Aşk, iki ruhun birbirine dokunduğu, beklentilerin ötesinde bir bağlılık yaratan büyülü bir hissin ta kendisidir. Göz göze geldiğiniz an, tüm dünya durur ve sadece o anı yaşarsınız. Aşk, geçmişle geleceği birleştiren, kalplerde sonsuz bir sevda hikayesi yazan bir serüvendir. Beyza ile Atinin yarım kalmış bir hikayesi vardı, taki kader onları birleştirene kadar.

Arif sözlerine devam ederken masadan telefonunu aldı. Tekrar telefonuna dönmeden önce bana bakarak konuşmasını sürdürdü A:Ben deli değilim. Sırtını koltuğa yaslayıp telefonuna bakmaya devam etti. Sinir katsayım artmıştı ama bunu belli edemezdim. T:Buraya yalnızca deliler gelmiyor T:Hattâ hiç deli gelmiyor Arif bey.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

İbrahime gülümsemeye çalışırken ona bakmamak için direniyordum. Kapıdan çekilmiyordu ki "he, tamam" diyip gidebileyim. Başımın ve karnımın ağrısı artıyordu ve bunların hepsi şu 10 saniyede oluyordu. Nolacaksa olsun diyip Atilla'nın gözlerine baktım. Hiç değişmemişti, hâlâ aşık olduğum gibilerdi. Ona bakınca yüzümü nötr hâle getirdim elbette. O da bana bakıyordu, alık alık. Sonra elini uzattı. A:Memnun oldum A:Ati ben A:Atilla... "Senin Atilla'n" diyemiyordu tabii. O pürüzlü ve boğuk sesini duymuştum 1,5 senenin ardından...

İçeride gördüğüm manzara masada oturan, kapalı alanda güneş gözlüğü takan, kolları dövmeli, sakallı, kumral bi adamdı. Bizi gördüğü zaman elindeki telefonu kapatıp ters çevirdi ve ayağa kalktı. Önce Çınar'a elini uzattı. A:Hoşgeldiniz, Ati ben A:Ati242 Ç:Memnun oldum Çınar ben de Ç:Gökçe Demir'in menajeriyim. Çınar beni gösterince sahte olduğu her hâlinden belli olan bir gülümseme bıraktım dudaklarıma.