Annesini ve babasını küçücük yaşta şehit veren bir kızdı o. Yanında bir tek biricik ağabeysi vardı. Şimdi o küçücük kız büyüdü kocaman bir bordo bereli bir yüzbaşı oldu. o kim mi? o Asena Türkoğlu tüm zorluklara göğüs geren kahraman türk askeri.

İki büyük aşiret... Yıllardır süren kan davası... Ve bu kanı susturmak için verilen tek bir karar. Bu bir düğün değil. Bu bir hüküm. Zerda Şehnaz, kendi hayatı üzerinde söz hakkı olmadan, hiç tanımadığı bir adama gelin verilir. Bu evlilik ne sevgi taşır ne umut... Sadece suskunluk, mesafe ve zorunluluk vardır. Fakat bu suskunluğun içinde kimsenin bilmediği başka bir gerçek gizlidir. Berzan Hanbey için ise bu nikâh, yalnızca bir barışın bedeli değildir. Herkes kendi hesabını yaparken, aslında kimse tam olarak gerçeği söylememektedir. Söylenenler kadar söylenmeyenler de ağırdır. Çünkü bu evde kimse göründüğü gibi değildir. Bazı isimler başka anlamlar taşır. Bazı kimlikler saklanır. Ve bazı geçmişler, hiç konuşulmadan aynı çatının altında yaşamaya devam eder. Aşiret kuralları, aile baskısı ve geçmişin yükü arasında sıkışan iki insan... Biri yaklaşmaya çalışırken, diğeri her geçen gün biraz daha uzaklaşır. Ama asıl mesele, onların birbirine yaklaşması değildir... Asıl mesele, kimlerin gerçekten kim olduğudur.

@esrayılmaz: Burak abi, @esrayılmaz: Rahatsız ediyorum bu saatte ama, @esrayılmaz: Abim yanında mı? Abisinin tehlikeli işler yaptığını öğrenen bir kadın, kendini ne kadar tehlikeye atabilir? Bu tehlikede kalbini koruyabilir mi? Özellikle abisinin arkadaşı ona aşıksa? *şiddet ve küfür içerir.*

Göğsüme çekip yatağa uzandığımızda, bütün o kocaman, gururlu adamlığı bir anda sıyrıldı üstünden. Bir çocuk gibi, sığınacak bir yer ararcasına bana sokuldu. Fısıldarken sesi, doğrudan göğsümün içinde, kalbimin tam orta yerinde yankılandı: "Şurasını... özledim." Dedi, kelimeleri boğuktu. Sonra göğsümün en kuytudaki, en korunaklı aralığına başını soktu. Derin bir nefes aldı, sanki ciğerlerine beni, kaybettiğimiz bütün ayları çekecekmiş gibi için için kokladı. Kollarını belime doladı, sıkı sıkıya, bir daha asla bırakmayacakmışçasına. Nefesi tenimi yakıyor, ıslak kirpikleri cildime yapışıyordu. "Bir çocuğun annesine muhtaçlığı gibi," diye fısıldadı, sesi göğsümde titreyerek, "ben sana muhtaç kaldım Nazlı. Ciğerimde nefes, canımda can gibiydin. Alsan da götürsen, bıraksan da gitsen, o muhtaçlık hiç bitmedi bende. İçimi kemirdi, beni benlikten çıkardı."

(Düzenlenecektir.) Sevdasını Karadeniz'e gömemeyen bir adam ve gözlerinde Karadeniz'i taşıyan bir kadının imkansızlığına şahit olmak ister misiniz? Gökten düşen yıldızların insanlara umut olması gibi bazen de kalbin içindeki umut tohumları yeşermeden koparılıyordu. Buna kader mi denilirdi? Kader miydi insana vesile olan yoksa insan mıydı kaderi kendine bahane eden? İki kalbin bir sevda öyküsü... MF6801OQ

3 Milyon okunmayla şimdi yeniden Wattpad'de. ....... Bu Demir yürekli Yusuf ile ürkek yürekli Erva'nın hikayesi. Demir annesi gittiğinden beri Yusuf yanını kaybetmişti. Öfke ve nefret sanki anne karnında kalbine yerleştirilmiş gibi her yanını kuşatmıştı. Kalbi intikam hırsıyla buz kesmişti. Soğuktu artık Demir. Annesi'nin oğlu değildi. Zaten onu yola getirecek, ona doğruyu gösterek anneyede sahip değildi. Şimdi eceline, annesine gidene kadar, onun rahat uyumasına yardım edecekti. Kararmış kalbi daha fazla ne kadar kararabilirdi? Onu bu hale insanlar getirmişti.... *************** Erva; Hayatı seccade ve kalemlerinin arasında gidip gelen tertemiz bir kır çiçeğiydi. Onun gözleri asla tam açılmaz, dünyayı pembe gözlüklerle görmezdi. (UMUT SERİSİ 1) Her ne kadar farkında olmasa da imtihanların en zorunu yaşıyordu. Sabır dolu kalbi hiç bir sıkıntıya isyan etmiyor, mütevazı başı asla hiddetle dikelmiyordu. Tek sırdaşı kağıtları, kalemleri ve kumaşlarıydı... Edep timsaliydi Erva. Bakan gözler ar eder, bir daha bakmaya yürek isterdi. Ama onun kendini kapattığı bir kafesi, prangalarla susturduğu umutları vardı. Umut zehirli bir yılandı. Sinsice yaklaşıp, en acı yerinden vuracaktı Erva'yı. Ama umudun panzehirini bulacaktı genç kız. O gece başına gelecekleri bilse iner miydi o bahçeye?Kurulur muydu her zaman ki salıncağına? Allah bilirdi... Ama Allah onun kaderini çizmişti, Erva'ya da ancak teslim olmak düşerdi. Yazım tarihi: Eylül 2014

Savcımız Utku Sağlam'ın ablasının yaşadıkları Sare Kaya'nın birleşmesi birçok kişinin de karşılaşmasına sebebiyet veriyor. Bir çok mutluluğa,birçok üzüntüye, arkadaşlığa,dostluğa,sevgiye ve tabiki aşk a dönüyor.

Kim derdi ki bir fotoğraf sayesinde çoçukluk aşkına kavuşacağını. Demek ki oluyormuş. Ben Aylin 16 yıl sonra bir fotoğraf sayesinde çoçukluk aşkıma, Aras'ıma kavuşmuştum..