Bir kız düşünün, 17 senelik hayatının bir yalan üzerine kurulu olduğu... Tabii burdan söyleyince kolay geliyor kulağa, değil mi? Ama aslında empati yapınca hiçte öyle olmadığını farkedeceksiniz. Düşünsenize her gün gördüğünüz, aynı evin içinde yaşadığınız, anne, baba dediğiniz kişilerin aslında bir yabancı olduğunu öğrenmek sizde nasıl bir etki yapar? Peki sizce Yağmur ne yapacak? Bu öğrendikleri karşısında nasıl bir tepki verecek sizce? Merak edenler, buyrun hikayeye... --------------------- Sıkıntıdan, öylesine yazılmış bir kitaptır. Ayrıca lütfen yorumlarınızı,düşüncelerinizi saygı çerçevesi içerisinde yazınız. Aksi takdirde yorumlarınız dikkate alınmayacaktır⚠️ ❗Arkadaşlar, kitabı ilk yayınladığım zamanın üzerinden çok geçtiği için ve o sıralar bir tık ergen olduğum için kitabın ortalarına doğru olan tüm bölümlerde cringe sahneler yazar olarak 'ben bunu nasıl yazmışım?' dediğim sahneler maalesef ki var. Düzenlemeye alacağım kitabı ama ne zaman olur bilemem. O yüzden böyle bir uyarı koymak istedim, bilginize... ❗

"Üzgünüm... 1 kelime 7 harf ama verdiği acı... Kelimelere , harflere sığamayacak bir acı... Siz beni bu kelime ile terkettiniz... Ben de bu satırlarla... Ölmüşüm ben... Diyorlar ya insan kalbi durduğunda değil unutulduğunda ölür diye. İşte ben dün kan ter içinde eve döndüğümde sizi gülerek sohbet ederken gördüğümde öldüğümü öğrendim... Gidiyorum ben... Masanın üstüne sizin olan her şeyi bıraktım. Kart , telefon... Üçüzler... Zar zor biriktirdiğimiz para da orada. Canınız sıkarlar , onların parasını kullanmak istemezsiniz alın kullanın bu parayı. Siz hep üçüzdünüz üçüz kalın , hiç ayrılmayın... Bana yaptığınızı da birbirinize yapmayın! Unutmayın siz birbiriniz için varsınız! Bir kalp paramparça olduğunda tamir olmuyor ne yazık ki... Hoşçakalın hepiniz. Bu mektubu ben gittikten belki günler , belki haftalar sonra okuyorsunuz. Farkedeceğinizden bile şüpheliyim. Gerçi umursayıp mektubu okudunuz mu onu da bilmiyorum ama eğer okuduysanız şunu bilin ki hiçbirinizden nefret etmiyorum. Rahatça yaşayıp gitmeye devam edebilirsiniz. Ben Ada... Sadece Ada... Ben hiçbir yere ait olamayan , hiçbir yere sığdırılamayan , duyguları olmayan , dilsiz Ada , mutluluklar dilerim..." TAMAMLANDI✔️ ✨Bu Dördüzlerin değil Üçüzlerin hikayesiydi ve ben bu hikayenin sonunda herkes mutlu olduktan sonra kenara atılacak karakteriydim. Peki ben bu acı kaderimi kabullenecek miydim? Hikayenin sonunda tek acı çeken ben mi olacaktım yoksa tek mutlu olanı mı?✨ •Buna benzer aile hikayeleri okumak isterseniz profilimden Berceste ve Rüzgâra Karışan Ruh'u okuyabilirsiniz.•

Meriç; Seni gördüm beğendim Meriç; Görücü geliyorum Aylin; Ha? #text1 28.04.21