Her şey, Defne'nin kardeşi Savaş'ı kaybettiği gün başlamıştı. O gün sadece Savaş ölmemişti; Defne'nin içindeki neşe, umut ve huzur da onunla birlikte yok olmuştu. Günler geçtikçe acısı büyüdü, zihni karanlık düşüncelerle doldu. Zamanı kendine zarar vererek içindeki fırtınayı susturmaya çalışmasıyla geçti. Ben Ayşenur Batur. Bir zamanlar Defne'nin en yakın arkadaşıydım. Şimdi ise adımı duymaya bile tahammül edemiyeceği, geçmişinin en karanlık hatıralarından biriydim...