Düşmandan aşığa ama tam ters köşelere kızmayın 2. Kitbı bekleyin hehe çünkü daha kötü olucak

Zeyana, adaletin güçlülerin elinde bir silaha dönüştüğü, suskunluğun erdem sayıldığı bir düzende büyüdü. Öğretilen her kural itaati kutsuyor, verilen her öğüt başını eğmesini buyuruyordu. Çünkü bu topraklarda düzen, sorgulayanlardan değil; kabullenenlerden yanaydı. Kutsal ilan edilen savaşlar, kanla yazılan zaferler ve korkuyla ayakta tutulan bir iktidar... Bu dünyanın zincirleri demirden değil; kaderden, korkudan ve sessizlikten yapılmıştı. Zeyana'nın mücadelesi bir kahramanlık masalı değildir. Kurtulmayı değil, bedel ödemeyi göze alan bir ruhun yolculuğudur. Çünkü burada özgürlük verilen bir armağan değil; alınan bir yaradır. İhanetle örülmüş ilişkiler, gücün soğuk yüzü ve göz göze gelindiğinde bile kaderin yön değiştirdiği anlar arasında Prangalar, insanın en ağır zincirinin kendi sessizliği olduğunu fısıldar. Kuşlar öldü, gökyüzü karardı ve hırslar uğruna her şey feda edildi. Ama maskeler düştüğünde anlaşıldı ki; bu kanlı savaşın içinde kirlenmeyen tek bir şey kalmıştı. Ve aşk, bu savaşta en masum duyguydu. " Yaşadığını sanma Zeyana, yaşadığını hisset. Acısa bile hisset; çünkü sadece ölüler acı duymaz."

Ait olamadığın yerde bile köklerin tutunmayı seçer. Ve yanlış toprağa düşen bir tohum bile, sırf yaşamak için çiçek olmayı yazgı edinir... Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir savaş. İnsanın kendini bulmak için verdiği, sesi çıkmayan ama en çok yankılanan bir savaş. Ve bu savaşta, en keskin silahın yüreğin olduğunu öğreniyorsun. Bu bir teslimiyetin değil, bir başkaldırının hikâyesi. Çünkü bazen en derin karanlıklarda bile ışık süzülür. Ve bir yabancının bakışı, en kalın zincirlerden daha çok kırar seni. Barlas'ın gözleriyle tanışınca başlıyor kırılmak. Kırıldıkça dönüşmek. Dönüştükçe yeniden doğmak... Begonya, adını bir çiçekten almış olabilir. Ama o, toprağa değil acıya kök salmış bir kadının hikâyesi. Kumarda bir borca karşılık satılan, bir adamın ellerine zorla bırakılan bir genç kadının, en karanlık evlerde bile umut yeşertebilen direnişini anlatıyor bu roman. Bu hikâye ne sadece aşk, ne sadece acı.Bu, bir kadının kendini bulma çabası,bir adamın insan olmayı hatırlayışı, ve karanlıkta filizlenen umutların adım adım ışığa yürüyüşüdür. "Savaş alanında bile açan çiçekler vardır. Ama en çok, imkânsız bir aşkın gölgesinde büyürler."

Annenin intikamını almak için karanlıgın icinde olan bir dünyaya girersen ne olur ? merak ediyorsan Hadi başlayalım ...

Dünyayı küle çevirecek kadar öfkeliydim, ama onu incitecek kadar zalim olamadım. Herkes benden yanmayı öğrendi; ben ise ondan uzak durmayı. Çünkü ilk kez birini yakmaktan korkuyordum. Dünya çöktü.Devletler yok oldu.Şehirler küle döndü.Ama herkes hâlâ tek bir şeyi biliyor: Başkanın kızı Larin yaşıyor.

Lodos kasabası gri, sessiz ve acımasızdır. Lavin Solen bu kasabada görünmeden yaşamayı öğrenmiş, soluk bir kızdır. En yakın arkadaşı Mirel herkesin hayran olduğu bir güzellikken, Lavin hep gölgede kalır. Ta ki kalbini yanlış kişiye kaptırana kadar. Kaelen Veyr... Kasabanın korkulan, dokunulmaz adamı. Ona bakmak bile tehlikeliyken, Lavin'in kalbi onu seçer. Ama bazı hisler hiç yaşanamadan yarım kalır. Sarayın bahçesinde başlayan küçük bir an, bir düşüş, bir bakış ve söylenmeyen sözler... Hepsi yaklaşan savaşın ve tutulamayan yeminlerin habercisidir. Bazı sözler söylenmez. Bazı yeminler tutulamaz. Bazı insanlar ise sadece hatıra olarak kalır.

Bazı insanlar hayatınıza umut olur. Bazıları ise felaket. Benim hikâyem, karanlıktan korkan bir kızın... Karanlığın ta kendisine âşık oluşunun hikâyesi. Ama her aşk kurtuluş değildir. Bazıları insanı içine çeken bir girdaptır. Ve bu hikâyede boğulanın kim olacağını yavaş yavaş öğreneceğiz♡

Sen cehennemi vad eden o adamdın ve ben cehenneminin kapısında duran o çocuktum. Bir şeytana ne kadar yakışırsa cehennem, o kadar yakıştı sana. Ve bir günahkara ne kadar yakışırsa cehennem ateşi, o kadar yakıştı bana.

Gündüz'ün aydınlığı korumasının tek bir yolu vardı: Düzenli aralıklarla Gece yansımalarını sistemli bir şekilde katletmek. Katlettik. Geceden sökülen her bir ruh diğer tarafa geçerken aydınlığı ebedi kıldı. Gün, o dünyaya hiç doğmadı fakat bu sayede karanlık gündüze asla uğramadı.