Plaza hayatını ve İstanbul'un beton yığınlarını arkasında bırakan Devin, 90'lardan kalma eski bir karavanla Ege'ye doğru yola çıkar. Tek amacı sakin bir nefes almaktır. Ancak karavanın gizli bir köşesinde bulduğu 1991 yılına ait eski bir kaset, ona hiç bilmediği yarım kalmış bir hikayenin ve emanet bir rotanın kapısını aralar.

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

Yayınlandı: 23/07/2026 Yirmi bir yaşında olan Harun bir sabah hiç farkında olmadan yeni bir hayata atılır. Psikolojik sorunları olan Harun'un küçükken geçirdiği kazadan sonra her şey gözünde silikleşmişti ve o kazada abisini kaybetmişti. Çocukken aşık olduğu kızın ismini dahi unutmuştu. Bir sabah telefonuna gelen tehdit mesajıyla ikilem arasında kalmıştı. Bu ya bir şakaydı ya da inanılması zor bir gerçeklikti. Şaka değil gerçekti; kardeşi gibi sevdiği arkadaşı gözleri önünde okulun çatısından atlayarak intihar etmişti. Ancak o bunun bir cinayet olduğunu biliyordu. Ve katilleri bulmak için polisle iş birliğine girmiş, hastalığının ilerlemesine rağmen bu yoldan dönmemişti. Gördüğü kabuslar ve rüyalar onun hasta ruhunu daha da karartmıştı. Bu hikayede en çok acı çeken ruh onunkiydi, en çok sevilen ise bir başkası.

Köstekli saatin tık tık sesleri karnavalın gürültüsüne karışırken gölgelerin arasından belirdi. Tiyatro maskesinin arkasındaki o alaycı mavi gözler, geceyi aydınlatan bir yangın gibi doğrudan üzerime kilitlenmişti. "Geç kaldın Tavşan," dedi, sesinde neşeli ama tehlikeli bir tonla. "Harikalar Diyarı'nda zaman çabuk akar. Ve saat tam da senin avlanma vaktini gösteriyor." Geri adım atmadım. Rüzgâr saçlarımı yüzüme savururken bakışlarımı bir an bile o tiyatro maskesinden ayırmadım. O, buranın kurallarını yazdığını sanan kurnaz bir tilkiydi; bense onun krallığına kendi isteğiyle giren tek avcı. "Yanılıyorsun Tilki," dedim, sesimi buz gibi bir sakinliğe bürüyerek. "Ben buraya Alice gibi kaybolmaya gelmedim. Beyaz Tavşan'ı takip eden o kızı hatırla... En sonunda bütün o tahtı deviren kişiydi." Üzerime doğru bir adım attı. Alev alev yanan o alaycı aura aramızdaki mesafeyi sıfırlarken hafifçe eğildi. "Buranın kuralı basit güzelim," diye fısıldadı, nefesi şakayıma değerken. "Yakalarsam avımsın, kaçarsan oyun arkadaşım." Dudaklarım hafifçe yukarı kıvrıldı. Silahın emniyetini kapatırken çıkan o metalik tık sesi, gecenin karanlığında tek kurşun gibi yankılandı. "Peki ya seni o tavşan deliğine düşürüp," dedim gözlerinin içine bakarak, "kapıyı üzerimize kilitlersem?" ... V U L P İ N "Avcı da bir av, av da bir avcı..."

Tamirci kız, Mafya

Bazı insanlar kaderini seçemez. Ama ona boyun eğip eğmeyeceğini seçer. Gülrengi, kendisine dayatılan hayatı kabul etmeyenlerden. Korksa da susmayan, düşse de vazgeçmeyenlerden. Bu, bir kızın... Kendi kaderini değiştirme hikâyesi.

@yiğitkarayıbasan : Bir an kabul etmeyeceksin sandım @yiğitkarayıbasan : Flört mü dinliyorsun? Bende severim, güzel grup siz : kimsiniz? @yiğitkarayıbasan : iyiyim sen nasılsın? siz : ? @yiğitkarayıbasan : sadece tanışmak istedim kızma abla siz : ilgilenmiyorum. İyi günler @yiğitkarayıbasan : haydaa @yiğitkarayıbasan : sadece arkadaş olmak istiyorum abla. Yalnış anlama siz : neden benimle arkadaş olmak istiyorsun olm? @yiğitkarayıbasan : ses odalarında yetim gibi durduğun için. Hayatının duygusal bir sürecinden geçen Hazal, sadece hastalıkla değil,hemde arkadaşsızlıkla mücadele ediyordu. Tek arkadaşı olan Alisanın önerdiği uygulama, Hazalın hayatını tamamen değişecekti.. başlangıç : 25 temmuz 2026

İnsan bazen bütün ömrünü, kendisini gerçekten duyabilecek tek bir kalbi arayarak geçirir. Çünkü bazı insanlar sesinizi duyar... Bazılarıysa sessizliğinizi. Ve insan, en çok da hiçbir şey söylemek zorunda kalmadığı yerde kendisi olur. İnci Çiçeği gösterişli bahçelerde açmaz. Kalabalığın ortasında kendini kanıtlamaya çalışmaz. Sessizce büyür. Fark edilmek için değil... Gerçekten bakacak gözleri beklemek için. Belki de bazı hikâyeler, büyük tesadüflerin değil; küçücük bir gülümsemenin, yarım kalan bir cümlenin ve usulca uzanan bir elin hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar hayatınıza fırtına gibi girmez. Sessizce gelir... Ve siz, onlar geldikten sonra hiçbir sessizliğin eskisi gibi olmadığını fark edersiniz. "Bazı çiçekler kokusuyla hatırlanır... Bazılarıysa kalbinizde bıraktığı izlerle."

"Bazı çiçekler topraktan değil, ateşten doğar; çünkü güzellik her zaman huzurdan değil, direnişten filizlenir." "Ateş Çiçeği" açmak üzere... Ama onlar hâlâ kapanda. Bir sabah, gözlerini tanımadığı bir gökyüzünün altında açtı. Ne dünya aynıydı, ne de kendisi. Bu yeni evrende onu yedi yabancı bekliyordu - her biri kadim güçlerin vârisi, her biri kaderin bir düğümünü taşıyordu. Birlikte eğitildiler, sınandılar... ve bir hain tarafından kandırılıp karanlık bir kaleye hapsedildiler. Efsaneye göre, Ateş Çiçeği yalnızca yürekleri hakikate erenlerin önünde açar. Ve o çiçek açtığında, evrenin dengesi sonsuza dek değişecek. Zaman azalıyor. Güven kırılgan. Ve ihanet, en beklenmedik yerden gelebilir.