HAFIZANI KAYBEDERSEN DÜŞMANINA AŞIK OLABİLİR MİSİN? Kazadan sonra teyzemin yanına taşınırken planım; üniversiteye devam etmek, ressam olmak ve ailemin anısını onurlandırmaktı. Yani en azından her şey mahvolana kadarki plan buydu. Ta ki 'o' gelene kadar. Geçmişimden gelen gizemli bir yabancı işleri karıştırana dek. Şimdi, her şey değişti. Müthiş güzel bir hayattan koparılıp zift kokan diyarlara sürüldüm sanki. Sırlarla dolu Aram Alevhan, gerçekleri fısıldarken kendi karanlığına çekti beni. Benim anılarım o karanlığın dibinde zincirlere vurulmuş, kilitli. Artık ne arkadaşlarıma ne de teyzeme güvenebilirim. Aynadaki aksime bile güvenemiyorum çünkü gördüğüm kişiyi tanımıyorum. Bu gözler bir yabancının gözleri sanki. Ben gerçekten sandığım kişi miyim? Sahi en eski anım ne benim? Peki Aram, o benim neyim? Düşmanım mı? Peki neden düşman olduğunu hatırlamıyorsam ona aşık olabilir miyim?

❝Sınıftan biriyle sevgili olmak istemiyorum.❞ ❝Sınıf değiştiririm.❞ Ya birincisindir ya da bir hiç. Derin Doğu mükemmel bir örnek öğrenciydi. Ortaokuldan beri ezeli rakibi olan Batuhan İlge Tan'ı geride bırakıp dönem birincisi olmayı başarmış, Türkiye geneli denemelerde derece yapmaya başlamış ve tatil boyunca ders çalışmıştı. Tek bir sorun vardı. Kimliği belirsiz bir suç dehası sınav sorularını çalıp suçu Derin'in üzerine yıkmıştı. Derin'in ise tek bir şansı vardı: Ona iftira atan bu psikopatı bulup ona dünyanın kaç bucak olduğunu gösterecek ve kariyerini lekeleyen disiplin cezasından kurtulacaktı. Hırsızı araştırırken ise Batuhan'ın ona yardım etmesi ise beklediği son şeydi. ••• "Benden nefret etmiyor musun?" diye sorarken sesimde hissettiğim duygu karmaşasından eser yoktu. "Birinciliği elinden aldım, seni suçladım, senden kaçtım. Ben-" Ne diyeceğimi bilemeden duraksadım. Herkese karşı övündüğüm şeyi ona karşı söylemek birden gözüme zor gelmeye başlamıştı. "Ben... Hep bir adım önündeyim." Tam karşımda durdu ve ifadesiz bir yüzle bana baktı. "Senden hiçbir zaman nefret etmedim Derin." Biz buyduk. Her zaman karşı karşıya kalırdık ama bu sefer... Birbirimizi boğazlamak istemiyorduk. EZBER BOZAN | BİR ADIM ÖNDE-1 Tüm hakları saklıdır! Herhangi bir kopyalama, çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

Damla Düşen Yer... Damla, on altı yaşında. Ama ruhunun bir kısmı hâlâ on dört yaşında kaldı. Doğduğunda kaçırıldı. Yıllarca bir yetimhanede büyüdü. Ve on dört yaşında, kimsenin adını koymadığı şeyler yaşadı. Şimdi ailesi onu buldu. Ama bazı yaralar bulunmaz. Bazı travmalar, eve dönmekle iyileşmez. Kalabalık bir aile, suskun bir kız... Geç kalınmış bir kavuşma. Ve öğrenilmesi gereken tek bir gerçek: Bazen düşülen yer, insanın en çok kanadığı yerdir.

YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR ! ( Şiddet ve hassas konular içermektedir. Lütfen bunu bilerek okumaya başlayın) GİRİFT SERİSİ'NİN İLK KİTABI İnfial'de acı da güç de Kandemir'den gelir. Hazan Kandemir ise bu acının ve gücün esas sahibidir. Bu kitap sevgisizlikle büyüyen genç bir kadının bulduğu ilk sevginin sahibi olan adama tutunarak hayal kırıklığına uğramasının yansımasıdır. Ben Hazan Kandemir: Tek sığınağım olan adamın kollarından istemeyerek koptuğum gün evladımın varlığına sığındım. Lakin onu bile çok gördüler bana. Tutunduğum tek dalımı; kızımı kaçırdılar. Ben de içimden söküp alamayacakları tek şeye; öfkeme sığındım. Ben Alparslan Tufanlı: Aşk bir aptallıksa ben o aptalların lideriyim. Yeraltı dünyasının sahibi; namıdiğer İmparator'un oğluyum. Gücün ve kuvvetin tek sahibiyim. Fakat sahip olduğum bu güç; ne sevdamı ne evladımı korumaya yetti. Kendime kurduğum sahte imparatorluğumda yalnızlığın zindanına o kara gözlerin yokluğuyla hapsoldum.

Bazen insan, kendi hayatında uyanmaz. Milay, açıklayamadığı bu tuhaflığın ardındaki gerçeği çözmeye çalışırken kendisini sırlarla, kaybolan kadınlarla ve cevaplanması gereken daha büyük sorularla karşı karşıya buldu. Cevapları ararken yardım istemek zorunda kaldığı kişi ise yan komşusu olan bir teğmendi. : "Siyah İzdüşüm" isimli ilk ve tek kurgudur.

"Bize... kızımızın biyolojik kızımız olmadığı söylendi." Hassiktir bok. "Hanfendi ben deliyim" adıyla yazılan ilk kitaptır!! Trabzonun bir deliye kavuşma hikayesini okumak istiyorsanız hoş geldiniz... 2.37 k içerisinden 1. #eğlenceli 21.08.2026 1.36 k içerisinden 2. #hayat 06.05.2026 1.36 k içerisinden 1. #dost 12.05.2026 1.50 k içerisinden 4. #üvey 12.05.2026 9.89 k içerisinden 3. #gerçek 18.07.2026

~Hayalleri siyah hayatlar içinde kaybolan bir grup genç. ~O geçmişten korkuyordu ama geçmişin derinliklerine dalmaktan da çekinmiyordu. Geçmişte yaşanan acıların geleceğinde verdiği güvensizlik içinde kaybolmak...Kimileri geçmişte hatalar yapıp bedelini er geç öder, kimileri de bazı şeylerin kıymetini bilemez aptalca şeyler yapar, bazı şeylerin farkına vardığındaysa her şey için çok geçtir,kimilerinin kafası çok karışıktır ne yapacağını bilemez, kimileri fark edilmez bile...İhanetler affedilir mi? Tüm acılar geçer mi? ... Peki her şeye rağmen aşk kazanabilecek mi?

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Bazen biri mavi, biri yeşil bir çift göz, karanlığı bile ikiye böle bilir. Gece, gözlerinde iki renk, kalbinde iki hayat taşır: geçmiş ve gelecek. Arkadaşları ile yeni taşındığı okulda sıradan bir başlangıç yapmayı umarken, kendini kalbinin hızına yetişemediği dostluklarla ve bakışlarınd a kaybolduğu -Akay'da- bulur. Ama bir gece var ki... 5 Haziran. Bir balo. Bir çığlık. Ve... bir ceset. Gece ve arkadaşları okulda değildi belki, ama artık olayların tam ortasındalardı. Her adımda bir sır, her bakışta bir şüphe saklı. Aşkın ve karanlığın iç içe geçtiği bu hikayede, her dost masum değildir. Bazı gerçeklerse gözle değil kalple görülür. "İki renk aradında", gençlik, aşk, kayıplar ve çözülemeyen sırlarla örtülü soluksuz bir kurgu. İki renk aradında, sadece bir aşk değil... kendini bulma, affetme ve yeniden başlama hikeyesi. Biri mavi... Biri yeşil... Gece'nin gözleri iki farklı hikayeyi anlatıyor. 🌙🐣

Hayata nasıl geleceğimizi, neyin ortasına düşüceğimizi bilemiyorduk. Adımlarımız karanlığa değdiğinde, umut mu yoksa kâbus mu gelecekti? İrâ, Korvurallar'ın ilk ve tek kızıydı. Gözlerini karanlığa açmış ve devamında da hep karanlık görmüştü. Ailesi karanlığın en dibinden geliyordu. İrâ doğdu doğalı hep kısıtlanmış, hep eğitim görmüştü. Zaman geçtikçe duygularını kaybetmiş ve kalpsizleşmişti. Ama İrâ'nın içinde hâlâ bir kıvılcım vardı; öyle gizli, öyle derin ki, ne ailesi ne de eğitimleri onu tamamen söndürebilmişti. O kıvılcım, yalnızca gecenin en sessiz anlarında, yıldızların bile kaybolduğu yerde parlıyordu. Bir gün, o karanlık duvarlar arasında, İrâ beklenmedik bir fısıltı duydu; ne düşmanından ne de dostundan geliyordu bu ses-kendi ruhundan yükselen bir çağrıydı. Ve o çağrı, onu sadece kendi içinde değil, dünyada da yeni bir yolculuğa sürükleyecekti. Ama bu yolculuk, sadece İrâ'nın değil; karanlıkla aydınlığın, sevgiyle nefretin, geçmişle geleceğin de çatışması olacaktı.