Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

Gözlerimiz birbirine kilitlendi. O anda dünya, sadece onun koyu gri gözlerinden ibaretti.Ben tehlikeliyim diyordu bakışları.Ama kendimi grilerinde kaybolmaktan alamadım.O gözler fazlasını,daha fazlasını anlatıyordu.Görünmez ağları etrafımı çevrelemişti.Hareket edemiyordum.Uzuvlarım çalışmaz haldeydi.Beni,ona çeken bir şey vardı.Kanım yüzümden,ruhum bedenimden çekilirken ben sadece ona baktım,baktım,baktım... "Benden uzak dur "dedi.Oysa benim tek dikkatimi çeken araladığı ağzı ,arzu ve şehveti içinde barındıran dudaklarıydı. Karanlıkta kaybolmak bu olsa gerekti.Bedeninin tamamen ona itaat etmesi.Kalbinin ve içinde pompalanan kanın her zerresinin onu hissetmesi.Masum değildi bu.Olamazdı da zaten.İnsana bu denli hükmeden bir şeyin masum olması imkansızdı. Bunu biliyordum.Yani bu duygunun ve şuan baktığım kişinin iyi olmadığı aşikârdı.Fakat kaçmış mıydım ?Elbette hayır.Kaçmamakla belki de hayatın en doğru ama en korkunç kararını vermiştim kimbilir. Kim bilebilir ?