"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

"Karımı artık yanımda, odamda ve yatağımda görmek istiyorum!" diye bağırınca donup kaldım. Ne söylediğinin farkında mıydı? Bir başkasının kimliğiyle evlenmek mümkün müydü? Gerçekten nikâhta bile sahtekârlık yapılabilir miydi? Başına gelene kadar Bige Saka bunun mümkün olduğunu sanmıyordu. İlk görüşte aşktı onunkisi, bu yüzden âşık olması ve duygularına yenik düşüp evlenmesi çok hızlı olmuştu. Evlendiği gün sevgilisinin bir dolandırıcı olduğunu öğrenmişti. Üstelik zaten evliydi ve başka bir adamın adını, soyadını, kimliğini hatta gerçeğinden ayırt edilemeyecek imzasını kullanarak Bige'yi evlendiklerine inandırmaya çalışmıştı. Son ana kadar Bige bu gerçeği görememişti. Peki, nikâh cüzdanında adı geçen gerçek Karun Kalender kimdi? Evlendiğinden haberi var mıydı? Böyle bir durumda nikâh geçersiz sayılırdı değil mi? "Ne demek nikâh geçerli?" Şaşkına dönmüş bir halde avukata bakıyordum. Benden haberi bile olmayan bir adamın karısı olduğumu mu savunuyordu? "Üzgünüm Bige Hanım," dediğinde olağan bir şeyden bahseder gibi sakindi. "Nikâh memuruna kadar her şey gerçek. Eski sevgiliniz Serhat Bey ile o masaya oturduğunuzu doğrulayacak hiç görgü tanığınız yok. Bu nikâhın başka bir adamın kimliğini kullanarak kıyıldığına dair hiçbir kanıtınız yok. Böyle bir durumda yapılacak en mantıklı şey Karun Bey'i bulmak ve ona olanları anlatıp boşanma evraklarını imzalatmak." Bu adam ne dediğinin farkında mı? Bahsi geçen adamın benden haberi bile yoktu. Karşısına geçip ona ne diyeceğim? Senin ruhun bile duymadan evlendik hadi şimdi de boşanalım mı? Bu koskoca bir saçmalıktı!

KİTAP OLDU. 1. Kitap: Oyunbaz | 2. Kitap: Düzenbaz | 3. Kitap: Cambaz 4. Kitap: Oyunbozan 1 KIZ, 6 ERKEK, ÖLÜMCÜL BİR EV. Afra'nın diğer tutsaklardan dört farkı vardı: Birincisi, bir kız olmasıydı. İkincisi, tutsak alınan son kişi olmasıydı. Üçüncüsü, Ölüm'ün gözdesi ve favori oyuncağı olmasıydı. Dördüncüsü ise... Ölüm'ün telefon ve görevler verdiği tek kişi olmasıydı. Kameralar yerine, onları her an öldürebilecek silahların asıldığı bir ev. İçinde neden orada olduğunu bilmeyen altı erkek ve bir kız. Kendine 'Ölüm' diyen ve tutsaklarıyla haylaz bir çocuk gibi oynayan bir 'oyunbaz'. Gelecek ve şimdiki zaman arasında dokunmuş, sınırları zorlayan, sizi Ölüm'ün oyununu çözmeye davet eden bir ev burası. Ah, uyarmam gerekiyor. Oyunbaz'a yetişmek ve 'Bir Ölü' olmak istemiyorsanız... Sizin de tıpkı Ölüm gibi oyunbaz olmanız gerekli. Ölüm sizi bulmacayı andıran gizemli bir oyuna davet ediyor! Hazır mısın? ● յՅ ɴᴜᴍᴀʀᴀʟı ᴇᴠᴇ ᴋᴀᴛıʟᴍᴀʏı ᴋᴀʙᴜʟ ᴇᴅɪʏᴏʀᴜᴍ. ● ⚠️🔞 Bu kitap ağır, travma tetikleyici olaylar içeriyor olup psikolojisi hassas olanlara uygun değildir. Kurgu Oluşturulma Tarihi: 14.07.2019 İlk Yazılma Tarihi: 15.05.2020 Birinci Kitap Bitiş Tarihi: 20.08.2021 Tüm Hakları Saklıdır. ÇALINTI, ESİNLENME GİBİ DURUMLARDA UYARI OLMAKSIZIN YASAL İŞLEMLERE BAŞVURULACAKTIR.

Kesilen daldan yeşerir yeni çiçekler, umudu kalbinize çiçek gibi iliştirin diye... 🌿🌸

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

"17 NUMARADAKİ İNSAN OĞLU SENİ SEÇTİM! " Gerçek manada kötü olmak için insan ne yaşamalıydı? Kötülük insanın içinde miydi yoksa hayatın ta kendisi miydi? Oyuncu olmak için var gücüyle çalışan Defne'nin şanssızlıklarla dolu günün ardından tek isteği, bir an önce 𝖺𝗂𝗅𝖾𝗌𝗂𝗇𝗂𝗇 𝗒𝖺𝗇ı𝗇𝖺 𝗀𝗂𝖽𝖾𝖻𝗂𝗅𝗆𝖾𝗄𝗍𝗂𝗋. 𝖠𝗇𝖼𝖺𝗄 𝖻𝗂𝗇𝖽𝗂𝗀̆𝗂 𝗈𝗍𝗈𝖻𝗎̈𝗌 𝗏𝖾 𝗈𝗍𝗎𝗋𝖽𝗎𝗀̆𝗎 𝟣𝟩 𝗇𝗎𝗆𝖺𝗋𝖺𝗅ı 𝗄𝗈𝗅𝗍𝗎𝗄, 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍ı𝗇ı 𝖻𝗂𝗋 𝖺𝗇𝖽𝖺 𝖽𝖾𝗀̆𝗂𝗌̧𝗍𝗂𝗋𝗆𝗂𝗌̧𝗍𝗂𝗋 𝗏𝖾 𝗈𝗇𝗎 𝗁𝗂𝖼̧ 𝖻𝖾𝗄𝗅𝖾𝗆𝖾𝖽𝗂𝗀̆𝗂 𝖻𝗂𝗋 𝗒𝗈̈𝗇𝖾 𝖽𝗈𝗀̆𝗋𝗎 𝗌𝗎̈𝗋𝗎̈𝗄𝗅𝖾𝗆𝖾𝗒𝖾 𝖻𝖺𝗌̧𝗅𝖺𝗆ı𝗌̧𝗍ı𝗋. 𝖮𝗍𝗈𝖻𝗎̈𝗌, 𝖾𝗅𝗂 𝗌𝗂𝗅𝖺𝗁𝗅ı 𝗒𝖾𝖽𝗂 𝗄𝖺𝗍𝗂𝗅 𝗍𝖺𝗋𝖺𝖿ı𝗇𝖽𝖺𝗇 durdurulmuş ve bu katiller, yanlarına sekizinciyi almak için gözlerini karartmışlardı. 𝙆𝙖𝙩𝙡𝙞𝙖𝙢, 𝙜𝙤̈𝙯𝙮𝙖𝙨̧ı 𝙫𝙚 𝙠𝙖𝙘̧ı𝙨̧ 𝙪𝙢𝙪𝙙𝙪... 𝘿𝙚𝙛𝙣𝙚, 𝙚𝙨𝙠𝙞 𝙝𝙖𝙮𝙖𝙩ı𝙣𝙖 𝙙𝙤̈𝙣𝙢𝙚𝙠 𝙞𝙘̧𝙞𝙣 𝙫𝙖𝙧 𝙜𝙪̈𝙘𝙪̈𝙮𝙡𝙚 𝙘̧𝙖𝙗𝙖𝙡𝙖𝙢𝙖𝙠𝙩𝙖𝙙ı𝙧 𝙖𝙣𝙘𝙖𝙠 𝙠𝙖𝙧𝙨̧ı𝙨ı𝙣𝙙𝙖𝙠𝙞𝙡𝙚𝙧, 𝙣𝙤𝙧𝙢𝙖𝙡 𝙞𝙣𝙨𝙖𝙣 𝙙𝙚𝙜̆𝙞𝙡𝙡𝙚𝙧. 𝘽𝙞𝙧 𝙮𝙖𝙣𝙙𝙖 𝙠𝙖𝙩𝙡𝙞𝙖𝙢𝙙𝙖𝙣 𝙗𝙚𝙨𝙡𝙚𝙣𝙚𝙣 𝙠𝙖𝙩𝙞𝙡𝙡𝙚𝙧, 𝙗𝙞𝙧 𝙮𝙖𝙣𝙙𝙖 𝙗𝙚𝙣𝙡𝙞𝙜̆𝙞𝙣𝙞 𝙠𝙤𝙧𝙪𝙢𝙖𝙮𝙖 𝙘̧𝙖𝙡ı𝙨̧𝙖𝙣 𝘿𝙚𝙛𝙣e

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yazarı Aslı Arslan olan sokak nöbetçilerini ücretsiz okumanız için dijitale geçiriyorum. Her gün yeni bölüm.