. Sokağın sonuna geldiğimde sağa döndüm ve karşıma çıkan, eski sokak lambalarının bir yanıp bir söndüğü, terk edilmiş bir ara sokağa girdim. Burası, gecenin karanlığında saklanmış ama bulunmak ister gibiydi. Tek amacımız, kalacak bir yer bulmaktı. Cebimden çıkardığım telefonla sokağın sonunda bulunan eski evin fotoğrafını çekip Atilla'ya gönderdim. Bizler beş kişiydik ama bu sokakta dört. Bizler beş kişiyiz ama insanlık için hiç. Bizler beş kişiyiz ama mezarda bir. Bizler, adı bilinmeyenler; ismi duyulmayanlar, karşılıksız vatana hizmet edenlerdik. Bizler, bu vatan uğruna çalışanlardan sadece beşiydik. Sonunda dinlenecek güvenli bir yer bulmanın huzurunu yaşarken zihnimde dönen düşüncelerle baş etmek bir hayli zordu. Hiçbir şeyin olmadığı gibi bu hissinde sonu yoktu. Ne aşkın, ne saadetin, ne de yalnızlığın sonu vardı. Sınırsızdı her şey tıpkı bu hikaye gibi. Ne başı vardı ne de sonu. Daima akıllarda dolanacak, bitse bile sayfalarda yaşayacaktı.