**re-editing and changing some parts I will slowly update the chapters I fix**** This story follows the 22~ years old Zara Nizerimana, a charming young African woman looking to find happiness for herself after losing her family in a house fire when she was 14 and being left with her scary, drunk, and mild abusive father until she was 18. Her life takes a different route when she meets her new boss Roman Rossi the 30~year old cold killer and assassin who's the boss of the top ruthless Italian mafia family, he takes a liking to her when he's 5 and 1 years old daughters become very found of her right away. Can he keep them safe when his family's trouble and their past follow them? {bwwm} Started- May 9th 20222 Ended- August 1st 2022

İclal Özden ve Betül Çetintaş o gün müzeye vakit geçirmek , sergiledikleri tablo için girmişti. Ne bir tablo arıyordu ne de bir hikâye. Duvarlarda asılı duran resimler onun için yalnızca renk ve şekilden ibaretti. Ta ki bir salonun ortasında, adı bile olmayan bir tablonun karşısında durana kadar. Aynı gece müzeye giren hırsız, İclal'in bilmediği bir şeyi biliyordu. Çalınacak olan sadece bir eser değildi; o tabloyla birlikte saklanmış, zamanla örtülmüş bir gerçek de yerinden sökülecekti. İclal ve Betül farkında olmadan bu sessiz suçun tam ortasında kalacaktı. Çalınan Renkler, tesadüflerin kaderle karıştığı, sanatın suskunluğunda gizlenen sırları ve bir insanın kendi hayatında hiç seçmediği bir rolün içine nasıl sürüklendiğini anlatıyor. Bir müze gecesi, bir hırsız ve hiçbir şeyle ilgisi olmadığını düşünen bir kadın... Ama bazı hikâyelerde, ilgisiz olmak mümkün değildir.

"Bazı yaralar kabuk bağlar ama altı sızlamaktan asla vazgeçmez. Ben senin zihninden silindiğim gün, kendi tuvalimde koyu bir maviye dönüştüm." Zihnimdeki kat kat kurumuş boyaların altında, bir kaza gecesinin siren sesleri saklıydı. Arkamda bıraktığım şehri, lise yıllarını ve bir hastane koridorunun buz gibi fayanslarında kaybettiğim gözleri unutmak için sığınmıştım bu sahil kasabasına. Taze kahve kokuları, dalga sesleri ve bir güzel sanatlar atölyesinin sükûneti... İyileştiğimi sanıyordum. Ta ki o üniversite bahçesinde, parmaklarımız yabancı bir kâğıdın üzerinde birbirine teğet geçene kadar. O beni unutmuştu. Gözlerimin içine bakıyordu ama beni görmüyordu. Bense onun bir tebessümüne bir ömür feda etmeye hazır o kızdım hâlâ. "Hiç karşılaşmamış iki yabancı olmak kolaydı. Asıl olay, bir zamanlar her şeyi olduğun insanın gözlerinde bir hiç olabilmekteydi."

Mahinev, yalnızlıkla arkadaş bir kızdı. Doğduğunda yalnızdı, acı çekerken yalnızdı, büyürken yalnızdı. Böyle öleceğini düşünüyordu ta ki bir ailesi olduğunu öğrenene kadar. Aynı şehrin içinde, kendisinden kilometrelerce uzakta; annesi, babası, abileri ve kardeşi vardı. "Artık yalnız olmayacağım diye düşünmüştüm. Beni sevseydiniz eğer, size bunu misliyle öderdim. Neden canımı acıttınız?" 🌠 "Bana ne istediğini söyle." "Seni." dedim. "Seni istiyorum." Pamir gülümsedi. "Pekâlâ, bu kolay. En başından beri bana sahiptin zaten."

İki ayrı dünya, bir tesadüf ve 'bizden olmaz' denilen bir aşk "Sahi, bizden olmaz mı?"

Dağhan Kırca bey komşu; Bakın Ufuk Bey Dağhan Kırca bey Komşu; dairenizden biraz daha müzik aleti sesi gelirse Dağhan Kırca bey Komşu; gitarın tellerini ayrı ayrı ayırır oldukça münhasır bir yerinize ben DO RE Mİ'lerim. Dağhan Kırca bey Komşu; oldukça kibar olduğumu düşünüyorum Dağhan Kırca bey Komşu; Bir daha gecenin vakti do re mi demeye başlarsanız Dağhan Kırca bey Komşu; o notaları üzerinizde baştan yazarım Dağhan Kırca bey Komşu; iyi geceler. Sorun şu ki; ben ne Ufuk'tum ne de dairemden müzik sesi geliyordu, üstelik çatı katında oturuyordum. Aylardır hoşlandığım adam ansızın bana sen Ufuksun diyerek yazmaya başladı. Peki ben bu şansı kaçırır mıydım? Asla. Biraz Mahalle kurgusu, biraz polis, biraz dram hepsinden bir tutam✨ Tüm hakları bana aittir. Bç: 01.03.2026 Bş: 28.08.2026

Işık ve Gölge Koleji'nin uzun süren bu düşmanlığına son vermek için dokuz kişiden oluşan bir grup açarlar. Açılan bu grup ile bütün dengeler değişmiştir. okul #1 25.01.2026 grup #1 23.01.2026 wp #1 25.01.2026 arkadaşlık #2 23.01.2026 genelkurgu #8 25.01.2026 genckizedebiyati #5 31.01.2026 düşman #1 02.02.2026 ask#3 26.04.2026

Sezen Aslanoğlu'nun zarif boynu canından çok sevdiği abisi ailesinin saadeti için husumetli ailenin oğluyla evlenmesi gerektiğini söylediğinde ilk kez eğilmişti. Ailesi için üzerine düşen sorumluluğu kabullenmişti ta ki evlenmek zorunda olduğu adamın onu mahveden eski sevgilisi olduğunu öğrenene kadar. Ne yapacağına dair hiçbir fikri olmasa da ne yapmayacağını adı kadar iyi biliyordu. O adamla evlenmeyecekti. Sezen bu evlilikten kendi iradesiyle kurtulamayacağını ve tek çıkar yolunun kendi kontrolü altında yapacağı bir anlaşmalı evlilik olduğunu fark ettiğinde, kartlar yeniden dağıtıldı. Aradığını buldu. Abilerinden borç alıp sırra kadem basan ve aylarca bulunamayan adamı. Kenan'ı. 🖇️ "İndir o silahı abi." Abim beni dinlemeden Kenan'a kilitlenmişken sesimi yükselttim. "Abi indir dedim!" Metin abim kaşlarını çatıp öfkeyle konuştu. "Sana ne oluyor Sezen, geç içeri." Aldırmadım, ona bakmadım bile. "O silahı beline sok ve namluyu indir Oktay, sevgilimi öldürmeyeceksin." "Ne?!" "Ne?!" Omuzlarımı silktim. "Sizi ben tanıştırmak istiyordum fakat siz elinizi çabuk tutmuşsunuz." Abilerimin bakışları üzerime dönmüşken gelen o şaşkın "Ne?!" sesiyle birlikte sinirle gözlerimi yumdum ve üçümüz de ona baktık. O ise bana bakıyordu. Tebessüm ettim. "Sorun değil aşkım," Dedim ölmemesi için beni anlayıp ayak uydurmasını umarak. Hayatlarımızı kurtarmaya çalışıyordum fakat yardımcı olmuyordu. "Bugünün geleceğini biliyorduk artık numara yapmana gerek yok. Buraya kadarmış." Abilerimin şaşkın bakışları karşısında gerçekten zevkle sırıttım, bu kez şaşırtma sırası bendeydi. Son kozumu oynuyordum ve bu kez, elim her zamankinden güçlüydü. Kenan'ı bulmuştum. "Şimdi sevgilimi mezarından çıkarın. Konuşmamız gereken şeyler var."

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu. YAZ ESİNTİLERİ - 1

Kalp kırıklığı. O kadar acı ve boğucudur ki ne olduğunu anlayamazsın. Ve bazen acılar izler bırakır. Bunlara Girye denir. Acılar ruhunda girye bırakır. Dışarıdan kimse görmez, çünkü bilmelerini istemezsin. Ve bazen, hissettiklerin ve gösterdiklerin farklıdır. Unutma Parla; insanlar acıya boğulmaz. İnsanlar acıya boğdurur...