"Tamamen bana ait olana" tek bir hamleyle belimi kavradı,bedenlerimizi bir bütün haline getirdi. Sıcak nefesi burada hemen kulağımın dibindeydi. "Sen benim olana" dudakları sıcak nefesiyle kulaklarımı okşuyor, bedenimi bir alev topuna çeviriyordu. Belimdeki ellerinden birini kaldırarak boynuma doladı. Parmakları boynumdaki morluklarda dolanıyor, gözleri sanki ilahi bir güçle tüm yaralarımı sarabilecekmiş gibi bakıyordu. Eliyle omuzumdaki saçlarımı geriye itti. Saçlarımı yavaş yavaş okşarken beni bitirecek o sözler döküldü dudaklarından. "İkimizinde bedenini ateşe verene kadar..." Elleri dudaklarımın üzerinde gezindi. Gözleri çoktan beni yiyip bitirmişti, bir metafor olarak bende onun içine eriyordum. Dudaklarını ıslattı, sert sesi cümlesini "durmayacağım" diyerek tamamladığında bir an yok olmayı istedim. Onun benliğinde yok olmak... Dudaklarımız arasındaki birkaç santimi kapatıp, dudaklarımızın eşsiz dansına başlamadan önce kısık ve sert sesiyle "siktir" fısıltısını unutmayacaktım. Tıpkı bu öpücük gibi... "Kabuk tutan yarayı kopar Tekrar kanat Yarabandını çıkar /-At Yaralar sardıkça kanar"

Dağlarda "Yeşil Cellat" olarak nam salan Özge Yıldız'ın yolu, Kuzgun Timi ve onun sert komutanı Cihan Demir ile kesişir. Aynı rütbede iki yüzbaşı, tek bir tim ve birbirine tahammül edemeyen iki zıt kutup... Silahların gölgesinde başlayan bu çekişmede, ilk kim pes edecek? "Asıl sen kimsin yüzbaşı neden geldin bilmiyorum ama bir an önce git" "ben yüzbaşı Özge Yıldız geldiğim yerden kolay kolay gitmem yüzbaşı ister alış ister alışma ağlayarak günlüğüne yazabilirsin bunları."

Fas'da yalnızlığa mahkum edilmiş Ümeyma bir gün babasının iş arkadaşı tarafından, değer görmediği ve hatta şiddet gördüğü evden kurtulacağını bilmiyordu. Tek kelimeydi belki; bir insanın hayatını değiştirebilecek bir kelime. Anlaşma.