"Herkes onun kalbinin buz tuttuğunu sanıyordu. Oysa o kalbin buz tutmaya vakti yoktu; çünkü her an durabilirdi..." Sıla, bir yıl önceki o lanetli gecede, arkadaşının katili ilan edildiğinde sustu. Kendini savunmadı, kimseye gerçeği anlatmadı. Çünkü bazen susmak, ölen birinin son vasiyetini ve geride kalanları korumanın tek yoluydu. Batu ise nefretle kavruluyordu. Arkadaşının katili sandığı o kıza dünyayı dar etmeye, maskesini düşürene kadar canını yakmaya yeminliydi. Bilmediği tek bir şey vardı: Acımasızca üzerine gittiği o kız, göğsünün ortasında her an durmaya hazır, kırık bir ritim taşıyordu. Sıla, Arda'nın sırrı için dünyayı karşısına alırken; Batu, arkadaşının intikamı için aslında onun ailesini koruyan tek kızı yok etmek üzereydi. Aşk nefretle başladığında, zamanı tükenen bir kalp ne kadar dayanabilirdi?