Swoje uczucia potrafili przelać jedynie na papier i wypowiedzieć je głośno tylko przy mikrofonie. Poza nim zostawała cisza, niedopowiedzenia i spojrzenia, które mówiły więcej niż jakiekolwiek słowa. W świecie pełnym hałasu i pozorów to właśnie muzyka była ich jedyną prawdą i miejscem, gdzie mogli być sobą, bez filtrów, bez strachu, bez ucieczki. Ale kiedy emocje przestają mieścić się w wersach, a rzeczywistość zaczyna wymagać czegoś więcej niż tekstów i melodii, granica między tym, co niewypowiedziane, a tym, co nieuniknione, zaczyna się zacierać. I wtedy okazuje się, że nie wszystko ukryte jest w piosence, a wersy mają więcej znaczenia niż usłyszał świat. „Nasze dusze spotkały się szybciej niż zrobiły to nasze usta. Może dlatego przywiązanie zabolało tak bardzo."

Oboje potrafili opowiedzieć światu o swoim bólu, ale najtrudniej było im powiedzieć o nim osobie stojącej obok. Zamieniali rany w muzykę, a samotność w sztukę, nie wiedząc, że czasami jedna osoba może zobaczyć w nas więcej niż cały świat. Miał więcej masek niż wspomnień, a każda z nich powstała po to, by ukryć tę część siebie, której nie chciał oddać światu. Za ironią, żartami i chaosem krył emocje, o których łatwiej było mu napisać niż powiedzieć. Potrafił zamienić własne rany w wersy, które słyszały tysiące osób, ale najtrudniej było mu pozwolić jednej osobie zobaczyć, co naprawdę kryje się za jego słowami. A ona nauczyła się ukrywać swoje emocje za wizerunkiem pewnej siebie i niedostępnej kobiety. Potrafiła zamieniać swoje emocje w muzykę, lecz najtrudniej było jej uwierzyć, że ktoś może pokochać nie artystkę, a dziewczynę, która kryła się za jej imieniem. Nie każda podróż prowadzi do nowego miejsca. Niektóre prowadzą do człowieka, przed którym pierwszy raz nie chce się uciekać.