ellzemmly
- Reads 1,528
- Votes 228
- Parts 5
Yüzündeki oksijen maskesine, tüplere ve incelmiş bedenine rağmen onu tanımıştım.
O yüzü unutmam imkansızdı.
Tam bir buçuk yıl önce, o gün görmüştüm onu. O gün, zihnime kazınmıştı ve asla çıkmıyordu.
O kadar kötü, o kadar kırılmış bir haldeydi ki...
Sadece birkaç saniyeliğine başımı çevirmemle ortadan kaybolması bir olmuştu.
O günden sonra ona dair tek bir iz bile bulamamıştım.
Bütün adamlarımı seferber etmiş, şehri altüst etmiş ama sanki hiç var olmamış gibi izini kaybettirmiştim.
Demek o gün o uçuruma yürümüştü.
"Ailesi yok..." diye mırıldandı.
"Kimsesi yok mu?" diye sordum.
"Yok, Mirza Bey." dedi başını öne eğerek.
"Tamamen yalnız."
Dudaklarımda karanlık, tehlikeli bir tebessüm peydah oldu. Camın üzerindeki elimi yavaşça aşağı indirdim.
Kader, benden kaçan kızı bir buçuk yıl sonra getirip tam avuçlarımın ortasına bırakmıştı.
Bu kez kaçamayacaktı.
Bu hikayede ağır psikolojik baskı, toksik unsurlar ve yetişkin içerik (+18) bulunmaktadır. Rahatsız olanlar veya olacaklar okumasın.