"Kahvenin altında gizlenen Ladin tohumu, her daim yeşil kalmak için daima yağmurunu bekler." Bordo Bereli Kerkenez Timi, emirlerin ve kanunların ötesinde, karanlığın ortasında nefes alan bir öfke çemberidir. Tim komutanı Kürşad için bu çember, yıllar önce kapı aralığında yankılanan bir çocuk sesle, kilitli bir odanın ardında başlayan geri sayımla mühürlenmiştir. Yıllar önce evde odasına kilitlenen, kapının arkasındaki kardeşi Nurbanu'yu kandırıp kapıyı açtırarak karanlığa karışan Sinan'ın gölgesi, bugün bu timin üzerine kabus gibi çöker. Kürşad, sınırda etkisiz hale getirdiği canlı bombanın Sinan olduğunu anladığında, geçmişin katran karası kapıları yüzüne sonuna kadar açılır. Timin başındaki Albay Yalçın'ın evladını kaybetmesinin yarattığı enkaz daha soğumadan, yollar bu kez Sinan'ın avukat kardeşi Nurbanu ile kesişir. Abisinin izini süren Nurbanu, karanlık bir depoda Kürşad'ın kasaturayla adaleti kendi elleriyle dağıttığı kana susamış bir geceye şahit olur. Dehşet içinde Kürşad'ı kolundan vurarak korkuyla kendinden geçtiği o an, ikisi de kandan ve sırdan örülü çözülmez bir zincirin halkası olurlar. Düşmandan aşka evrilen, nefretin ve suçluluğun kılıç kesiği gibi acıttığı bu yolda; ikisi de ruhlarındaki en derin yaraları birbirleriyle saracaktır. Çünkü bazı yaralar, ancak o toprağa düşen ilk yağmurla yeşerir.