Hai veces que quedamos atrapados no camiño. Pode que nos enredemos sen decatarnos, que cando queiramos dar un paso adiante de novo xa non sexamos capaces. Pode que mesmo nos rindamos antes de intentalo. A tentación é grande, verdade? Sempre é máis sinxelo deixarse caer no abismo que trepar para saír del, pero a recompensa de buscar ver a luz unha vez máis compensa a subida, lenta e penosa, que todos temos que soportar. Nunca deixes de ascender.

Para aquel que sexa capaz de entendelo

Non sei se podería chamalo relato; tan só son unhas breves reflexións que, espero, poidan resultar reconfortantes para alguén, se é que estas poucas palabras, como digo no título, conseguen chegar a quen poida necesitalas.

Zena Cons non deixaba de sentir que vivía nunha realidade á que non pertencía, pero á que finxía pertencer. Yamiko non buscaba pertencer. A súa realidade non era unha na que ninguén quixese existir, e por iso pasaba os seus días maquinando novas formas de fuxir dela, sen importar o que houbese máis alá. Dúas rapazas buscan o seu lugar no mundo mentres unha greta cada vez máis grande ameaza con rompelo.