Gökyüzü tüm kasvetiyle karamışken yıldızlar ve dolunay ona inat parlıyordu. Bilincim yavaş yavaş yerine gelirken gözlerim hala bulanık görüyordu. Sonunda netliği kazanan göz bebeklerim karanlık ormanda gezindi. O nasıl bir kabustu öyle? Sertçe esen rüzgar tüylerimi diken diken ederken yine izleniyormuş gibi hissediyordum. Gözlerim etrafta usulca dolaşıp odak noktasını bulurken gördüğüm kırmızı gözler yerimde donmama sebep oldu. Akın Noctharel.. "Sonunda seni buldum Eşim." Kalın ve erkeksi sesi kulaklarımı doldurdu. Eşim mi? Bu herif yine ne saçmalıyordu?! Yavaşça ağaçların arasından bana doğru ilerlemeye başladı. İri ve heybetli bedeni ürpermeme sebep olmuştu.Dişlerinin sivrileştiğini görmüştüm.Kurdu gün yüzüne çıkmıştı. Aklımı okumuşçasına muzip bir şekilde sırıttı.Kollarımdan kavrayıp bedenimi kendisine yaslarken ayağa kaldırdı. Bir eli önüme gelen saç tutamlarımı arkaya atarken bir eli belimdeydi. Başını usulca boynuma yaklaştırırken köpek dişlerini boynumda hissediyordum. Dili nabzımın üzerinde gezinerek o bölgeyi ıslattı. Siktir! Sıcak nefesi boynuma vuruken usulca dudaklarını tenime bastırdı. Ardından dişleri etimi delip geçti. Boğazımdan yükselen güçlü çığlık ormanda yankılanırken belimi daha sıkı kavradı. Bunun tek bir anlamı vardı. Mühür. 09.05.2021

"Gün gelecek beni yaktığın cehennemde seni öyle bir yakacağım ki Azat Ağa ayağıma gelip aman desende seni asla affetmeyeceğim." "Bekleme çünkü o gün hiçbir zaman gelmeyecek. Ben düşman ailemin kızına tek bir gün bile aman demeyeceğim." Adam bunları derken bilmiyordu ki yüreğinin karısı Benan Şahmaran için deli gibi atacağını. Bu hikaye Benan Kahramanoğlu ile Azat Şahmaranın hikayesi. Bu hikaye nefretten doğan bir aşkın hikayesi

Talihin oyunu sanılsa da, yolları bilinçli bir planla kesişen iki kişi, ilişkilerinin daha en başındayken ölümle sonuçlandığı sanılan bir ayrılığa sürüklenir. Yıllar sonra, şans eseri başka bir ülkede, yeni kimlikleriyle ve bambaşka insanlara dönüşmüş bir şekilde yeniden karşılaşırlar. Değişmeyen tek şey ise derinlere gömülmüş o ilk histir. Kader yollarınızı yeniden kesiştiriyorsa, hikâyeniz henüz bitmemiş demektir.

Bir ölüm, sadece bir can almaz. O canın dokunduğu her hayatta, o kişinin yerini tutan ne varsa hepsini beraberinde götürür. Umut gittiğinde, geride kalan iki çocuk sadece bir ağabeyi değil; renkleri, şarkıları ve en önemlisi yarın'a duydukları o sarsılmaz inancı kaybetti. ​O gün o evde sadece Umut gömülmemişti; üç çocuktan geriye kalan o kopmaz bağın neşesi de toprağın altına bırakılmıştı. Şimdi iki kişiydiler, ama her biri bir buçuk kişi eksik... Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Geçmişin tozlu sayfalarına karışan bir çocukluk. Yıllar sonra abisinin yarım kalan hayalini gerçekleştirmek için kendi hayallerinden vazgeçerek savaş pilotu olan bir kadın. Hayat onu hiç beklemediği bir yere savurur. Abisinin katili olan kişilerin arasına... Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara... Aramıza yeni gelen herkese sımsıkı sarılıyorum. :)

~Bir aşiret romantizmidir~ Sahra'nın tek zaafı kardeşleriydi. Ve bu zaaf, onun en büyük gücü olacaktı. Bir gemi yolculuğu, Sahra'yı karanlık sırlarla örülü bir ailenin ortasına sürükledi. Bu dünyada sevgi yasaktı, merhamet ise zayıflıktı. Cihan için Sahra bir emanet. Sahra için Cihan, kaçılması gereken bir karanlık. Ama bazı kaderler vardır... Kaçtıkça peşini bırakmaz,yaklaştıkça nefes aldırmaz. Sahra ve Cihan'ın hikayesi başlıyor ❤️‍🔥

*TAMAMLANDI* "Lütfen Andromeda yalvarırım." Bellatrix Lestrange, birine yalvarıyordu. Gözleri dolu doluydu ve bedeni titriyordu. "Ama, Bella-" Bellatrix, kardeşinin sözünü kesti. "Bu benim seçimim! Druella ve Rodolphus'un bu bebekten haberi olmaması gerek. Druella'nın haberi olursa onu öldürür. Rodolphus'un haberi olursa eğer beni savaşa katılmaktan vazgeçirmek için elinden gelen her şeyi yapar. Kızını almak için Lord'a bile karşı gelir." Bu düşünceyle yeniden titredi Bellatrix. Kocası, aşık olduğu adam Lord'a karşı gelmeye kalkarsa Lord hepsini öldürürdü. Kızını bile. Ama Lord savaşı kazanırsa -ki Bellatrix buna kalpten inanıyordu- kızını geri alabilirdi, üvey annesi Druella'yı öldürebilirdi ve kocasıyla beraber kızını büyütebilirdi. "Rodolphus bir kızı olduğunu bilmeli Bella! Ya o çok güvendiğin Lord'un savaşı kazanamazsa?" "Kapa çeneni! Lord'um hakkında böyle konuşamazsın. Kazanacak! Lütfen Andromeda, güvenebileceğim tek kişi sensin." Andromeda, Bellatrix'in kucağındaki doğalı sadece bir hafta olmuş bebeğe baktı, yeğenine. Başını hafifçe yukarı aşağı salladı. "Eğer ölürsem ya da Azkaban'a kapatılırsam bebeği bir Muggle ailesine -bunu söylerken bile tiksinmişti- ver ve soyadını değiştir. Ve lütfen, ne olursa olsun ne Black ailesinin, ne de Lastrange ailesinin bu bebekten haberi olsun." Başını olumlu yönde sallamaktan başka bir şey yapamadı Andromeda çünkü bunu Bellatrix'e borçluydu. Yıllar önce kendisi de bu hayatı kursun diye Bellatrix onun için elinden geleni yapmıştı. "Peki, adı ne?" diye sordu Andromeda. Bellatrix Lastrange, bebeğinin kokusunu son kez içine çekip doya doya öptü. Son kez sarıldıktan sonra onu kardeşinin kollarına verirken "Marcella." diye fısıldadı. "Marcella Lastrange." --- Daha fazlası için, kitabı takip edin.