Bazı insanlar çocukluğunu güzel anılarla hatırlarlar. Ben hatırlamam. Ben çocukluğumu nefret ettiklerimi bile kaybetmemek için verdiğim çabayla hatırlarım. Ben çocukluğumu gözlerimin önünde yitip gidenlerle hatırlarım. Yıllar boyunca tek bir şeye tutundum: Bir gün, benden alınan çocukluk, başka çocuklardan da alınmasın diye savaşacağıma. Bu yüzden ölmemek için savaştım, bu yüzden büyüdüm. Bu yüzden hiç vazgeçmeyip, klinik toksikolog oldum. Bazı zehirler insanın ruhundan arınmaz, bazı yaralar hep açık kalır ve sadece insanı ayakta tutacak büyük öfkelere dönüştürür. Her şey planlıydı, yolundaydı. Ta ki hayatıma, hayatta yok etmek için çabaladığım her şeye sahip, o adam girene kadar. Herşeye rağmen, bazen insanı en çok korkutan şey geçmişi değildir. Geçmişteki çocuk halinin kabuslarını süsleyen birini sevebilme ihtimalidir. Asla pes etmeyenlere, savaşın ortasında büyümüş çocuklara ve koskoca dünyada tek kalan insanlara adanmış. Hayatını, başkalarına adamışlara özgü bir hikaye.

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.