bir dal sigara, martin. james chao'nun dudaklarının arasında. onu içine çekecek ve bitirdiğinde ezecek ayakkabısının ucuyla.

love should be fun

altı metre toprağın altında gömülü olduğumda ve toprak benden geriye kalan her izi yuttuğunda, böcekler kemiklerimin arasında sürünüp kalbimden geriye kalanı yerken, tadacakları son şey sen olacaksın: ve benden çürüyecek hiçbir şey kalmadığında bile, kalbimin eskiden bulunduğu o boşluğun içinde hâlâ seni bulacaklar.

martin jonathan edwards; kafasının içinde hiç susmayan bir papağan, göğüs kafesinde ise her fırsatta iplerini koparan bir uçurtma ile yaşıyor.

ahn keonho'nun üç sırrı vardı: örümcek adam'dı, içten içe parçalanıyordu, ve eom seonghyeon'a sırılsıklam aşıktı.

seksenlerde, iki genç müzisyen; yıllar boyunca birbirlerini alt etmeye çalıştıkları hırs, korku ve itiraf edemedikleri bir aşkın arasında sıkışıp kalmıştır.

bulamazlar bizi saklandığımız yer cehennemin dibi

eom seonghyeon, çocukluk arkadaşı ahn keonho'yla üç yıldır tek kelime konuşmamıştır. keonho'nun, emniyette üst düzey bir polis olan babasının yürüttüğü bir soruşturmada peşine düşülen bir sanat sahteciliğinin arkasındaki kişi olduğunu öğrendiğinde, hiç karşılaşacağını düşünmediği bir seçimle yüzleşmek zorunda kalır: keonho'yu kurtarmak mı, yoksa doğru tarafta kalmak mı? bu kez, seonghyeon doğru olanı seçmez. © eomangel.

coburger: ovusbucocu ne diye bir yildiz veriyon

Keonho'nun hesapsız samimiyeti, Seonghyeon'un dilsiz enkazıydı.