İz kalır, is bulaşır; bedelini hep masumlar öder. Zihni her şeyi unutmuştu. Peki ya kalbi? O buz mavisi gözün sırrını bilen iki erkeğin arasında, Efser kendi gerçeğini aramaya gidiyor. ​"Geçmiş, unutanlar için akan bir nehir; hatırlayanlar içinse bir hapishanedir." "​Erebos'un kurallarını çiğnedin," diye fısıldadı adam, kadının yüzündeki zarif maskeyi yavaşça indirirken. ​Efser geri adım atmadı. "Ben o kuralları çiğnemek için değil, o kuralları koyan kirli elleri kırmak için geldim." ​Utkan, kadının o rengi solmuş mavi gözüne bakarken yutkundu, sesindeki vicdan azabını gizleyemedi: "O elleri kırmak istiyorsan, ilk benden başlamalısın. Çünkü o yangının ilk kibritini ben çaktım.

Henüz on yedi yaşında, iki işte birden çalışarak hayata tutunmaya çalışan bir kız. Yıllardır saklanan sırlar, yarım kalan anılar ve cevapsız kalan sorular... Bazı gerçekler, ne kadar derine gömülürse gömülsün, zamanı geldiğinde mutlaka gün yüzüne çıkar. Ve bazen, tek bir gerçekle yüzleşmek bütün hayatını değiştirmeye yeter.

"Düşeceksin," dedim, sesimdeki o sahte umursamazlığı korumaya çalışarak. Ama içimden geçen tek şey, onun bu kadar kendinden emin olmasının, o gamzeli gülüşünün beni nasıl bir boşluğa sürüklediğiydi. "Geriye yürürken bir taşa takılırsın,düzgün yürüsene Asaf." Asaf hafifçe omuz silkti, attığı adımlar o kadar dengeliydi ki sanki dünya onun etrafında dönüyordu.Ama,arkasında gözü yoksa düşebilirdi.O bunu umursamadan geriye dogru yürümeye devam ediyordu. "Düşersem beni tutmaz mısın?"diye sordu gözlerini gözlerime dikerek. Ben onu nasıl tutayım allah aşkına,onu tutayım derken onunla bende düşerdim.Bedeni benim iki katımdı neredeyse.Ama yinede tutardım tabikide,bakacak degildim.Ona bunu soylemeden ,yalan söylemeyı tercih etdım. "Hayır" "Tutmaz mısın?"diye sordu tekrar. "Tutmam."dedim sesimdeki kararlılığı korumaya çalışarak. Ama o, gözlerini kısıp bana bakıyordu.Kafasını sağ omzuna yatırdı. "Düşersem beni tutmazsın yani?" "Tutmam, dedim ya!" dedim bu sefer biraz daha vurgulayarak. Asaf tam o an,geri geri yürürken dengesini kaybedecek gibi oldu.Ellerimi refleksle,beyaz gömleginin yakasını tutarak kendi tarafıma dogru var gücümle çektim. Kalbimin o ana kadar attığı hızın, şu anki ritmi yanında hiçbir şey olduğunu fark ettim. Göğsüm hızla inip kalkarken, gözlerim irileşmiş bir şekilde ona bakıyordum. Boyu benden uzun oldugu için üstten üstten bakıyordu.Düşmemiş olmanın getirdiği o şaşkınlıkla değil, tam tersine, sanki bu anı bekliyormuş gibi bir ifadeyle gülümsedi. Sol yanağındaki o meşhur gamzesi, tam karşımda parlıyordu.Yüzünü eğilmiş bakıyordu bana. "Hani tutmazdın?" diye fısıldadı.

Geçmişi yarım kalmış iki asker... aynı timde yeniden karşı karşıya gelir. Emirler net, görevler keskindir; ama aralarındaki hesap kapanmamıştır. Bir operasyon değil, bir yüzleşme başlar. Ve bu kez savaş dışarıda değil, içeridedir.

Okulun zamanında zorbalığa uğrayan kızı Efser Aksoy, küçüklüğünden hatırladığı anılarla üç sene boyunca nefretini körükler ve fitili ateşlenmeye hazır bomba gibidir. Bilmediği şey ise nefretini yönelttiği zorbalardan birinin ona olan takıntısıdır.

yedinci kavim yok olmuştu. Ya da herkes öyle sanıyordu. Bazı sırlar mezara gömülmez. Bazı isimler tarihten silinmez ve bazı güçler.... unuttuklarını düsündüğünüz anda uyanır Velmoria yıllardır fısıldanan bir kehanet vardı kimse onu gerçek olduğunu inanmıyordu. Ta ki imkansız olan gerçekleşene kadar Bir işaret ortaya çıktı. bir kapı açıldı . Ve birileri çok uzun zamandır saklanan bir şeyi aramaya başladı şimdi herkes aynı sorunu peşinde: kaybolan yedinci kavme gerçekten ne oldu? fakat asıl soru bu değil. Asıl soru gerçeğin neden saklandığı. çünkü bazı gerçekler öğrenilmek için değil.... sonsuza dek unutulmak için yaratılmıştır. Ve eğer bu sır ortaya çıkarsa, yok olacak ilk şey dünya olmayabilir. belkide gerçekliğin kendisi olacaktır