Προσπαθώ να ξεφύγω από το κράτημα του, αλλά με σφίγγει σε τέτοιον βαθμό, που ηδη διαισθάνομαι τα σημάδια στους καρπούς μου. "Άσε με να φύγω παλιό-" Πριν προλάβω να ολοκληρώσω, η πλάτη μου συγκρούεται με δύναμη, πάνω στον σκληρό και μπλε σκούρο τοίχο. Το σώμα του κολλάει πάνω στο δικό μου, εμποδίζοντας με να κάνω οποιαδήποτε κίνηση για να φύγω. "Σου έχω θέσει έναν κανόνα μικρή! Δεν θα μου αντιμιλάς!". Τα χέρια μου ελευθερώνονται από το κράτημα του, αλλά ακόμα στέκεται μπροστά μου και κοιτάζει μια εμένα και μια τα χείλη μου. "Τι θες από εμένα;" τον ρωτάω πολύ σοβαρά, αλλά δεν δείχνει να πτοείται. Ξαφνικά, τα χέρια του περνάνε μέσα από την μπλούζα μου, φτάνοντας πάνω από το στήθος μου, χαϊδεύοντας με απαλές κινήσει. Βρήκα και εγώ μέρα να μην βάλω σουτιέν! Μπράβο Ζοζεφίνα! Αισθάνομαι τα χείλη του πάνω στον λαιμό μου, καθώς χαράζει μια γραμμή από υγρά φιλιά. Τα χέρια του ταξιδέψουν σε όλο το πάνω μέρος του σώματος μου. "Μμμ...". Κάτσε... Γιατί μου αρέσει;! "Όταν τελειώσω μαζί σου... Θα θες να σε γαμήσω περισσότερο" Τα μάτια μου ανοίγουν διάπλατα στο άκουσμα αυτών λέξεων! Τι θα κάνουμε;! ***************************

Δύο άνθρωποι, που ζούσαν χωρίς να ψάχνουν τίποτα. Ή τουλάχιστον, έτσι πίστευαν. Ο Evan τραβούσε τα βλέμματα γιατί ήθελε να μην τον πλησιάζουν. Η Ιόλη τραβούσε τα βλέμματα χωρίς να το ξέρει. Εκείνος, ένας άντρας που έμοιαζε να είχε γεννηθεί για να κινεί νήματα. Εκείνη, μια γυναίκα που είχε μάθει να μην αφήνεται να την κινούν. Και οι ζωές τους, ακόμα άγνωστες η μία στην άλλη, κυλούσαν όπως οι παράλληλες γραμμές στα μαθηματικά: χωρίς πρόθεση να συναντηθούν, μέχρι τη στιγμή που το κάνουν.

Εκείνος έμαθε να επιβιώνει. Εκείνη έμαθε να νιώθει. Ο Ορφέας ζει σε έναν κόσμο όπου όλα έχουν κανόνες. Οι άνθρωποι κρατιούνται σε απόσταση. Τα συναισθήματα ελέγχονται. Και η αδυναμία... δεν συγχωρείται. Η Ελπίδα δεν ζει έτσι. Δεν φοβάται να πλησιάσει. Δεν φοβάται να δει πίσω από τις σιωπές. Δεν φοβάται... εκείνον. Όταν οι δρόμοι τους συναντιούνται, τίποτα δεν είναι απλό. Γιατί εκείνος δεν ξέρει πώς να κρατήσει κάποιον κοντά... και εκείνη δεν ξέρει πώς να φύγει. Ανάμεσα σε μυστικά, απειλές και επιλογές που δεν συγχωρούνται, θα πρέπει να βρουν αν αυτό που τους ενώνει είναι αρκετό. Ή αν θα τους διαλύσει και τους δύο. Γιατί μερικές φορές... η αγάπη δεν είναι σωτηρία. Είναι ρίσκο.

"Αναθεματισμενη γυναίκα" ψιθύρισε ξέπνοος πέφτοντας στα γόνατα μπροστά της. Μερος πρώτο "-Τι σου αρεσει δηλαδη σε μια κοπελα?" Σταματησε να κινείται και σταθηκε μπροστα της. Σκεφτηκε λιγο την απαντηση του. Υστερα χαμογελασε πονηρα "-Να εχει μυαλο,για να της το γαμαω" Μερος δεύτερο Και τότε το κάρμα είπε: "Θα ερωτευτείς κάποιον, αυτός όμως δε θα σε αγαπήσει πραγματικά, γιατί δεν ήθελες να αγαπήσεις εκείνον που ήταν ερωτευμένος μαζί σου." Μέρος τρίτο "Παρατα επιτέλους ! Δεν ωφελεί πουθενά όλο αυτό!Απλως κανε κατι αλλο " "Δεν ξερω αν εχουμε συστηθει.Ειμαι ο Jason Hunter ,ο βασιλιας της μαφιας,δεν παραταω ποτε την πρωτη μου επιλογη malyshka" Don't copy ola-kai-tipota © 2017-2020 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Σε νοιάζομαι, με την έννοια ότι εύχομαι να κλαις διαβάζοντας αυτά. Δεν είμαστε σε παραμύθι και εγώ δεν είμαι ο πρίγκιπας στο άσπρο άλογο. Είμαι εγώ και εσύ είσαι εσύ. Και αυτή είναι η ιστορία μιας καταραμένης τέχνης. Η ιστορία μιας πεθαμένης αγάπης. Είσαι πλέον παρελθόν. ©2017/2020 All rights reserved |Γκαμπριέλα Α.| medicina-

Μια ανεξηγητη φωτια στο αρχοντικο της οικείας Καραγάτση λενε πως αρχισε την καταρα. Μια καταρα που ο πατερας μου αγνοησε όταν με παρεδιδε σε εκεινον, πιστευοντας ότι θα σωσει τον εαυτο του. Εκεινο το ξημερωμα εκλεισε τα ματια στον Θεο βλασφημώντας τις μοιρες που αψηφισε. Μες τον καπνο της φωτιας θα ορκιζομουν πως σε εχασα, καθως σε ακολουθουσα εξω από τις πυλες του Αδη. Και εσυ, εγκλωβιστηκες στον ορκο σου, γυρισες να με κοιταξεις όταν σου φώναξα πως θα χαθω. Η Εκατη, μου ψιθυρισε πως επειδη με κοιταξες χαθηκα, εσυ με καταδικασες, από την αδυναμια σου, επειδη ποθησες κατι που δεν ηταν προορισμενο για εσενα. Και σαν η Άτροπος αποφασισε πως το τελος μας ήρθε, σε πήρε μακριά . Μα εγω στεκομουν ακομη στην καρδια της φωτιας και εγλυφα την λεξη που έμεινε στα χείλη μου. Πόθος. Μα πως ηταν δυνατον; Αφου ο γαμος μας ηταν, εν λευκώ.

εκείνη είναι νέα, όμορφη και μορφωμένη. ζούσε ωστόσο πάντα στη σκιά της μητέρας της που είχε κατακτήσει κάποτε τον κόσμο ολόκληρο. Τη λάτρευε ωστόσο και είχε βάλει πια για μόνο της στόχο να καταστρέψει εκείνον που της την πήρε τόσο νωρίς κι άδικα... Εκείνος, είναι λίγο μεγαλύτερος, καταξιωμένος επαγγελματικά αλλά με τους δικούς του αιώνιους δαίμονες να τον κρατάνε ξάγρυπνο τις νύχτες. Κάποτε, έκανε δυο μοιραία λάθη, το ένα στην επαγγελματική και το άλλο στην οικογενειακή του ζωή, και τα δυο με φρικτές συνέπειες για αυτόν. Θα έρθουν κοντά, μόνο για να συγκρουστούν πολλές φορές με αβάσταχτη σφοδρότητα κι ένταση... Κάθε φορά θα απομακρύνονται βιαστικά για να γλιτώσουν από τις γλώσσες της φωτιάς μα και ενός επίσης ολοπόρφυρου πάθους που θα αρχίσει να τους στοιχειώνει γοργά. Κάθε βήμα και μια πληγή, κάθε ανάσα και μια λεπίδα... Και οι ζωές τους σφιχτοδεμένες μα και παράλληλες θα κυλήσουν μια για πάντα σε έναν αρμονικό χορό έρωτα, μίσους ,λύτρωσης μα και θανάτου.

Ο Matteo Ferrante Vieri δεν ήταν ένας άντρας που ζητούσε συγχώρεση. Ήταν το όνομα που κάποιοι φοβόντουσαν να ψιθυρίσουν. Ο άντρας που έμαθε πως η δύναμη κερδίζεται με θυσίες και πως η καρδιά είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να θάψεις αν θέλεις να επιβιώσεις. Δεν χαμογελούσε. Δεν εμπιστευόταν. Δεν άφηνε κανέναν αρκετά κοντά ώστε να δει τι υπήρχε πίσω από το όνομα Ferrante Vieri. Μέχρι εκείνη. Η Ελεονώρα Καλλέργη δεν μπήκε στον κόσμο του ζητώντας να τον αλλάξει. Δεν φοβήθηκε τη σιωπή του. Δεν λύγισε μπροστά στο σκοτάδι του. Και αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο πράγμα απ' όλα. Γιατί ο Matteo ήξερε έναν κανόνα καλύτερα από όλους: Ό,τι αγαπάς... μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Έπρεπε να μείνει μακριά της. Για το καλό της. Για την ασφάλειά της. Για όλα όσα δεν μπορούσε να της πει. Μόνο που για πρώτη φορά στη ζωή του, ο άντρας που μπορούσε να ελέγξει τα πάντα... δεν μπορούσε να ελέγξει αυτό που ένιωθε. Και όταν ένας άνθρωπος σαν τον Matteo Ferrante Vieri αγαπήσει... δεν υπάρχει επιστροφή. Γιατί σε όσες ζωές κι αν ζούσε... θα ήταν μόνο εκείνη.

Οι κανόνες υπάρχουν για να σπάνε. Άλλωστε δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαίρεση.Τον μισούσε μέχρι που τον φίλησε. Και αυτό τα άλλαξε όλα. ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ «Έι εσύ!» Του φώναξα μόλις είχα φτάσει αρκετά κοντά του, έτσι ώστε να καταφέρω να του μιλήσω. «Σε εμένα μιλάς;» Με ρώτησε με ένα υπεροπτικό ύφος στο πρόσωπο του. Δεν απάντησα στην ερώτηση του. Αντιθέτως, έκανα εγώ την δική μου. «Δεν ντρέπεσαι να υπερασπίζεσαι ένα βιαστή!» Ρώτησα έξαλλη. «Θα μπορούσε αυτό το καημένο το κορίτσι, να ήταν η κόρη σου!» Δεν με ενδιέφερε που ήμουν σε αίθουσα δικαστηρίου. Φώναζα όσο ήθελα. Με κοίταξε με ένα εκνευρισμένο ύφος. Φαινόταν τόσο αποφασιστικός και...όμορφος; «Κάνω απλά την δουλειά μου». Είπε ενώ συνέχιζε να τακτοποιεί τον χαρτοφύλακα του. Δεν κοιτούσε προς το μέρος μου. «Δουλειά σου είναι να υποστηρίζεις ένα βιαστή; Ξέρεις πως μπορείς να καταστρέψεις την ζωή ενός κοριτσιού. Να την στοιχειώνει αυτό για την υπόλοιπη ζωή της;» Δεν κατάλαβα πως μπορούσα να πάρω ανάσα τόσο γρήγορα που μιλούσα. Τα κατάφερα πάντως. «Δεν είναι δική σου δουλειά να με κρίνεις, κοκκινομάλλα». Συνέχισε με ψυχρό ύφο

•] BOOK 1 [• /wolf's trilogy\ "Κύριε Άλφα σας θέλω ανάμεσα στα πόδια μου" Ψιθύρισε σιγανά στο αυτί του και το δάγκωσε με ελάχιστη δύναμη Οι μυτεροί της κυνόδοντες έσκισαν ελάχιστα το δέρμα του και το κόκκινο αίμα έσταξε κατά μήκος του αυτιού του "Λάθος κίνηση κουτάβι" Γρύλισε με την μπάσα φωνή του και την άρπαξε από τον λαιμό βίαια