Elleri bacaklarından yukarı doğru yavaşça okşadı, "Kocan olarak burayı..." parmaklarını iç bacağına bastırdı, kız titredi. "Seveceğim," dedi. Parmağını daha yukarıya doğru kaydırdı, danteli iç çamaşırının etrafında dolandırdı. "Sonra şurayı ağzıma alacağım." Parmağını ipe dolayıp yavaşça kenara sıyırdı. "Parmağımı da sokabilirim," dedi, parmağını ıslak çizginin üzerinde gezdirerek kıza doğru yaklaştı, aralanmış ağzına doğru, "Ama ilk önce içine kendim gireceğim." ~DÜZENLENECEKTİR~ YETİŞKİN İÇERİK+18

Ellerini yavaş ve sakince belime yerleştirdi. Vücudumdaki hissettiğim titreme nasıl bir tehlikede olduğumun habercisiydi. Kulağıma eğildi nefesi ciğerlerimin en derinine kadar inerken. kalbim yerinden çıkacakmışcasına atıyordu. "Sen benimsin küçüğüm" dedi sakince kulağıma kullandığı cümle tüylerimi diken diken ederken üzerimdeki küçücük havluyu çekti ve yere bıraktı. dikkatlice beni incelerken refleks olarak ellerimle vücudumu kapatmaya çalıştım. ellerimi tuttu ve beni duvara yasladı. " Benim olanı benden gizleme küçüğüm"

Devam kitabı değildir, diğer kitaplarla bağlantısı yoktur. "İnsanlar sana neden Ormancı diyor?" diye sordu. Korkusunu saklamaya çalışsa da sesi titremişti. Adam ona değil, karanlığın içinde yükselen ağaçlara baktı. Sanki cevabı dalların arasında bir yerde asılıydı. "Belki ağaçları iyi tanıdığımdandır," dedi sakince. Sonra gözlerini ona çevirdi. "Belki de öldürdüğüm insanları hangi ağacın köklerine gömmem gerektiğini bildiğimden." Kızın soluğu kesildi. "Kaç kişiyi gömdün?" Adamın dudaklarında, gülümsemeye benzemeyen karanlık bir kıvrım oluştu. "Orman sayı tutmaz." Bir adım yaklaşarak sesini alçalttı. "Yalnızca kendisine verilenleri saklar."

Esselamu aleyküm ve rahmatullahi ve berekatuhu akhiler uhtiler ve diğer okuyucular! . Bu hikaye bir genç kızın hikayesidir, kendisi bu modern yüzyılda dinî bütünlerine ve değerlerine sadık kalmak isteyen, almanyada yaşayan bir kızçedir. . Benim adım Sare ve ben inançlı bir Mümineyim. Bu da benim hikayemdir... --Hikayeden bir kesit-- (Almanyada bir ara sokakta akşam vakti yürüyen bir genç kız) Dar sokaklardan yürüyordum. Olabildiğince kuytu ve sessiz olan geçitlerden uzak durmaya çalışıyordum. Akşam namazı vakti girdiği için acele ediyordum. Aniden arkamdan gelen sesleri duymuştum, erkek sesleriydi. "Oğlum salaksın her halde?! Nargile bar'a gitmem. Herşeyden önce bu gece..." Arkadaşı cevap vermişti ama saniyeler içerisinde sessizlik hakim olmuştu. Neredeyse umutsuz bir şekilde cami sokağına girdiğimde ayak seslerini duymuştum, git gide yaklaşan o ayak seslerini. İçimden şu duayı sürekli ediyordum: "Allahım'ım, senden, onların önünü kesmeni, istiyoruz. Onların verecekleri zarardan sana sığınıyoruz." Ve sonrasında kasılıp yumruklarımı sıkmıştım... . . Dua için kaynak: Ebû Dâvûd, Vitr. 30 . Kitap fragmanı YouTube'da: "Ahiret eşim ol" Başlangıç: 30 Mart 2020, Son: muhtemel yaz 2021 Kategori başarıları: 21.04.2021 #1din 08.07.2022 #1 Sünnet #1 Risale #2 Ayet #2 Hadis #2 Peygamber

HADİ BUGÜN KENDİNE BİR İYİLİK YAP VE BİR KİTAP OKUMAYA BAŞLA. AMA SIRADAN BİR KİTAP OLMASIN OKUDUĞUN KİTAP. NASIL YANİ DEDİĞİNİ DUYAR GİBİYİM. OKUDUĞUN KİTAP BİR TÖRE KİTABI OLSUN. LAKİN BU KİTAPTA KUMA BERDEL KAN DAVASI OLMASIN. BU KİTAPTA AŞK KISKANÇLIK ENTRİKA HIRS VE DAHA NİCE DUYGU OLSUN. HİKAYEDEKİ AŞİRET İSİMLERİ TAMAMEN KURGUDUR GERÇEK AŞİRETLERLE BENZERLİK GÖSTEREBİLİR... KAPAK TASARIMI @SEVGİSİZCE SEVDİ 02.04 2020 MUTLU.1 16.07 2020 ELTİ.1 23.07.2020 EZO.1 01.12.2020 HELİN. 1 11.02.2021 ŞÜKÜR. 1 28.02.2021 BERFE. 1 26.08.2022 REKABET. 1 04.11.2022 İYİLİK. 1

MİRAS🕯ℳᥫ᭡ Geçmişinin karanlığında yaşayan bir mafya torunu... Ve onun için her şeyi göze alıp kabul eden cesur bir kızın hikayesi. Geçmişin gölgesi üzerlerindeydi ama iki yaralı beden tek bir yürek olmayı kabul etmişti. Bu belayı başlarından savurmak için çabalayacak, aynı zamanda aşklarını tüm zihinlere kazıyacaklardı... "Mafya bir babanın kendi ailesine ve öz oğluna düşman olduğu bir hikayedir. Oğlunun sevdiği kadını elinden almak, oğlunu sonsuz karanlığa mahkum etmek istemesini konu alır. Dark Roman ve gençlik konularının birbiriyle harmanlandığı, detaylar ve sürprizlerin olduğu bir hikayedir." Gençlik, aşk, mafya ve aile temalı bir kitap... #MİRAS #KaanDemirel #GökçeMiralp #GK #BuseDağıdır ~Buse Dağıdır~ Son olarak; Bunca zamandır bu platformda okuduğunuz çok beğendiğiniz hikayeler var. Bunları biliyorum aynı zamanda da takip ediyorum, araştırıyorum. O sevdiğiniz hikayeler gibi olacağını düşünmeyip yeni hikayelere şans vermek istemediginizi de tahmin edebiliyorum. Ki bu çok normal. Bunu birçok yeni keşfedeceğim bir filmde, müzikte, dizide bende çok yapıyorum. Ama her defasında iyi ki yeni bir şey daha katmışım hayatıma diyorum. Alıştığımız şeyler hoşumuza gider. Ama alışmadığınız bir şeyin alıştığınız şeyden daha hoşunuza gidip gitmeyeceğini denemeden bilemezsiniz. Yani sevgili okurlar, yeni hikayelere de bir şans verebilirsiniz. Miras çok yeni bir hikaye. Her şey çok yeni. O yüzden zamanla olması gereken olacaktır zaten. Tek isteğim umarım bu hikayeye de diğer tüm yeni güzel hikayelere de bir şans verirsiniz.

"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©