Defne : Aksel Defne: Pişt Defne: Kime diyorum ben! Aksel: Tabii, baktım. Ne alırdınız ? Aksel : Çay, kahve? Yanında çilekli çikolata? Defne : Senden gelen hiçbir şeyi istemiyorum ! Defne : Dinle beni. Defne : Yağız'a bulaşmaktan vazgeç! Aksel : O tamam. Bu hâl ve hareketlerin hiç değişmemiş, Defnecik. Aksel : Ne o ? Kendi götü yemedi de sana mı dert yandı, bana mesaj atman için? Defne : Uff... Hâlâ aynı çocukça hareketler. Defne : Birincisi, bana " Defnecik " demeyi kes. Defne ; İkincisi, benimle düzgün konuş. Defne : Üçüncüsü benim ne yapıp yapmayacağım kimseyi ilgilendirmez !

Hayallerin başladığı yerde umut yeşerirdi. Peki ya o hayaller hiç son bulmadıysa ? Kalp yeniden atar mı? Yarım kalan hikayeler yeniden yazılır mı? Yarım kalmalı bazı bitişler... Hiç can bulmamalı satırlar lakin mürekkebe bulandı bir kere kalem. Kader yeniden yazıldı...