Życie nie zawsze usłane jest różami. Fushiguro mógł się o tym bardzo dobrze przekonać. Po traumatycznych wydarzeniach walczy z samym sobą. Czy zmiana szkoły i otoczenia wyjdzie na dobre?

"W murach zapisane prace niespełnionych artystów. Dostrzegała w nich piętno boleści okrutnych i mówiła ze skruchą, że wyglądają jak ona. Często siedziały na betonie, patrząc na istnienia niespełnione i trzymały się za ręce spreyem ubrudzone".

Megumi to pisarz, który przez brak motywacji do swojej pracy bierze zwolnienie od psychiatry na dwa miesiące. Wyjeżdża do domu rodzinnego, aby odpocząć od szarej codzienności. Jego ojciec Toji bez jego wiedzy wynajął pokój w ich domu frywolnemu studentowi, który nie wie, co chciałby robić w życiu. Fushiguro z niewiadomych przyczyn, czuje dreszcz ekscytacji, kiedy przy zapoznaniu podaje mu dłoń.

Itadori był dla niego paradoksem. Tak jasny, że aż oślepiał, a jednocześnie ciężko było odwrócić od niego wzrok. Fushiguro nie potrafił nie patrzeć. Równocześnie nie wierzył, żeby jego spojrzenie miało zostać kiedykolwiek odwzajemnione. W końcu żył w cieniu, a kto dobrowolnie patrzył w mrok, kiedy roztaczał wokół taki blask? Uwaga. Postaci i świat przedstawiony należą do Gege Akutami. Ja tu tylko dodaję wątek boys love.