​"Bazı ruhlar aydınlıkta can verir; biz ise ancak birbirimizin karanlığında nefes alabiliriz." ​Biri sokakların acımasız kurallarıyla, diğeri ise yeraltı dünyasının çelikten kanunlarıyla büyüdü. Karaca ve Barlas... İki farklı hayat, geçmişin sarsıcı bir sırrıyla aynı gecede kesişti. İntikamın ve gücün gölgesinde ya birbirlerini yıkacaklar ya da aynı fırtınanın içinde savrulacaklar.

Uyarı: Bu kitap cinsellik, küfür, mafyatik öğeler ve argo içerir. Bir eli kalçamdan bacağıma yöneldi ve bacağımı okşamaya başladı. Hemen ardından dudaklarını boynumdan çekip derin bir nefes aldı, hırıltılı bir nefes ve başını kaldırdığında gözlerimiz buluştu. Ela gözlerindeki ateşi gördüm Selim'in, beni yakıp kül edecek o ateşi. Bu büyük bir günahtı, yedi ölümcül günahı da yaşıyorduk şu an. İlki kibirdi. Selim'in bakışlarında gördüm onu. Bana sahip olabileceğine inanmanın verdiği o kendinden emin ifade... Benim bakışlarımda ise ona boyun eğmeyeceğimi söyleyen aynı kibir vardı. İkimiz de geri adım atmak istemiyorduk. İkincisi açgözlülüktü. Birbirimizden birkaç saatliğine bile olsa fazlasını istiyorduk. Bir bakış daha. Bir dokunuş daha. Biraz daha yakınlık... Sanki birbirimizden ne kadar alırsak alalım içimizdeki boşluk dolmayacaktı. Üçüncüsü şehvetti. Adını koymadığımız ama ikimizin de inkâr edemediği o ateş. Bizi birbirimize yaklaştıran, mantığımızın sesini susturan ve odayı sessiz bir fırtınaya çeviren şeydi. Dördüncüsü kıskançlıktı. Buse'nin adı geçmese bile aramızdaydı. Sarp'ın adı söylenmese bile ikimizin de zihnindeydi. Birbirimizi kaybetme ihtimali, birbirimize sahip olma arzusundan bile daha güçlüydü. Beşincisi oburluktu. Birbirimizin varlığına doyamıyorduk. Birbirimizden uzaklaşsak yeniden yaklaşıyor, susarsak gözlerimizle konuşuyorduk. Sanki aylarca aç kalmış iki insan gibi, birbirimizin yanında kaybettiğimiz zamanı geri almaya çalışıyorduk. Altıncısı öfkeydi. Belki de en tehlikelisi buydu. Çünkü birbirimize duyduğumuz bütün kızgınlık, gecenin içinde başka bir şeye dönüşmüştü. Söyleyemediğimiz her söz, yutkunup sustuğumuz her cümle aramızdaki gerilimi biraz daha büyütüyordu. Ve sonuncusu tembellikti. Çünkü şu an hiçbirimiz gerçeklerle yüzleşmek is

Genc kız düşdüyü evrene aid olmadığını düşünür taki düşmanlığı bitirecek o aşkı bulana kadar. Amma sonda hangisini seçicek aşkımı? yoksa yalnızlığımı? 🫀🧠