To nie Marvel. Nie romantasy. Tu bogowie nie kochają. Wymagają ofiary. Nie czytasz tego świata. Wchodzisz do niego. Wychodzisz - wynurzasz się z niego, lecz już nie taki sam. Asgard to opowieść o bogach, którzy mają władzę nad światami, a mimo to nie potrafią zapanować nad własnymi sercami. To fantasy inspirowane mitologią nordycką, lecz zbudowane według własnych zasad. Moja luźna, autorska interpretacja. O Wszechwładcy, który stworzył swoje największe dzieło, a potem zapragnął tego, czego nie wolno mu mieć. O trzech Nornach zamkniętych w Domu Czasu - kobietach, które znają los wszystkich, lecz nie mogą wybrać własnego. O miłości, poświęceniu, wolności i cenie wyborów. Bo co wybierzesz, gdy świat potrzebuje cię bardziej niż człowiek, którego kochasz? Obowiązek czy pragnienie? Przeznaczenie czy własny wybór? Poświęcić jedną osobę, by ocalić tysiące - czy ocalić ją i pozwolić światu zapłacić? W Asgardzie nie ma prostych odpowiedzi. Są bogowie, którzy kochają. Zdradzają. Boją się straty. Podejmują złe decyzje z dobrych powodów. A nad nimi płyną srebrnoniebieskie nici, przędące cudze życia. Nici, które wyznaczają drogę. Nici, których nie powinien dotknąć nikt. Do czasu, aż ktoś odważy się przeciąć jedną z nich. Bo czas można mierzyć. Przeznaczenie można odczytać. Ale miłości nie da się ani przewidzieć, ani zatrzymać. Ostrzeżenia: motyw śmierci i poświęcenia, relacja z różnicą władzy