Cadılar ve vampirler yüzyıllardır birbirlerinden uzak durmayı öğrenmişti. Biri büyünün, diğeri ölümle yaşam arasındaki dengenin taşıyıcısıydı. Efe, nefret etmesi gereken bir vampire karşı hissetmeye başladığı duyguları kabul edemediğinde yaptığı büyüler, onu geri dönülmesi zor bir bağın içine sürükler. Arda ise hayatı boyunca bastırdığı hisleri ilk kez onun yanında keşfeder. Ancak yasak bir bağın bedeli vardır. Konsey gerçeği öğrendiğinde, ikisinin de yalnızca aşklarıyla değil, ait oldukları dünyaların kurallarıyla da yüzleşmesi gerekecektir. düzyazı cadı efe vampir arda

"Ablanın sadık köpeği sensin demek... Senin gibi güzel bir çocuğa yazık olacak." Kanlı bir geçmişin, birbirine yeminli iki düşman ablanın ve gümüş ile dişler arasına sıkışmış yasak bir çekimin hikayesi. Kendi avına çekilen bir vampir ve ona boyun eğmeyen bir avcı. HilZey & ArEf vampire Arda&Hilal vampire hunter Efe & Zeynep

kırılması gereken 83 mühür vardı. Ancak ondan önce, kırılması gereken duygular vardı.

perma debut lansmanında crush'tan arda, radikal'den ibrahim, big5'tan poyraz; crush'tan efe ile ilgileniyor. "sen dikkɑtli ol dɑ insɑnlɑɾ beni deli gibi kıskɑndığını ɑnlɑmɑsın." düz yazı | mutlu son - gerçek kişi ve kurumlarla hiçbir alakası yoktur. tüm kişiler ve olaylar hayal ürünüdür. -

Aref / enemies to lovers / tension / text + düzyazı Kusmak için girdiği tuvalette ardanın olduğunu gören efe tam çıkacakken kapının kilitlenmesi ile aralarındaki öfkeden dolayı ilk ağızlarını sonrada yumruklarını konuşturmuşlardı.

Seni üşütmemek için şu kafayı yaktım

Efe kötü geçmişini bir şekilde arkasında bırakmış kendine yeni bir hayat kurmuştu ki o geçmişten biri her şeyi mahvetmek üzere hayatına dahil olmuştu. Enemies to lovers. Aref ağırlıklı.

arda: selam hayatım efe: fake tarot hesabın işe yaramadı herhalde -exes to lovers-

toxic dedin mi patron ayakta baba gercek kişi ve olaylarla alakası yoktur, gercekliği yansıtmaz tamamen kurgudur🥰🥰

minific, oneshot, crush when i wake up, i'm afraid somebody else might take my place Rüzgarın uçurduğu renkli bir yaprak süzüldü, simsiyah giyinmiş çocuğun yanına oturur gibi banka kondu. Kapüşonu gözlerini ve siyaha yakın saçlarını kapatan çocuk gözlerini sarı yaprağa dikti. Orada oturan farklı olmalıydı, rezerve edilmiş bir alandı. Küçük çocuklar çığlıklar atarak oynamaya devam ediyorlardı. Kimse bankın sağında ve sonunda, yalnız başına oturmasını umursamıyor gibiydi. Oysa kalbi yanıyordu. Kusası vardı, esmer yüzü acıyla kıvrılmıştı.