"İğrenç bir adamsın sen..." dedim elim hala ağzımdayken. Boğuk çıkan sesim onu yalnızca gülümsetti. Mezarlığın içine doğru adım attığında boynuna daha sıkı sarıldım. Her mezara tiksinircesine baktı ama onun iğrenme sebebi bugünde değil, geçmişteydi. Her birine büyük bir öfke, çokça da tiksintiyle baktı. "Tam şu an, iğrenç bir adamım." Birkaç adım daha attığında mezarlığın tam ortasındaki ağacın gövdesine sırtımın yaslandığını hissettim. Kucağında olmama rağmen başımı kaldırarak ona bakarken yutkundu ve gözümün önüne gelen saçımı geriye doğru itti tüm bu mezarlığı inşa eden acımasız, iğrenç adam o değilmiş gibi, nazikçe. "Gör. Konu sana değen tek nefes olunca nasıl delirdiğimi gör."

Karan'ın eli, Ayliz'in boynundaki inci kolyeye gitti. Parmakları hafifçe tenine değdiğinde Ayliz elektrik çarpmış gibi irkildi. "Bu kolyeyi o mu taktı boynuna?" diye sordu Karan, sesi bir yırtıcı hayvanın hırlaması gibiydi. Ayliz cevap veremedi. Karan'ın parmakları kolyeyi sertçe sıktı. "Seni ondan alacağım Ayliz. Ailelerin ne dediği, o sarsak Aras'ın ne yapacağı umurumda bile değil. Sen benim bıraktığım o küçük kız değilsin artık, biliyorum. Ama ben de senin hatırladığın o çocuk değilim." Karan geri çekildi, o sert ve duygusuz maskesini tekrar yüzüne taktı. Az önce o tutkuyla konuşan adam gitmiş, yerine yine o buz dağı gelmişti. "Şimdi içeri gir ve o adamın elini bir kez daha tutarsan, bu evi onun başına yıkarım. Anladın mı?" Ayliz sadece başını sallayabildi. Karan arkasına bile bakmadan yürüyüp giderken, Ayliz kalbinin göğüs kafesini parçalayacakmış gibi atmasına engel olamıyordu. Aras ile geçen üç yıl sadece bir alışkanlıktı; ama Karan... Karan bir felaketti. Ve Ayliz o felakete doğru sürüklendiğini ilk kez o gece anladı.