"Senin?" diye sordu. "Mila." "Mila, soyadın nedir?" "Kvitka." "Kvitka(Çiçek)." "Evet efendim, Kvitka." "Hayır yani anlamı kvitka.(çiçek)" Mila güldü. Bir an anlayamamıştı. Sarp tekrardan Mila'ya baktı. Biraz incelemeye başladı. "Zerda diyeyim mi sana?" diye sordu. Mila anlayamadı. "Olur efendim ama anlamını öğrenebilir miyim?" "Altın gibi sarı, kayısı çiçeği anlamına geliyor. Hem saçlarınla uyumlu, hem de adınla." Mila saçlarına baktı. Çok hoşuna gitmişti bu lakap. Zerda.

"Karanlığın içinde yankılanan bir melodi ruhun en dürüst itirafıdır." "Annem onun rüyası olayım diye bana Rüya ismini koymuştu ama ben onun kabusu oldum." Atlas Kara & Rüya Aslan "Bu sadece basit bir aşk hikayesi değildi; iki yaralı ruhun aynı karanlıkta birbirini tanımasıydı."

En yakın arkadaşım Simay ile girdiğim iddia sonucunda kaybettiğim için iki gün boyunca ne isterse yapmak zorunda kalmıştım. Ve benden istediği ilk şeyin ise rastgele salladığı bir numarayla bir hafta boyunca konuşmam olacağını nereden bilebilirdim ki? "Bak, sadece bir hafta tamam mı?" ✶ Siz: N'aber? Bukim: Vazgeçmeyecek misin? Siz: Sözümü tutmam gerekiyor... Bukim: Devletin askerini rahatsız etmeye hakkın var mı peki? Bukim: Hatta direkt herhangi birini rahatsız etme hakkın var mı İnci? ༄𓆉 argo, küfür, yetişkin içerik ve yazım hataları bulunabilir <3 ilk bölüm tarihi: 15 Mart 2026, Pazar

Engellerin ötesinde bir aşk hikâyesi. Gerçek hikayeden esinlenilmiştir. (BİTTİ)

• tamamlandı ✓ Gurur; hatırlıyor musun? |02.47| Gurur; saçlarıma dokunulmasından nefret ederdim, ama sen dokununca bir daha hiç elini çekme istedim. Gurur; portakala alerjim var ama sen portakalı çok seversin diye doğum gününde sana portakallı pasta yapıp hastanelik olmuştum. Gurur; sen çok çalışkan bir öğrenciydin, ben ise tüm notlara sıfır ile giren bir serseri. Gurur; günlerden on yedi ocaktı. Gurur; sen hastalanıp okula gelemedin. Gurur; o günü ilk defa, sırf senin için dersi dinleyip not aldım her şeyi. Gurur; sınıftaki herkes şaşırdı, hoca bile ateşimin olduğunu düşündü. Gurur; hayır, ne hastalanmıştım ne de kafamı bir yere vurmuştum, Gurur; ben sadece âşıktım. Gurur; sana âşık. Gurur; sen ve ben, birbirimize çok yakın ama çok farklıydık. Gurur; sen müziği çok severdin, benim ise sesim çok kötüdür. Gurur; sen gökkuşağı idin, ben ise gece. Gurur; sen tomurcuktun, ben incir ağacı. Gurur; sen kandan korkardın, ben hep kan revan içindeydim. Gurur; sen sendin, ben hiç kimse. Gurur; yıldız olsan tek başına aydınlatırdın gökyüzünü. Gurur; sen yıldız olsaydın, ben toprak olarak doğardım kesin. Gurur; s****yim kaderimi, hiç gülmüyor yüzüme. Gurur; hayatımı bir ölüye pazarlasam beş kuruşa satın almaz. Gurur; sen şimdi kayıpsın, Gurur; belki de ölü. Gurur; ama kalbimin en fiyakalı manzarası hâlâ senin. Gurur; fakat, Gurur; bu kalp, sensiz bir şehir artık. • melankolik, romantik text.

Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. ^^^^ Yayın tarihi: 12.05.2024

Gri duvarlı bir yetimhaneden, kristal avizeli soğuk bir malikaneye savrulan beş yaşındaki Alin için hayat, hiç görmediği bir masal gibi başlamıştı. Ancak bu şatonun içinde, ona uzatılan bir el değil, buzdan bir duvar vardı: Asil. ​Asil, babasının disiplinle ördüğü dünyasının tek veliahtı, evdeki sessizliğin hakimiydi. Alin, küçük kalbiyle bu devasa evde kendine yer açmaya çalışırken, Asil'in ona olan ilgisinin nefretle değil, çok daha tehlikeli ve saplantılı bir duyguyla örüldüğünü fark etmedi.​Asil, bu evin hem koruyucusu hem de celladıydı. Gözleri buzdan, dokunuşu bir mühür gibiydi. Saçlarımı koklayıp "Seni koruyacak tek şey benim kurallarımdır," dediğinde, hayatımın geri kalanının onun sınırları içinde geçeceğini anlamıştım. ​Ben onun oyuncağı mıydım, yoksa çok daha fazlası mı? Karanlığın içinde kaybolmaya başladığım bu malikanede, artık tek bir gerçek vardı: Asil'in dünyasında kaçış yoktu.

(+18) Yabancı çevik bir hamleyle beni çevirip masaya dayarken elimdeki hançere gülerek baktı, buz mavisi gözleri bana dönerken gölgeler sıklaştı, uyarıları birer çığlığa dönüştü. Onun sadece sıradan bir yabancı olmadığını anladığım anda ise geç kalmıştım çünkü o çoktan yırtıcı bir hayvan edasıyla bana yaklaşmıştı bile. "Çok yanlış yerdesin küçük kız," diye fısıldadı Batının Tanrılarının lanetlediği sesiyle. "Hem de olabilecek en yanlış yerdesin ve ben seni görüyorum." Pelerinimin kol kısmında gizli hançeri parmak uçlarıma doğru kaydırdım, sivri ucunu kalbinin tam üzerine yaslarken gülümsedim. "Ve ben de seni görüyorum vampir." Uyarı: Cinselllik, kan ve şiddet içerikli ögeler içerdiğinden yetişkin okurlar için uygundur. Her haklı saklıdır.

"Düşeceksin," dedim, sesimdeki o sahte umursamazlığı korumaya çalışarak. Ama içimden geçen tek şey, onun bu kadar kendinden emin olmasının, o gamzeli gülüşünün beni nasıl bir boşluğa sürüklediğiydi. "Geriye yürürken bir taşa takılırsın,düzgün yürüsene Asaf." Asaf hafifçe omuz silkti, attığı adımlar o kadar dengeliydi ki sanki dünya onun etrafında dönüyordu.Ama,arkasında gözü yoksa düşebilirdi.O bunu umursamadan geriye dogru yürümeye devam ediyordu. "Düşersem beni tutmaz mısın?"diye sordu gözlerini gözlerime dikerek. Ben onu nasıl tutayım allah aşkına,onu tutayım derken onunla bende düşerdim.Bedeni benim iki katımdı neredeyse.Ama yinede tutardım tabikide,bakacak degildim.Ona bunu soylemeden ,yalan söylemeyı tercih etdım. "Hayır." "Tutmaz mısın?"diye sordu tekrar. "Tutmam."dedim sesimdeki kararlılığı korumaya çalışarak. Ama o, gözlerini kısıp bana bakıyordu.Kafasını sağ omzuna yatırdı. "Düşersem beni tutmazsın yani?" "Tutmam, dedim ya!" dedim bu sefer biraz daha vurgulayarak. "Öyle olsun." Asaf tam o an,geri geri yürürken dengesini kaybedecek gibi oldu.Ellerimi refleksle,beyaz gömleginin yakasını tutarak kendi tarafıma dogru var gücümle çektim. Kalbimin o ana kadar attığı hızın, şu anki ritmi yanında hiçbir şey olduğunu fark ettim. Göğsüm hızla inip kalkarken, gözlerim irileşmiş bir şekilde ona bakıyordum. Boyu benden uzun oldugu için üstten üstten bakıyordu.Düşmemiş olmanın getirdiği o şaşkınlıkla değil, tam tersine, sanki bu anı bekliyormuş gibi bir ifadeyle gülümsedi. Sol yanağındaki o meşhur gamzesi, tam karşımda parlıyordu.Yüzünü eğilmiş bakıyordu bana. "Hani tutmazdın?" diye fısıldadı. ***** Bu kitaptaki olaylar, karakterler ve tüm kurgu bana aittir.İzinsiz (ç)alınamaz!!! Böyle bir durumla karşılaşılması hâlinde gerekli işlemler başlatılacaktır.🌿

"Her şey Fransa'ya taşınmam ile başladı."