*Gerçek tarih ile alakası yoktur. Her şey hayal ürünüdür.* Bir harita, bir lanet ve yüzyıllardır mühürlü bir ruh... Genç restoratör Lina Arslan, Osmanlı'dan kalan lanetli bir define haritasını bulduğunda, bunun onu geçmişle değil ölülerle bağlayacağını bilmiyordu. Harita, ihanetiyle tarihe gömülen bir vezirin yeminiyle korunmaktadır ve her adımda yeni bir bedel ister. Lina, bu lanete bağlı gizemli bir ruhla karşı karşıya gelirken, hem Bekçiler adı verilen bir topluluğun hedefi olur hem imkânsız bir aşka sürüklenir hem de gerçek hazinenin altın olmadığını öğrenir...

Herkesin hayranlıkla baktığı Düşes Esmeralda, kimsenin bilmediği bir karanlığın eşiğindedir. Güzelliği ve gücüyle kusursuz görünen hayatı, adı korkuyla anılan bir adamla sarsılır: Dük İan Benjamin. İan; krallığın bile çekindiği, gölgelerle çevrili, insanlığı sorgulanan bir figürdür. Onun varlığı huzursuzluk, bakışları tehlike taşır. Esmeralda, bu karanlığa nedenini bilmeden çekildiğini fark eder. Gizemli işaretler, açıklanamayan hisler ve duyulan uğursuz fısıltılar, Esmeralda'yı kendi aklından bile şüphe eder hâle getirir. Bu bağ bir aşk mı, yoksa kadim bir kara büyünün sonucu mu? Esmeralda Charles~İan Benjamin

ÖLÜMSÜZ AŞKIN LANETİ Akhetaten'de (Amarna), Güneş Diski Aten'in tek tanrı ilan edildiği bir dönemde, bir firavun inancına sadık yaşamaya yemin etmişti. Firavun Nebetkheperu-Aten, eski tanrıları susturmuş, düzeni ışıkla sağlamıştı. Ta ki Hathor Gecesinde duyulan yasaklı bir ilahi her şeyi değiştirene kadar. Tanrıçaya adanmış Rahibe Nefru-Hetep, bu ayin sırasında yakalandı ve firavunun huzuruna çıkarıldı. Bir bakış, bir ses ve yarım kalan bir ritüel... Firavun ile rahibe arasında doğan yasak aşk, tanrıların öfkesini üzerine çekti. Ceza ölüm olmadı... Aten, firavunu yalnızca Aten Gecesinde uyanacak bir bedene hapsetti. Hathor ise rahibeyi, sevdiği adamı unutmaya mahkûm etti. Binlerce yıl sonra, Amarna'nın kumları altında açılan bir mezar bu laneti yeniden uyandırır. Genç bir arkeolog, kendi kanıyla taşınan bu sırrı keşfederken, geçmiş ile bugün birbirine karışır.

Bin yıl önce aşkı tarafından ihanete uğrayıp cehenneme sürülen Azazel (Ateşten yaratılmış lanetli ifrit, karanlıkların efendisi) ona ihanet eden aşkı Lilith'in soyunu lanetledi. Onlar acı çektikçe rahatlayan, aşkın adını bile duymaya tahammül edemeyen bu şeytanın kaderi, beklenmedik şekilde değişmeye başlar. Karanlık ayın gölgesinde bir kız çocuğu doğar, Alanur. Doğduğu anda nehirleri taşıran, ağlayışıyla rüzgarı susturan, güzelliğiyle herkesin aklını karıştıran bu çocuk masum görünse de damarlarında hem insanlığı hem de Azazel'in lanetinin yankılarını taşır. Azazel, bu çocuğun varlığını hissettiği ilk an korkuya kapılır. Çünkü kader, ona nefret ettiği soyun içinden birini "eş" olarak yazmıştır. Yüzyıllarca kaçtığı şey "Sevgi, bağ, kader" yeniden kapısını çalmaktadır. Alanur büyüdükçe karanlık güçleri kendini gösterir, etrafındaki herkes onun uğursuz ama çekici bir varlık olduğunu hisseder. Ne kendisi ne de ailesi bunun nedenini bilirken, Cehennemin Kralı Azazel onu uzaktan izler... hem nefretle hem de açıklayamadığı bir çekimle. Birbirlerinden habersiz iki kader, karanlık bir kehanetin gölgesinde birbirine doğru çekilir: Bir şeytan aşkı yeniden bulabilecek mi? Bir insan cehennemin kraliçesi olmaya yazgılı olabilir mi?

St. Rosewood kasabasında evlenmek cesaret ister... Yıllar önce düğün günü ölen bir gelinden sonra, kasabada tuhaf olaylar yaşanmaya başlar. O günden beri yeni evlenen bazı damatlar ya ortadan kaybolur ya da aklını yitirir. Kasaba halkı bunu eski bir lanete bağlar ve geçmişi konuşmamayı tercih eder. Ölü Gelini görenler gelinlik içinde bir siluetten bahseder; ne istediğini, neden ortaya çıktığını kimse bilmez. Bazı insanlar yarım kalmış evliliğini tamamlamak için kendisine damat aradığını söyler ama bu sadece söylentiden ibarettir. Alexander Adams ise bu kasabada yaşayıp kilise arşivinde çalışan genç bir adamdır. Yaşananların tesadüf olmadığını fark ettiğinde, Ölü Gelin'in hikâyesini araştırmaya başlar. Gerçeğe yaklaştıkça, kasabanın sustuğu sırlar da yavaş yavaş açığa çıkar. Ancak bazı gerçekleri ortaya çıkarmak oldukça zordur.

"Kan Yağmuru'nu öldür." Asteria Mira Bellathorn'a verilen emir buydu. Kısa. Kesin. Tartışmasız... Bellacrima'da yetişen bir suikastçı için bu, sıradan bir görev olmalıydı. Kan Yağmuru'nun adını daha önce de duymuştu. Hakkında söylentiler dolaşıyordu. Karanlık masallar, abartılmış korkular... Hatta bazıları onun bir Ruhsar olduğunu bile iddia ediyordu. Mira buna gülüp geçmişti. Çünkü Ruhsar olmak, bir melekle bir şeytanın aynı kaderde buluşması demekti buda mümkün değildi. Kan Yağmuru'nun ardında ne bir beden vardı ne de kesin bir iz. Yine de Mira onu yalnızca bir hedef olarak gördü. Efsane ya da lanet değil; kan döken, yok edilmesi gereken bir düşman. ~ Vermarion'da ölüler yürür, ruhlar konuşur, kehanetler kanla yazılırdı. Mira ise kardeşi için cehennemin kapılarını tekmeleyecek kadar kararlıydı. Gerekirse bir efsaneyi öldürür, gerekirse ölümle pazarlık ederdi. Ama ya öldürmesi gereken şey, kalbine dokunuyorsa? Bu, yalnızca bir suikast hikâyesi değildi. Bu, bir ruhu yok etmeye çalışırken ona bağlanan bir suikastçının hikâyesiydi.

Shen Yiren, Çin'in ilk imparatoru Qin Shi Huang hakkında bir kitap okuduğu gece gizemli bir şekilde hayatını kaybeder. Gözlerini açtığında artık kendi zamanında değildir. Qin topraklarında, eski ve soylu bir ailenin kızı olarak yaşamaktadır. Adı ise Xia Lian'dır. Ancak bu aile sıradan değildir. Kendilerini efsanevi Xia Hanedanı'nın soyundan geldiklerine inanmaktadırlar ve bu iddia, merkezi gücü tek elde toplayan Qin Hanedanı için potansiyel bir tehdittir. İmparator her şeyi bilmektedir. Xia Lian'ın soyunu da...ailesinin kaderinin tek bir emre bağlı olduğunu da. Onları yok etmek onun için yalnızca bir nefeslik karardır. Fakat o emri vermez. Çünkü Xia Lian'la ilk karşılaştığı anda, savaşlarla sertleşmiş kalbi hiç beklemediği bir şeyle sarsılır: aşk... Tarih onu zalim ve acımasız bir hükümdar olarak anacaktır. Kanla yazılmış bir imparatorluk, korkuyla kurulan bir düzen... Ama Xia Lian için o, yalnızca bir imparator değildir. O, karanlığın ardındaki yalnız adamdır. Tahtın ağırlığı altında ezilen bir ruhdur. Ve zamanla, bir hükümdardan fazlasına dönüşür: Bir eş... Bir kader ortağı... Bir ruh eşi.