Aurelia Ostrowska to dwudziestoczteroletnia aktorka, która pomimo swojego młodego wieku i braku długoletniego stażu, zdobyła mnóstwo nagród. Gra w najlepszych polskich produkcjach filmowych, a jej szybko rosnąca kariera, pozwala jej wejść na arenę międzynarodową. Oskar Kamiński to dwudziestosześcioletni raper, znany w muzyce jako Oki. Zdobywa miliony odsłuchów, na jego koncerty przychodzi tysiące fanów. Tworzy to co kocha, a otacza się ludźmi z tym samym powołaniem oraz pasją. Wystarczył jeden wyjazd do Nowego Jorku. Ona - w ramach nowej umowy, która miała pozwolić jej przedostawać się do świata filmu na większą skalę. On - w celu nagrania nowego albumu, który miał zostać jego największym projektem dotychczas. Jeden wieczór, nowojorski klub, a później... zapomnienie.

Gdy w akademiku pojawia się plotka o „zaliczeniu za zaliczenie", Jimin zaczyna rozważać coś, czego nigdy nie brałby pod uwagę. Między uczniem a profesorem rodzi się gra - pełna napięcia, spojrzeń i niedopowiedzeń - w której stawką staje się nie tylko ocena, lecz także granice, które Jimin jest gotów przekroczyć, byleby tylko nie przynieść wstydu swojemu ojcu.

Odessa Jurewicz, to dwudziestotrzyletnia influencerka. Od pięciu lat zajmuje się social mediami, na których zgromadziła dwa miliony odbiorców. Jej życie polega na kamerze, współpracach i eventach, ale to właśnie kocha. Michał Matczak, to dwudziestopięcioletni, najpopularniejszy raper w Polsce. Po dwóch latach przerwy wraca do koncertowania, tworząc w między czasie album, na który czeka każdy jego słuchacz od lat. Ciąży na nim ogromna presja, z czym powoli sobie nie radzi. Te dwie, całkiem odmienne, historie już kiedyś się ze sobą splotły. Było to ciche, prywatne i schowane głęboko w cieniu, bo oni oboje tacy wtedy byli. Jednak przez te trzy lata dużo się zmieniło. Ona - stała się gwiazdą internetu, a on - nadzieją w muzyce. Teraz nie obejdzie się bez ciszy. To będzie najgłośniejsze uczucie w ich karierach. (JEDNO UNIWERSUM Z „BACKSTAGE PASS")

Była dla niego ciszą w świecie, który od dawna nie potrafił już zwolnić. Kimś, kogo znał od lat, a mimo to dopiero jedno spojrzenie i kilka wyśpiewanych wersów sprawiły, że zaczął dostrzegać ją naprawdę. On z kolei był dla niej historią, której nigdy nie planowała napisać, a jednak z każdą kolejną stroną coraz trudniej było jej odłożyć ją na półkę. Nie był człowiekiem, którego łatwo było zrozumieć. Nosił w sobie zbyt wiele przemilczeń i zbyt wiele prawd ukrytych między słowami piosenek. Ona wierzyła, że pod całym tym hałasem istnieje ktoś, kto potrafi kochać równie szczerze, jak obiecuje. Nie wiedziała jeszcze, że niektóre serca pękają nie z braku miłości, lecz pod ciężarem kłamstw, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego. „- Przecież ty chciałeś mieć tylko kogoś z kim mógłbyś grać na scenie. - wyszeptałam. - Nie mam racji?"