2018'de Yanyol'da bir çocuk öldü, arkasında kimseye söyleyemediği bir sır bıraktı. 2020'de M.O.B dağılırken, arkasına bile bakmadan Almanya'ya giden Uzay'ın arkasından açılmayan o telefon, altı yıllık buz gibi bir sessizliğe sebep oldu. Şimdi takvimler 18 Mart 2026'yı gösteriyor. Uzay Destina, altı yıl sonra aynı şehre, aynı ekibin tam ortasına geri dönüyor. Ama ne o eski küçük mahalle kızı ne de karşısındaki adam eski Tolga. Gözlerinin altındaki o hüzünlü mühürle her şeyi kitaba göre oynamaya çalışan bir adam ve kuralları yıkmaya gelen bir kadın. Bakalım bu gece de her zamanki gibi hatasız oynayabilecek misin, Bay Doğru?

Her şey sıradan bir klip setinde, on iki saatlik yorgunluğun zirvesinde başladı. Yerinde duramayan, şakacı ve hayat dolu Barış, o gün tüm odağını setin en sakin köşesindeki Gece'ye çevirdi. Sadece ikisi arasında dönen o samimi ve komik sohbet, aslında geri dönüşü olmayan bir yolun ilk adımıydı. O gün sadece bir klip çekilmedi; iki farklı dünyanın çarpışacağı o büyük hikayenin fitili ateşlendi.

Genç ve yetenekli Poizi (Barış Anaç) ile onu yeni keşfeden Bahar, konser gecesinde bir araya geliyor. Her şey eğlenceli ve heyecanlı ilerlerken, beklenmedik bir talihsiz olay her şeyi değiştiriyor. Bu olay, Barış ve Bahar arasında özel bir bağın filizlenmesine ve unutulmaz bir hikayenin başlamasına yol açıyor.

İçeride gördüğüm manzara masada oturan, kapalı alanda güneş gözlüğü takan, kolları dövmeli, sakallı, kumral bi adamdı. Bizi gördüğü zaman elindeki telefonu kapatıp ters çevirdi ve ayağa kalktı. Önce Çınar'a elini uzattı. A:Hoşgeldiniz, Ati ben A:Ati242 Ç:Memnun oldum Çınar ben de Ç:Gökçe Demir'in menajeriyim. Çınar beni gösterince sahte olduğu her hâlinden belli olan bir gülümseme bıraktım dudaklarıma.

Nakarat; bir şarkıda sürekli tekrar eden, genellikle o şarkının en akılda kalıcı kısmıdır. Ayağa kalkıp kapıya yönelecekken önümü kesti. Aramızda uzun bir bakışma geçince kalbimin hızlandığını hissettim. "Çekil önümden." "Çekilmeyeceğim." "Atilla, çekil." "Gitme." Ağzımın içinde sabır çekip gözlerimi gözlerine diredim. İnatla birbirimize bakıyorduk. Bakışmamız sürüp giderken pes etmiş gibi omuzlarını düşürdü. "Çabalamıyorsun bile." Kaşlarımı çattım anlamayarak. "Ne için çabalayacakmışım?" "Bizim için."

*Mümkün değil ama Elbet karşılaşırız bu şehrin karanlığında...