'Yaramızı unutturur, yarayı kapatan aşk yaradan da derin...' Taşacak Bu Deniz - Adil Koçari

Bir kadın, öldüğünü sandığı kızı için yirmi yıl yas tuttu. Bir adam, sevdiği kadının kendisine ihanet ettiğine inandırıldı. Bir çocuk, gerçek ailesinden habersiz büyütüldü. Ve herkes, tek bir yalanın içinde yaşamayı öğrendi. Karadeniz'in sert rüzgârları yıllar sonra geçmişi yeniden kıyıya vurduğunda, hiçbir sır saklı kalmayacaktır. Çünkü mazi unutulmaz. Sadece karanlığa gömülür.

Karadeniz'de, hele ki Furtuna köyünde, tek başına bir Furtuna kızı olmak... sadece onu değil, dokunduğu herkesi yakacak türdendi. Aşk ve intikam, sadakat ve yasak duygular arasında savrulurken, en büyük yangın belki de Sude'nin içinde kopacaktı. Aynı isimle yayınladığım kurgumun hesap şifresini unuttuğum için burdan devam ediyorum.

Şerif, daha çocukken kan davasının içine doğdu. Babası onu yıllarca intikamla büyüttü ve sonunda işlenen bir cinayet yüzünden yirmi yıl hapis yattı. Ancak demir parmaklıklar ardında geçen yıllar, kalbindeki tek gerçeği değiştiremedi: Esme'ye olan aşkını. Esme ise yıllar önce düşman köyden Koçari'ye âşık olmuş, fakat kan davası yüzünden ona kavuşamamıştı. Üstelik sevdiği adam tarafından aldatılınca bütün hayalleri yıkıldı. Bunun ardından, iki aile arasındaki dengeleri korumak için Şerif'le sadece kâğıt üzerinde bir evlilik yaptı. Yirmi yıl sonra Şerif özgürlüğüne kavuştuğunda, Esme onu hâlâ bir katil ve sadece resmî nikâhlı eşi olarak görüyordu. Fakat zaman geçtikçe Şerif'in sessiz sevgisi, fedakârlığı ve yıllardır sakladığı duygular Esme'nin kalbindeki duvarları yıkmaya başladı. Ancak geçmiş peşlerini bırakmayacaktır. Çünkü Koçari ile olan hesap kapanmamış, kan davası hâlâ sona ermemiştir.

ya eleni bir gün önce gelseydi?

Furtuna koçari düşmanlığına inat dost olan dört kişi... Şerif furtuna,adil koçari,gezep koçari, güneş Yalçındağ... Şerif ve güneş birbirine sevdalıydı. Büyükler savaşır , kucukler kaybeder demişlerdi. Güneş ise en büyük kaybı yaşamış , oğluna güzel bir hayat vermek için gitmişti...

Eleni Miryanonun Trabzon'a gelişiyle zaten dingin olmayan Karadeniz daha da fırtınalı bir hal alır. Oruç furtunaysa yunan doktorla tanıştığı günün akşamı, artık hayatının monoton olmayacağını anlar. Çünkü Gökçe kapıda duruyor, ona en soğuk bakışlarını yolluyordu. ~ oruç furtuna & gökçe demir

onu tekrar görmek binevi bir yangının tekrar harlanması demekti kendileri dışında kimsenin söndüremeyeceği bir yangın

"Aşk kırılınca kırık parçalar nefret oluyor." ​"Seni hiçbir zaman gerçekten sevmedim Gezep... Benim gönlüm başkasında." ​Bu cümle, yirmi yıl önce iki canı tek bir kalemde sildi. Gezep, canından çok sevdiği kadının ihanetiyle bir canavara dönüştü. Hicran ise sevdalısının hayatı uğruna, ömür boyu taşıyacağı o "hain" damgasını gururla bağrına bastı. ​Ama Karadeniz, üzerinde kurulan hiçbir yalanı unutmazdı. ​Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, aralarındaki nefret duvarı üflesen dağılacak bir kül yığınından ibaretti. Hicran şimdi iki ateş arasında: Bir yanda can dostunun yirmi yıllık evlat acısı, diğer yanda doğruları öğrenirse durdurulamayacak bir fırtınaya dönüşecek olan Gezep... ​Yangın yeniden başlıyor. Ve bu sefer, hiçbir yalan o küllerin altında gizli kalamayacak.