Yirmilerinin başında, gençliğinin verdiği toyluk ve tecrübesizlikle anne olan Lale, hayatına aldığı adamın evlilikleri boyunca bambaşka birine dönüştüğünü fark eder. Giderek artan sorunların artık çözülmeyecek boyuta gelmesi nedeniyle boşanma kararı almasının ardından, bitmek bilmeyen tehditler ve tacizkâr davranışlarla mücadele etmek zorunda kalır. Tehditlerin boyutu günbegün artarken yaşanan bir arbede sırasında yaralanır ve yardımına komşuları yetişir. Ancak komşularının vesilesiyle karşılaştığı adam, sıradan bir yabancı değildir. Yıllardır kapattığını sandığı puslu geçmişinin ve çocukluk anılarının en önemli karakterlerinden biri, yıllar sonra yeniden karşısındadır. Geçmişin kapılarını bir daha aralamak istemeyen Lale, hayatına ansızın yeniden giren bu adamla birlikte unutmaya çalıştığı anılarla, kendi içinde sakladığı duygularla yüzleşmek zorunda kalacaktır. [140826]

Bir varmış ve bir yokmuşla başlardı masallar. Ama bazı masallar, 'Seni seviyorum.' cümlesiyle başlayıp 'Yalan söyledim.' ile biterdi. İlkim Balca ve Asaf Cihangir Beyrut çocukluklarından beri aynı sokaklarda büyüyen, aynı sofralara oturan, aynı geleceğe yakıştırılan iki isimdir. Aileleri için onlar, yıllardır yazılmış bir hikâyenin mutlu sonudurlar. Lisenin gözde çifti olmaları ise sadece beklenen sonun ilk adımıdır. Ta ki bir sabah gelen tek bir mesaj, bütün masalı paramparça edene kadar. Asaf hiçbir açıklama yapmadan İlkimden ayrılır. Ardında ise cevapsız sorular ve hâlâ atmaya devam eden bir kalp bırakır. İlkim, ayrılığın nedenini ararken gözleri sürekli aynı kişiye takılır: Okulun sessiz, gizemli kızı Lena'ya. Asaf'ın onunla yan yana görülmesi, İlkim'in içindeki şüpheyi büyütür. Kaybettiği aşkı geri kazanmak için çıktığı bu yolda ise hiç beklemediği birinden yardım almak zorunda kalır. Kaan Kırca. Asaf'ın yıllardır anlaşamadığı çocuk. Bazen en büyük savaşlar, sevdiğin insan için verdiğin savaşlar değildir. Bazen en büyük savaş, onun seni neden sevmediğini öğrenmeye çalışmaktır. Bazen gerçek masallar, prensin gidişiyle başlar. Ve bu masallarda sadece prensesler ağlar.

Siz: Ben küçükken yanından gitmem için tek şartın, Siz: Seni gitmeden önce son bir kez öpmemdi. Siz: Ama ben hiçbir zaman seni öpmezdim. Siz: Şimdi geri geldim, sana o öpücüğü vermek istiyorum. Siz: Ama son değil.

Kuğu Gölü - 1 Larissa Karin Kayalar, ülkenin en ünlü oyuncularından biridir. Çocukluğundan beri sektörde olan ve pek çok yapımda adı geçen yıldız oyuncunun yeni projesi ise dünyaca ünlü Black Swan filminin Türkiye uyarlamasıdır. Kariyeri boyunca kendisi gibi oyuncu olan annesinin ayak izlerini takip eden Larissa, bu proje ile beraber hayatına yepyeni bir pencere açar ancak o pencerenin cehenneme açıldığından habersizdir. Arkadaşlarını, sektörün karanlık tarafını ve hatta ailesini sorguladığı bu dönemde başına gelecekler ise sadece kendi dünyasını değil, dünya basınını da sallayacaktır. *** "Bak," dedim battaniyeyi üzerime biraz daha çekerken. Sesimde çocuksu bir heyecan vardı. "Denizin üzerine kar yağıyor. Çok garip." "Evet." diye onayladı beni usulca. Derin bir nefes aldığını duydum gözlerim hâlâ penceredeyken. "Sana benziyor." "Hım?" "Denize kar yağması..." Bakışlarımı ona çevirdiğimde denizi değil beni izlediğini gördüm. "Seni andırıyor. Beklenmedik ama çok güzel." Söylediklerine cevap vermek için dudaklarımı araladım ama diyecek bir şey bulamadım. O ise sanki buna gerek yokmuş gibi devam etti. "İki zıtlık, siyah ve beyaz, cennet ve cehennem... Sen grisin. Beklenmedik olansın. Araf gibi bir kadınsın, Lari ve ben daha önce hiç görmedim senin gibisini."

Daha çocuk yaşta annesinin ölümünün suçlusu ilan edilen Hale, gönderildiği yetimhanede dışarıdan kusursuz görünen düzenli bir hayat sürer. Fakat bir gece, nefes alamadığı karanlık odadan kaçıp sahil yolunda yürürken saldırıya uğrar. Ölümle yaşam arasındaki o anda, kim olduğunu bilmediği bir yabancı tarafından kurtarılır. Geride yalnızca ona ait iki parça giysi kalır. Ve bir gün, onlar da ortadan kaybolur. Ama nereye? Ne bir isim vardır artık, ne de bir iz. Akılda kalan bir çift mavi göz, silik birkaç anı ve korku. Delirme korkusu. 𓆝 𓆟 𓆞𓆝 ~sana ilk ismimi söylediğimde nasıl tepki vermiştin, hatırlıyor musun? ~ Hatırlamıyorum. ~Ne garip ismin var, demiştin. ~ Aklıma gelen buğulu anılarla başımı salladım. "Bunu neden bana söylüyorsun?" ~şimdi garip gelir, ilerde anlayışla karşılarsın, demiştim sana. ~ İsmini hala garip buluyorum Elem. Belki de hiç büyümemişimdir. ~belki de hiç bilmek istememişsindir. ~ İsminin anlamı ne, Elem?

Mia Larson, Londra'da yaşayan başarılı bir gazetecidir. Mesleği gereği pek çok olayı araştıran ve aydınlatmaya çalışan bu gazetecinin yeni durağı, lanetli olduğu söylenen bir evdir. Ülke gündemini sarsan kayıp vakaları ve üstü kapatılmaya çalışılan eski haberler Mia'yı bu evi ziyaret etmeye zorlar. Londra'dan kalkıp İskoçya'nın küçük bir kasabasına doğru yola çıkarken başına geleceklerden habersiz olan Mia, zaman geçtikçe evin sırlarını çözmeyi beklerken aslında o sırların birer öznesi olduğunu fark edecektir. *** "Beni öldürecek." "Kim?" "Beni delirtecek." "Mia?" "Anlamıyorsun! Mahvedecek beni!" "Ben buradayım." diyerek omuzlarımdan tuttuğunda beynimdeki depremin yavaş yavaş durulduğunu hissettim. Kalbim hâlâ yerinden çıkacakmış gibi atıyordu ama zihnim susuyordu, görüntülerse yavaş yavaş bulanıklaşıyordu. "Ben buradayken kimse sana zarar veremez."

"Kurnaz tilki, yaralı ceylana denk düştüğünde tek düşündüğü onu avlamak olur. Avına hayranlık duyan onu kaç saniyede tuzağına çekebileceğini düşünendir. Ya kurnaz bir tilki ya yaralı bir ceylansındır hayatta; ya yaşayan ya da yaşamla cezalandıransındır soluk aldığın dünyada. Leyla Alaca, kurnaz yalancı bir tilkiden fazlası, yaşamak zorunda kalandan daha azı değildi. Yaşamı elde etmek için savaşması ve her şeye rağmen devam etmesi gereken biriydi. Ama güneş tepeye dikildiğinde, daha önce hiç gözükmeyen yollar bir günde açığa çıktığında yürümek için yeni bir yolu değil; geçmişinde kalmış ve yürümekten çekindiği o yola adımladı. Geçmişi yaşamadan bir gelecek edinemezsin, dedi kendine ve göğsünü cesaretle doldurdu. Güller solduğunda aynı kökten bir daha aynı şekilde yeşeremezler ve bazen daha iyi bir gül yetiştirebilmek için kökünden söküp atman gerekir fidanı. Ben o gül oldum. Solduğumda kökümden söküp attılar beni. İntikamım toprağıma değil; beni söküp atan o ellere. Güller solmalıdır, Leyla. Solmalıdır ki gelecek olan kış boynunu bükmesin, don vurdurmasın köküne. Güller solmazsa kara kış bir daha gün yüzü göstermez, açtırmaz yapraklarını. Sen kara kışın don vurduğu o gülsün ve ben senin yeniden kök salmana yardım edeceğim, dedin bana Cihan ama yanıldın. Ben yapraklarımın açmasını değil, ellere batan diken olmayı diliyorum. Affet beni Cihan Erge, geçmişimi yaşamadan bir gelecek hayal edemem. Güller solmalı, güneş tepeden inmeli, tilki yaralı ceylanı en kısa sürede yakalamalı. Hayat işlemeli, yollar birbirine çıkmalı ve ben o intikamı almalıyım. "Beni kaybedecek kadar mı? Kendimi kaybedecek kadar."

"Evinde çocuklarının gözü önünde dayak yiyen bir anne, kendini savunmak için kocasının boğazına dayadığı bıçağı kullandığı için içerde çürürken bana adaletten bahsedemezsin." Sözlerim salonun buz kesmesine neden olduğunda susmadım. "Tecavüz ettiği erkek çocuğunun, intihar etmesine sebep olan bir adam elini kolunu sallayarak dışarıda dolaşıyorken bana adaleti savunamazsın."

Geçmişimi bir toprağın altına gömerken o günler de bıraktığım herkesten koşarak uzaklaşmıştım. Giderken büyük bir bomba patlatmış ve hepsinin benden nefret etmesine neden olmuştum. Ben, beni seven kim varsa onların içlerine benim için öfke tohumları ekmiştim. Benden nefret etmelerine neden olduktan sonra da arkama bile bakmadan hepsini terk etmiştim. Yıllar geçmişti ve şimdi geri dönüyordum. Kalplerine nefret tohumu ektiğim insanların karşısında duracaktım ve bundan bir saniye bile nefret etmeyecektim çünkü ben bunu hak etmiştim. Onlara yalan söyleyip, kendimden nefret ettirdiğimde geri döneceğimi asla bilmiyordum. Bunu planlamamıştım, hayat söylediğim yalanın cezasını çekmem için beni tekrardan buraya göndermişti. Kaçtığım yere, koşarak geri dönüyordum. Vuslat Mahallesinden bir sonbahar akşamı kaçmıştım ve yine bir sonbahar gecesi geri dönüyordum. Karşılaşacağım her şeyi önceden biliyordum. Bütün mahalleli benden nefret ediyordu çünkü onların sevdiği insanların kalbini kırmıştım. Çünkü ben onları, ailem dediğim insanları paramparça etmiştim. Geri döndüğümde neler yaşardım, hayat bana ne getirirdi bilmiyorum ama Vuslat mahallesine adım attığım andan itibaren savaşmam gerektiğini biliyordum. Beni orada istemeyecekleri ama ben orada kalacaktım. Hatamın bedelini ödeyecektim ve bana bunu kalbini ilk paramparça ettiğim insan ödetecekti. Hatamın acısını herkesten daha çok kırdığım kardeşlerim ödetecekti. Geri dönüyordum ve artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Her şey eskisi gibi olabilir miydi yoksa her şey daha da mı karışacaktı bilmiyordum ama savaşırken sadece onlarla değil kendimle de savaşacaktım. Savaş başladı, yere ilk ben düştüm. Savaş devam etti, ayağa kalktım. Savaşın sonu gelecekti, kim kaybedecekti, işte asıl mesele buydu.

Gece yarısı telefonuna hiç tanımadığı bir numaradan peş peşe onlarca mesaj gelen Atlas, bunun kötü bir şaka olduğunu düşünüp numarayı engellemek üzereyken bir şey dikkatini çeker. Kendisine fazlasıyla güvenen bu yabancı, ondan tek bir dönüş alamadıkça biraz daha açılır... ta ki mesajlar bir gün aniden kesilene kadar. 𓆝 𓆟 𓆞𓆝 "Elimde olsa hiç uyumam ben bakarım sarı sen uyu diye. Birkaç saat ne?" "Öyle diyorsun ama baş ağrısından gözlerini açamıyorsun bile. Kıpkırmızı oldular" "Uyuyacağım geçecek yavrum. Evdeyim, sendeyim, kucağımdasın, istesem şu an gözlerimi kapatırım. Sorun ne?" #1 din 24/09/2025 #3 unutmak 24/09/2025 #1 dini 28/09/2025 #2 sarı 28/09/2025 #8 namaz 28/09/2025 #1 depresyon 06/11/2025 #1 dert 04/11/2025 #1 travma 15/11/2025 #1 unutmak 26/12/2025 #2 güven 26/12/2025.