Δεν πίστευα ποτέ ότι μια μόνο συνάντηση μπορεί να γκρεμίσει μια ολόκληρη ζωή. Η δουλειά ήταν το καταφύγιό μου. Το μόνο μέρος όπου μπορούσα να ξεχάσω το παρελθόν που με κυνηγούσε και τις πληγές που δεν είχαν κλείσει ποτέ. Ζούσα μια ζωή ήσυχη. Μια σχέση που είχε πάψει να είναι αγάπη. Μια καθημερινότητα χωρίς χρώμα. Ένα «αύριο» ίδιο με το «χθες». Δεν έψαχνα τον έρωτα. Δεν περίμενα κανέναν. Μέχρι που εμφανίστηκε εκείνη. Ένα βλέμμα. Ένα χαμόγελο. Μια στιγμή που κράτησε λίγα δευτερόλεπτα... ...και ήταν αρκετή για να αλλάξει τα πάντα. Για πρώτη φορά δεν φοβήθηκα αυτό που ένιωθα. Φοβήθηκα μόνο μήπως το χάσω. Αυτή είναι η ιστορία της Βίκης. Μια ιστορία για τον πόνο, τις δεύτερες ευκαιρίες και έναν έρωτα που ήρθε όταν δεν τον περίμενε. Γιατί, καμιά φορά, το φως εμφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που έχεις μάθει να ζεις στο σκοτάδι.