Fadime Koçari, ailesini dört bir yandan kuşatmış kan davası sağ olsun, tüm ömrünü tetikte geçirmişti: Her an her saniye düşmandan gelebilecek her türlü fenalıktan kendini koruması gerekiyordu; ona öğretilen de buydu. Ancak hayatı geri dönülemez bir biçimde parçalara ayrıldığında elinde kalan parçalarla ne yapacağını bilemedi. Çünkü kimse ona fenalığın en büyüğünün bir 'dost'tan da gelebileceğini öğretmemişti. ya da: Ya kimse Eyüphan'ın Fadime'yi kaçırdığını fark etmeseydi? . . . Uyarı: Grafik olmasa da cinsel saldırı, kabuslar, Travma Sonrası Stres Bozukluğu (PTSD), şiddet, panik atak gibi unsurlar içermektedir. Eğer bunlardan rahatsız oluyorsanız lütfen okumayın.

"Furtuna ve Koçari... Birbirine düşman iki soyadı, aralarına kan girmiş iki hayat." Yıllar sonra Karadeniz'in puslu yollarında karşılaştıklarında, İso ve Fadime'nin arasında sadece bir kan davası yoktu; söylenmemiş sözlerin, yarım kalmış bir çocukluğun ve bastırılmış bir öfkenin ağırlığı vardı. Kader, onları Şeytan Bükü virajında, bir heyelanın ortasında yakaladı. Yollar kapandığında ve ölüm nefesleri kadar yaklaştığında, kaçacakları tek yer birbirlerinin "düşman" bildiği o gözlerdi. Bu fiziksel yıkımın altından belki sağ çıkabilirlerdi ama kalplerindeki enkazdan kurtulabilecekler miydi? "Çünkü en ağır enkaz, toprak altında kalanlar değil, söylenmemiş sözlerdir."

Iso Furtuna wakes up believing it's 2025. Instead, he finds himself in 2028-with three years of memories missing and a wedding ring on his finger belonging to Fadime Koçari, the woman he once considered his enemy. While Iso struggles to recognize the life he built, Fadime is left grieving a husband who no longer remembers loving her. But some love stories refuse to be forgotten.

Aslanın yelesi yandı, kaplanın çizgileri kül oldu; kükreyiş aslandan koptu da, susturulan kaplanın nefesi oldu. Zihnimdeki o ağır duman, senin izini benden söküp yolarken; hüküm göğe yazıldı ama vurduğu hep bizim yerimiz oldu. [İsmail Fırtına • Fadime Koçari] ©mmatmazelsiyah • 2026

bu topraklarda, namus kadının boynuna dolanmış zincirken erkeğin elinin kiriydi. bu kirli zihinlerin arasında bir sevda yeşertmeye çalışmak ise fadime ile iso'nun en büyük hatasıydı.

"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.