Mara'nın hayatı, sevdiği adamın aslında bir asker olduğunu öğrenmesiyle altüst olur. Tam hesap sormaya hazırlanırken Gökmen ağır yaralanır ve hafızasını kaybeder. Her şeyi hatırlar... ama Mara'yı hatırlamaz. Mara, sevdiği adamın gözlerinin içine bakarken onun için artık bir yabancı olduğunu fark eder. Gerçekler yavaş yavaş ortaya çıktıkça Mara daha büyük bir gerçekle yüzleşir: Gökmen başlangıçta ona bir görev için yaklaşmıştır. Peki ya sonra? Aşk mı gerçekti... yoksa başından beri her şey bir yalandan mı ibaretti? BÖLÜMLERDE KISA BİR ALINTI "GÖKMEN," dedim. "MARA, lütfen bana bak." "GELDİN," dedim zorla. "GELDİM," dedi. "Seni bırakır mıyım, geldim." "ÇOK ACIYOR." "GEÇECEK, lütfen bırakma kendini." Son duyduğum şey Gökmen'in sesi oldu. "MARA, hayır... hayır, gitme." Kaan'a bağırıyordu: "KARDEŞİM, SEVDİĞİM KADIN ÖLÜYOR. MARA."

(Yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.) Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.