"Bırak beni, bunu yapamam Rizgar! Sana bu kötülüğü yapamam, sevmediğin biriyle evlenmene göz yumamam!" Genç adam öfkeyle duvara vurdu. "Başka çaremiz mi var? Seni de, beni de yaşatmazlar!" Kadının içine sinen korku her dakika daha da artarken bakışlarını kaçırdı. Onunla evlenemezdi, ona bunu yapamazdı. "Ben evlenmek istemiyorum!" Rizgar karşısındaki yıpranmış kadını izledi. Yeşillerindeki morluklar canını sıkarken duruşunu dikleştirdi. "Allah şahidim olsun ki; ya seni alırım, ya da bu Urfa'yı yakarım!" Adamın sesindeki netlikle birlikte genç kadın bakışlarını ona çevirdi. Utanıp bakamadığı kahvelere birden gelen cesaretle uzun uzun baktı... Aniden bir silahın patlama sesi duyuldu... Kardelen korkuyla adamın yanına gitti. "Geldiler, geldiler!" Dehşetle aynı şeyleri sayıklayıp durdu... Tesadüfen kesişmişti yolları... İsimleri bile birbirlerinin kaderleri gibiydi; Kardelen boynu bükük masum bir çiçek iken, Rizgar onun kurtuluşuydu... Genç adamın karşısına savunmasız bir hâlde çıkmıştı. Boynu bükük, acılı Kardelen'i... RİZGAR HAZNEDAROĞLU & KARDELEN DEMİRHAN © TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. HERHÂNGİ BİR KOPYALANMA, ÇOĞALTILMA VE ÇALINMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Bir anlığına, göz göze geldik. İşte o anda zaman, sanki başımdan aşağı dökülen soğuk su gibi durdu. Ellerim kontrolsüzce titremeye başladı. Parmaklarım mikrofonun çevresinde iyice kenetlendi, sanki elimden düşecekmiş gibi bir korkuyla sıkıyordum. Ayaklarım sanki yere çakıldı. Bedenim oradaydı ama içimdeki ben çoktan yere serilmişti. Boğazım düğümlendi, midemden yukarı doğru çıkan o tanıdık boşluk dalgası kalbime çarpıp hızla geri döndü. Kalbim... Kalbim çırpınıyordu. İçimdeki her şey "git" derken, gözlerim sadece onu takip ediyordu. -------------------------------------------- Ardından öyle güzel konuştu ki, içimde bir şeyler titredi: "Senin yüzünden insan, bir şiiri baştan sona okur gibi bakıyor hayata." Derin bir iç çekip devam etti: "Bazen sana bakarken, bir şeyin eksik olduğunu fark ediyorum. Ve sonra anlıyorum... bu dünyaya sen fazla gelmişsin."

|TAMAMLANDI| Burası Mardin'di taşıyla, toprağıyla kan kokan şehir. Ve bizim hikayemizi Azat Alemdar yazmıştı. * ''Sen iyi bir adamsın Azat.'' Gözlerindeki sakinlik dediğimle birlikte yerini hırçın bir öfkeye bıraktığında dudaklarımdaki buruk tebessüm silinip gitti. ''Ancak ben saçlarının her telinde acı olan kadınım.'' ''Acı saçlarında yaşam buluyorsa acılı bir adam olurum Berre.'' Dedikleri zihnimdeki tüm çarkları susturduğunda gözlerindeki feryadı ilk kez duydum. Sesi, sağır olmuş bir müzisyenin acılı sesini andırıyordu. ''Acı bize yakışan tek gerçek.'' Sözlerimin devamını getirmeden öylece başımı dizlerime yaslayarak gözlerimi yumdum. ''Bizi bu acılar bir etti kadın.'' Yumduğum gözlerimin ardında onun yüzü belirdiğinde gülümsedim. ''Bizi bu acılar yok edecek adam.'' O eğilip beni kucağına aldığında karşı koymadan başımı göğsüne yasladım. Bedenimdeki elleri incitmekten çekinircesine bir emanetlikle tenimdeyken uzun zaman sonra susmuş olan zihnimle rahat bir nefes alabildim. * Bu kurgu pişmanlıkların affı için geç kalanlara ithafen yazılmıştır. Özür dileyin, affedilin ve affedin çünkü tarih gidenlerin yasıyla deliren insanlarla dolu. 220517

Savaşmaktan korkmayan bir adam, peki neden aşktan bu kadar kokar? Aşk, en sert savaşlardan bile daha korkutucu olabilir mi? İnsan, sevdikçe kaybetmekten korkmaz mı?

'Aradığın seni arayandır' İki ailenin düşmanlığını bitirmesine karşılık ortaya atılan iki can ve sonrasında yaşananlar... Yalanlar, ihanetler, sırlar, sevinçler, mutluluklar, aşk, intikam ve tutkuyla harmanlanmış bir hikaye. Elif Kamer Bozan, hayallerinden eskiden beri süregelen bir düşmanlığın kanlı kanunları nedeniyle vazgeçmek zorunda kalmıştır. Ama tek vazgeçtiği hayalleri değil kendi hayatı da olmuştur. Her şeyin bittiğini sandığı noktada ise tek bir kişiye güvenmiş, tek bir kişiyle nefes alabildiğini hissetmiştir. Ama yazgının kanlı kaleminde intikam oyunları asla bitmemiş ve tutunduğu dal da elinde kalmıştır. Bundan sonraki nokta hepsinden daha büyük bir mücadele gerektirecektir. Çünkü düşmanlık ateşi daha da harlanmış, araya giren zaman daha da kinlendirmiştir herkesi. Peki tüm bunlar olurken geçmişten gelen bir yabancı bu hikayenin neresinde duracaktır? Bir töre kitabıdır. Not: Kurgunun ilk kısmı 41. Bölümde final yapmıştır. İkinci kısım yine buradan devam etmektedir. Elif K. BOZAN & Baran D. İZOL

*Askeri Kurgu*(Bu hikayede iki karakter de asker) /ALINTI/ "Bu salaklığını narkoz etkisi sayıp devam ediyorum.", "Az daha geriye gidersek benim canımın yandığı gün sen geliyorsun.Yani biz arada ne kadar mesafe olursa olsun birbirimizi hissedebiliyoruz." Atakan'ın kafasında birşeyler oturmaya başlarken Alara heyecanla devam etti. -"Anlasana işte salak!Bizim kalplerimiz birbirlerine mahkum.Birbirlerine zincirlenmişler hiç kopmayacak bir bağ ile.KALP MAHKUMU'yuz biz.Kalplerimiz birbilerinin mahkumu..."

Yıllar önce sarsılmaz bir dostlukla bir birine bağlı olan Berzani ve Karahan aşiretleri kendi içlerinde birinin kurduğu kumpas yüzünden düşman kesildiler.O dönem çocuk olan Ateş Arin Cihan ve Asmin'in masum aşklarıda birbirinden koparak nefretin gölgesine hapseder. On yıl boyunca bitmeyen bu husumeti sona erdirmek için aşiret büyükleri en sert ve kadim çözüme baş vurur . Karahanlıların oğlu Ateşle, Berzanilerin kızı Arin, Berzanilerin oğlu Cihanla, Karahanlıların kızı Elif'in evlendirilmesine karar verildi . Evlenen gençlerle birlikte bütün sırrlarda ortaya çıkar ve gençlerin tutkulu aşkı başlar . Kuma yoktur

TAMAMLANDI . . . İşkence, taciz vb. tetikleyici ögeler vardır. Hayatı ellerinden kayıp giden bir kızın hikayesi bakalım hayatını ellerine geri alabilecek mi Ne yaşarsa yaşasın ölemeyen bir kızın hikayesi

Öfkeli gözleri gözlerimi bulduğunda yanıma doğru gelip beni kolumdan tutarak ayağa kaldırdı. "İmam nikahımız kıyılacak" dediğinde gözlerimi kocaman açtım şaşkınlıkla. "Baran! Hayır!" diye ağlamaya başlayan Zelal'e korkuyla baktım. "Ne nikahı, ne diyorsun sen... Ben bebeğimi aldı-" "Buraya gelerek, neler yapacaklarını gerçekten düşünmedin mi?" dedi arkamızda ağlayan Zelal'i duymazdan gelip sadece benimle konuşarak. "Ben, yani hayır bilmiyordum. Ne olur gideyim bir daha gelmem" dedim korkuyla. "Artık çok geç" diyerek merdivenlere yöneldi. Elimi tutup inerken bende peşinden iniyordum. Nikah ne demekti ya? Ben evlenmek için gelmemiştim ki buraya....

Hayatını görevdeyken kaybolan babasını arayarak geçiren yüzbaşı Lavinya Şimal Bozkurt on yıl sonra babasını kaybettiği şehire gelen Lavinya babasını görev yaptığı askeriyede babasının kurduğu tim olan Bayrak timinde göreve başlaması ile yeni bir kapı açılmış olur...