- Myślałem też dużo o tobie. Słowa opuściły jego usta, zanim zdążył je zatrzymać, a palce mimowolnie zacisnęły się na materiale kanapy. Poczuł, jak ciało Jisunga lekko się usztywnia. - Ale pewnie mi nie uwierzysz, że rozmyślałem o tobie podczas urlopu. Próbował obrócić to w żart. Nie wyszło. - Uwierzę we wszystko, co mówisz. Minho poczuł, jak serce uderza odrobinę mocniej. Przez chwilę żaden z nich się nie odezwał. Muzyka nadal cicho płynęła, wypełniając przestrzeń między nimi. - Ja też o tobie myślałem.

Wyszedł od przyjaciela nagle, wypłakując ciche "przepraszam". Teraz pukał nachalnie w niby obce a jednak tak dobrze znane drzwi obskurnego mieszkania. - kto? Usłyszał po chwili głos. Uśmiechnął sie mimowolnie pociągając nosem... na sekundę wszystko stało się lżejsze. - Seungmin...

⟡ ꒰ 𝘁𝗼𝘄𝗲𝗹 𝗶𝗻𝗰𝗶𝗱𝗲𝗻𝘁 ꒱⸝⸝ Jedna dostawa pizzy. Jedno niezręczne spotkanie. I pierwsze wrażenie, którego żaden z nich nie potrafił już odzobaczyć. • ꒰ ꒷꒦︶꒷꒦︶ ๋ ࣭ ⭑꒷꒦꒷꒦︶꒷꒦︶ ๋ ࣭ ⭑꒷꒦ ꒱ • ➤ ⸝⸝cały ten fanfik jest inspirowany piosenką :: « Meddle About - Chase Atlantic » • sᴛᴀʀᴛ ⌗┆ X • ᴇɴᴅ⌗┆ X ‧₊ ᵎᵎ⋅˚✮ ⸝⸝𝗙𝗮𝗻𝗳𝗶𝗰 𝘁𝗵𝗲𝗺𝗲𝘀 • ꒰ 🍕 & 💸 ꒱ Strangers to lovers • comedy • one shot • akward situation • ꒰ ꒷꒦︶꒷꒦︶ ๋ ࣭ ⭑꒷꒦꒷꒦︶꒷꒦︶ ๋ ࣭ ⭑꒷꒦ ꒱ • 💸 !! Było by mi bardzo miło gdybyście komentowali / głosowali , kocham to !! 🍕

Gdy nocowanie w szkole przeradza się w pełną napięcia grę w chowanego, Minho i Jisung odkrywają, że cisza, spokój i stara, opuszczona sala muzyczna mogą kryć więcej niż tylko miejsce do ukrycia. Wśród przewracających się krzeseł, rozwianych kurzu i przypadkowych kroków uczniowska zabawa staje się okazją do śmiechu, zrozumienia i niespodziewanej bliskości. Czy dwójka przyjaciół zdoła przetrwać noc, nie zdradzając swojej kryjówki - ani siebie nawzajem?

Lato zawsze należało do tej dwójki. Od kiedy pamiętali, wszystko robili razem - pierwsze zdarte kolana na starym placu zabaw, pierwsze sekrety szeptane pod rozgrzanym niebem, pierwsze noce, kiedy udawali, że nie boją się ciemności. Dorastali ramię w ramię, jakby świat od początku zaplanował ich w duecie. Sąsiedzi mówili o nich jak o braciach. Nauczyciele wywoływali ich nazwiska jednym tchem. Znajomi wiedzieli, że jeśli szukasz jednego, drugi na pewno stoi tuż obok. Minho i Jisung. Dwóch chłopaków zbyt głośnych, zbyt szczęśliwych, zbyt pewnych, że to, co mają, będzie trwało wiecznie. Spędzali ze sobą każdą wolną chwilę. Śmiali się z rzeczy, których nikt inny nie rozumiał. Opierali czoła o siebie w napadach śmiechu. Bliskość przychodziła im naturalnie, bez wstydu, bez zastanowienia. Dwaj beztroscy piętnastolatkowie, którzy wierzyli, że świat dopiero zaczyna się przed nimi. Tylko że Minho wiedział coś, czego nie wiedział nikt inny. Od dłuższego czasu patrzył na swojego najlepszego przyjaciela inaczej. Za długo zatrzymywał wzrok na jego uśmiechu. Zbyt mocno zapamiętywał sposób, w jaki Jisung mruży oczy w słońcu. Zbyt często łapał się na tym, że każde „zawsze będziemy razem" brzmiało dla niego jak obietnica, której bał się wypowiedzieć na głos. Bo choć zachowywali się jak bracia, choć świat widział w nich nierozłączną dwójkę dzieciaków, dla Minho to już dawno przestało być takie proste. To lato miało być znowu takie samo - pełne złotych zachodów słońca nad jeziorem, spontanicznych wycieczek rowerowych i rozmów ciągnących się do późnej nocy. Miało smakować lodami kupowanymi na pół i brzmieć ich wspólnym śmiechem odbijającym się od wody. Miały być nieskończone. Jednak los chciał dla nich inaczej. Nie zdawali sobie z tego sprawy, ale to były ich ostatnie wspólnie spędzone wakacje jako dzieci.

Gdzie Jisung choruje na zaburzenia odżywiania, a Minho to opiekuńczy chłopak z jego szkoły, który mu się podobał od czasów gimnazjum liczba słów: 4795 #1 in school romance |110822|

Minho i Jisung postanawiają na chwilę zapomnieć o tym, że są idolami i że ich uczucie jest zakazane. skz istnieją intense, ale nie smut

- Mam na ciebie nie patrzeć, bo cię to boli? -Tak. oneshot 750 słów

- patrzyłeś dzisiaj w niebo Jisung?