Bu kurguda; her bölüm farklı bir cinayet vakası ele alınacaktır, hassasiyeti olanlar rica ediyorum ki okumasın! Bu satırları okumaya başladıysan artık geri dönüşü olmayan bir kapıyı araladın. Bu hikâyede siyah ile beyaz yok. Suçlu ile masum arasındaki çizgi, kan kadar ince. Burada aşk, çiçeklerle değil; sırlarla, saplantılarla ve kaybedilen parçalarla büyüyor. Sayfaları çevirdikçe kime inanacağını, kimi seveceğini ve kimden korkacağını unutacaksın. Sana tek bir tavsiyem var. Hiçbir karaktere tamamen güvenme. Çünkü bu hikâyede herkes bir şey saklıyor. Ve unutma... Her kurbanın bir katili vardır. Ama bazen en tehlikeli katil, seni korumaya çalışan kişidir. Son Kurban'a hoş geldin. +21

ÇINARALTI MAHALLESİ "Aile kan bağı değildir. Aynı sokağın yükünü omuzlayan insanlardır." Büyük şehrin yalnızlığıyla büyüyen Lalin, kimseye güvenmemeyi öğrenmiştir. Dededen kalma ev için Çınaraltı Mahallesi'ne geldiğinde ise karşısında bambaşka bir dünya bulur. Bu mahallede bir kural vardır: Bir sorun varsa, Yaman halleder. Tüm ömrünü mahalleye adayan, aşka kapılarını kapatmış soğuk bir adam ve onun düzenine meydan okuyan pes etmeyen bir kız... Biri sevilmeyi hiç bilmiyordu, diğeri sevmeyi. Peki ya 'ev' dediğin yer bir sokak değil de, bir insan olursa?

İtalyan adlı kitabımın baştan yazılmış halidir. Azap, acı çeken demekti. İnsana hem bedensel hem ruhsal acı veren, süreci bir işkence haline getirendi. O uzun bir süre ızdırap çekmiş, hayatının mahvoluşuna göz yummuştu. Bundan sonra göz yumamazdı. Gücün hüküm sürdüğü bu masada en güçlüsü oldu. Artık acı çeken değil, acı çektirendi. Çektiği ızdırap onun lakabı oldu. Azap... O azabın ta kendisiydi. Bir de kalbinin en ücre köşesinde sakladığı Vârestesi vardı. Kutruluşu. Vâreste, kurtuluş demekti. Vâreste'si bir kadındı. Varlığından haberi bile olmayan bir kadın. Hep bir adım arkasındaydı. Onu uzaktan izlerken göğüs kafesinin tam ortasına bir kurşun yemiş gibi hissettiren, herkese diz çöktüren adamın dizlerini titretecek kadar güzeldi. Kurtuluşu çok yakınında duruyordu ama aslında çok uzaktı. Ona bakmıyor, görmüyor hiçbir şekilde onu hissetmiyordu. Vârestesi'ne kavuşmak için can atsa da yapamadı. Ta ki ona pis eller uzanana kadar.

Lüks ve ihtişam içinde büyüyen Melek, babasına meydan okumasının ardından kendini Karadeniz'in bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken bulduğunda kaderin ona sarsıcı bir sürprizi vardır. Yıllar önce acımasızca reddettiği silik ve sessiz bir genç olan Tahir'in şimdi karşısında Fırtına lakabıyla dağları kasıp kavuran bir yüzbaşı olarak durması tüm dengeleri alt üst eder. Yıkım Timi'nin karizmatik ve disiplinli komutanının gözleri Melek'in hatırladığından çok uzakta, buz gibi keskin ve acımasızdır. Aralarındaki çatışma kısa sürede alev alarak, yerini inkâr edilmesi imkânsız bir çekime bırakırken Karadeniz'in hırçın dalgaları, sert rüzgârları ve samimi insanlarıyla sınandığı bu yeni düzen; onun için hem gülümsetecek bir savruluş hem de yüreğinin hikâyesini Karadenizli bir adamla yazacağı bir yolculuğa dönüşecektir. Yürek mevzilerinde sipere yer yok be öğretmen hanım. Düştüğün an esirsin. Ben de esirim artık, Hem Karadenize hem bir çift ela göze...

0535***: Kaldır o güzel kıçını ders çalış. 0535***: Sınavın var, kaldım diye ağlama sonra Siz: Sen kimsin? Siz: Hem nereden biliyorsun sen? Kim söyledi 0535***: Sınavın olduğunu mu? 0535***: Herkesin finalleri başladığı için, sınavın olduğunu tahmin etmek zor değil. Siz: Hayır onu demiyorum 0535***: Neyi diyorsun? Siz: Kıçımın güzel olduğunu. Reddettiğim çoçuğun staja gittiğim hastanede dokor olacağını ve bana hayatı zindan edeceğini nereden bilebilirdim ki?

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara'ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara'da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza'nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara'ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Her şey o gazete haberiyle başlamıştı: Milyon Dolarlık Bebek sahibi olmak ister misiniz?

sadece sexs (ŞİDDET ,+18 VE YETİŞKİN İÇERİKLİ BİR KURGUDUR)

Hayatın yükünü omuzlarında taşıyan bir kız... Bir yanda geçmişin acıları, diğer yanda karanlık bir babanın gölgesi. Liseli genç bir kızın yıkılmış umutları, yasla örülü günleri... Ama bir dershane koridorunda yeniden filizlenen hisler... İki kardeş, biri yıllardır yanında, diğeri yeni gelen fırtına gibi... Aşk, şiddet, sırlar ve geçmişin kanlı izleri... Bu hikâyede herkesin bir hesabı, herkesin bir yarası var. "Aşk bazen kurtuluş değil, daha büyük bir savaşın başlangıcıdır." Yasaklara yazılmış bir aşk hikayesi.....

Lalin, şöminenin başında, alevlerin turuncu ışığının teninde dans etmesine izin vererek oturuyordu. Araf'ın sert adımları yaklaşırken başını kaldırmadı ama kalbinin atış hızı, kocasının varlığını çoktan selamlamıştı. Araf, kadının arkasına geçti, diz çöktü ve kollarını Lalin'in beline sımsıkı doladı. Başını omuzuna yaslayıp derin bir nefes çekti. "Kokun..." diye fısıldadı Araf. Sesi hem yorgun bir savaşçının sığınma isteğiyle doluydu hem de bir hazineyi kimseyle paylaşmak istemeyen birinin hırsıyla. "Tüm gün bu kokuyu özlemekten, zihnimdeki her şeyi yakıp yıkasım geldi." Lalin, elini kaldırıp adamın nemli saçlarının arasında gezdirdi. "Buradayım Araf. Gitmedim, gitmiyorum." Araf, karısının elini tutup avuç içini öptü. Bu, bir bağlılık yemini gibiydi. "Gitmemelisin. Gidemezsin. Sen benim bu hayattaki tek doğru kararımsın Lalin. Seni o kadar çok kıskanıyorum ki, bazen kendi zihnimden bile saklamak istiyorum seni. Sadece ben bileyim, sadece ben göreyim..."