"Mirza abi, olmaz b-ben bu olanları yaşanmamış sayıyorum." "Sakın Aslım, sakın. Bana bunu deme, beni diri diri mezara koyma. Çok seviyorum Aslım, herşeyden herkesten çok seviyorum." "OLMAZ, BİZDEN OLMAZ. S-Sen benim abim sayılırsın." "DEĞİLİM LAN DEĞİLİM." Derin bir nefes alıp, sakinleşip konuşmaya başladım. "Mirza abi, biz aynı mahallede büyüdük, iki kardeş gibi. Olmaz böyle bir şey olamaz." "Aslım, lütfen böyle söyleme. Biraz beni dinle, hemen kestirip atma." Sinirle saçlarımı çekip, etrafıma baktım. Abim dediğim adam, beni seviyordu. Denizin kokusu burnuma geldiğinde birazda olsa sakinleşmiştim. Mirza'ya baktığımda yavaşça yanıma gelip, ellerini yanaklarıma koydu. Gözlerimi kapatıp, derin bir nefes aldım. Kafamı göğsüne yasladığında ellerimi beline sarmıştım. "Sana aşığım Aslım." Titrekçe nefesimi, verdim. Saçıma konulan öpücükle biraz da olsa sakinleşmiştim... 《》《》《》《》《》 İlk yayınlanma tarihi: 01.04.2020 《》《》《》《》《》 Kapak tasarımı: sehrialem

Gözlerimi ondan kaçırmak istedim ama izin vermedi. Çenemi hafifçe kavrayıp yüzümü kendine çevirdi. "Yıllardır," dedi, sesi bir itiraftan öte, sanki bir yemin gibiydi. "Seni sadece abinin kız kardeşi olarak görmedim ben. Sen benim için hep o yasaklı, ulaşılmaz ama tek gerçek hayaldin. Sen benden kaçtıkça, ben o hayale daha da bağlandım." Nefesim kesildi. Kalbim, göğüs kafesimi dövmekten yorulmuştu. Onun o kararlı, o tavizsiz bakışları karşısında kendimi bir uçurumun kıyısında hissediyordum. Düşecek miydim, yoksa uçacak mıydım? Bilmiyordum. "Senin için bu sadece bir hoşlantı değil, değil mi?" diye mırıldandım. Korhan, hafifçe gülümsedi ama bu gülümseme hüzünlüydü. "Basit bir hoşlantı mı? Efsun, ben senin için bütün dünyayı karşıma almaya hazırım. Peki sen? Bir tek 'evet' dersen, arkana bile bakmadan benimle gelir misin, yoksa hala abinin gölgesinde saklanmaya devam mı edeceksin?" Yazgı Mahallesi; Korhan ve Efsun'un aşkını, bu aşkın başlangıcını, getirdiği zorlukları, ailelerini, dostluklarını ve verdikleri mücadeleyi anlatan bir hikâye. Şimdiden iyi okumalar...

Karaca Mahallesi'ndeki Lizya Asım'a platoniktir. Bir gecelik bir hatayla Lizya hamile kalır. Asım'a söyler. Ancak Asım böyle bir sorumluluğu kabul etmek istemez ve Lizya'ya bebeği aldırmasını söyler. Lizya ne yapacağını bilemezken Asımın abisi Tugay Lizya'ya sahip çıkar. ✈️ "Ben sensiz sensedim Liz."

"Arabanı çektiğin yer babanın malı mı komutan efendi?" dedim, elimdeki pazar poşetini yere sertçe bırakırken. Adam durdu. Sanki biri ona küfretmiş gibi yavaşca bana döndü. Siyah gözleri benim gri gözlerime değdi. Üstten üstten bakıyordu bana. Sarı saçlarımın dağınıklığına, terli esmer alnıma, elimdeki patlıcanlara baktı. Sanki ben bir böcekmişim gibi. O, emir vermeye alışmıştı. Ben ise emir demiri keserse, o demiri büker eline verirdim. "Sen," dedi sertçe. "Sesinin tonuna ayar ver. Karşında askerin yok." Benim sigortalar attığı için güldüm. "Askerin yok ama karşında Güz Dağdelen var komutan bozuntusu. Burası senin kışlan değil, bizim mahallemiz. O arabayı ya şimdi sokak ağzından çekersin ya da ben camları aşağı indirirken senin o suratını pazar poşetimdeki patlıcanlarla tanıştırırım!" Mahallede çıt çıkmıyordu. Mübeccel teyze elindeki bamyayı yere düşürdü. Necibe teyze "Güz, kızım yapma" diye fısıldadı ama ben geri vites bilmezdim. Baras bir adım attı üzerime. Boyu posu devrilsin. O kadar yakınıma geldi ki kokusu burnuma doldu. Ama ben geri adım atacak kadın mıydım? Çenemi diktim, gri gözlerimi simsiyah bakışlarına sapladım. "Çekmezsem ne olur?" dedi, yüzünde tek bir kas bile oynamadan. Acımasızdı, belli. Kalbi buz tutmuş, dünyayı sadece emirlerden ibaret sanan bir adamdı bu. Gözlerimi ayırmadan, omuz silktim. "Olacakları akşam haberlerinde izlersin" dedim, elimi belime atarak. °•° 35 yaşında evde kalmış bir kadın ve 37 yaşında duygusuz komutanın hikayesi. İkiside birbirine asla haz etmez, sebebsiz yere birbirlerine nefret ederler. Peki bu nefret bir gün aşka dönüşecek mi?

Alisa, babasıyla ettiği büyük bir kavgadan sonra bir inat uğruna şatafat dolu hayatını bir kenara bırakarak bilmediği bir mahallede ev tutar. Fakat mahalleye ayak bastığı ilk andan itibaren ne mahalleyle ne de mahallenin abisiyle yıldızları uyuşur. |Mahalle kurgusudur| 120625

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

Aynı mahallede beraber büyüdüğüm, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen, yıllarca beni kendi kardeşi gibi gören ve koruyan, yıllardır ve hâlâ abim gibi görüp sevdiğim birisi şimdi karşıma geçmiş bana aşık olduğunu söylüyordu. Ben şimdi ne yapacaktım? Bir daha onun yüzüne, ailesinin yüzüne nasıl bakacaktım? O benim abim gibiydi, abimin arkadaşıydı, ailelerimiz çok yakındı, aynı mahalledeydik yıllardır. Gerçekten, ben şimdi ne yapacaktım? Kitap Kapağı için @irrelevantbird'e çok teşekkür ederim, emeğine sağlık <3