Anne ve babasının ayrılığının ardından, başka bir ülkede kurduğu tüm düzenini geride bırakarak İstanbul'a taşınan Beliz, burada kendine bambaşka bir hayat kurmaya çalışır. Yeni okulunda geçirdiği ilk günlerde çantasına bırakılan bir not defterinin sahibini ararken bu kişinin ihtimal dahi vermediği birine ait olduğunu keşfeder. Aile sorunları, takıntılar ve yeni hisler arasında denge kurmaya çalışırken, Beliz İstanbul'da sadece yeni bir hayat değil, kendini de yeniden inşa ederken bulur. 𓆝 𓆟 𓆞𓆝 "Senin yüzünde çok var," dediğimde anca bakmıştı bana. "Çok öpmüş seni her kimse." "Öpücük izleri değil de belki de sadece öpülmeyi bekleyen izlerdir." "Neden öyle olsun?" "Ben yoktan yere kimsenin çenesini öpmeyi düşünmem, ama bir ben bana bunu kesinlikle düşündürebilir." 🌟 (Pardon elim çarptı adlı kurgumun yan karakterleri olan Altan ve Beliz'in kurgusudur ancak belirli bir okunma sırası yoktur.)

1970'li yıllar.. Erzurum'dan Ankara'ya uzanan bir yolculuk, sadece şehirleri değil kaderleri de değiştirir. Müjgan, hayatında ilk kez ailesinin gölgesinden çıkarak büyük bir şehre adım atarken; bastırılmış duygular, suskunluklar ve söyleyemeyenler bir bir ortaya çıkmaya başlar. Aynı sofrada oturulan yabancılar, ilk bakışta masum görülen tanışmalar ve zamanla derinleşen bir karşılaşma... Bu hikaye; susarak büyüyenlerin, bakışlarında konuşanların ve kaderden kaçamayanların hikâyesi.

Uyarı: Mahalle kurgusudur. Yaş farkı, +18 (yetişkin içerik) bulunur. Çürüyen bir ruh, tatlı bir gül kokusuna farkında veya değil bulandığında meftun olmaktan başka bir şansı yoktur. Çünkü tek dalı Gül'ün dikenleridir. "Ben ne yaptığı belli olmayan, uçarı bir adamım ama sen... sen benden bile daha olgun, hayat dolusun. Neden ruhu çürümüş bu adamın yakınında dolaşmasına izin veriyorsun? Benim elimden kaçan ipleri neden tutuyorsun?"

"Kıraç Abi" dedim onu biraz daha sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi diyebilicek misin" 🗝️🗝️ •Arkadaşımın abisi •Yayın tarihi:24.02.2026 -YETİŞKİN KURGUDUR! NOT: KİTABIMIN KONUSUNU ÇALAN KİŞİYİ HİÇBİR ŞEKİLDE UYARMA'DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM! ©Tüm hakları saklıdır.

​"Sana uzatılan her el, seni daha derine gömmek için var." ​Geçmişin karanlık bodrumlarında fiziksel ve ruhsal olarak ağır yaralar almış, acıyı bir yaşam biçimi olarak kanıksamış bu zorluklara rağmen güçlü kalan ve asla belli etmeyen bir kız: Lavinya. ​Gücüyle ve soğuk mesafesiyle herkesin çekindiği, sınırları aşılmaz bir adam: Ender. ​Sırf lüks bir yaşam garantilemek ya da karanlık bir geçmişten kaçmak için yapıldığı sanılan, sadece kağıt üzerinde kalması planlanan kurallı bir evlilik... Ancak bu malikanenin duvarları arasına adım attığı ilk andan itibaren Lavinya, kendini dışarıdaki dünyadan çok daha tehlikeli, sırlarla dolu bir girdabın tam ortasında bulur. ​Tehditler, aniden beliren düşmanlar ve gizemli şantajcılar kapıya dayanırken; Ender'in o buz gibi duruşunun altından sızan beklenmedik, özenli şefkat Lavinya'nın en büyük sınavı olacaktır. Çünkü Lavinya, canı yanarken bile sesini çıkarmamayı öğrenmişken, ilk kez birine güvenmenin ve o tekinsiz sığınakta nefes almanın tehlikesiyle yüzleşir. ​Peki, bu şefkat gerçekten bir sığınak mıdır, yoksa Lavinya'yı en hassas yerinden vurmak için örülen sessiz bir tuzak mı? Ender'in zihnini ve kalbini esir alan, uğruna dünyaları yakabileceği o geçmişteki gizemli kız kimdir? Ve en önemlisi; insan, ihanetin kimden geleceğini göremediğinde, düşmanından mı korkmalıdır yoksa aynadaki kendi gölgesinden mi? ​Maskelerin ardındaki yalanların sırası bitti. Şimdi, geçmişin bıraktığı o kanlı izlerle yüzleşme zamanı.

Yaralı ruhlar serisi I (Bütün kitaplar birbirlerinden bağımsız olacak) Hazan Yalçıner, Anltaya'da saygın bir ailenin ilk kızıdır. Gitarıyla sahilde şarkı söyleyecekken ona eşlik etmek isteyen adam ile beraber bütün bildikleri bozulur. Hazan'ın zihnine işleyen bu genç gün sonunda babasının yeni ortağının oğlu olan Çınar Alp Sancar'dan başkası değil. Hayat onları bir araya getirirken aslında planları daha farklıydı. Masal gibi geçen günlerden sonra günyüzüne çıkan gerçekler ve sırlar üzerlerine çığ gibi düşer. "Bir hikayede gözlerimi açtım ama ben bu hikayenin prensesi değil, cambazıydım."

Geçmiş sadece geçmiş midir? Yoksa gelecek hayatımızı oluşturan bir gerçeklik midir? On sekiz yaşına gelen Gece, evinden kaçarken geçmişinden kaçamayacağının farkında değildir. Devlete ait gizli bir teşkilatta Alınan görevler renkler ile temsil edilir. Yeşiller, turuncular ve kırmızılar. Şans eseri bu teşkilata katılma şansı elde eden Gece, Defne, Aras ve Mert, Güneş Çocuk Esirgeme Yurdunun gizli araştırma örgütüne dahil olurlar. Ölen çocuklar neden ölüyordu? Veya gerçekten ölüyor muydu? "Çünkü acı gidenin değil kalanın hikayesidir. Bu hikaye gitmeyi seçenlere ithaf edilmiştir." - *Bu kitapta geçen kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.*

Karanlıktan kaçarken daha karanlık bir adama sığınmak.... Hayatının en büyük hatasımı yoksa kaderimi ? "Tehlikenin Kucağında" onun kaçış değil yeniden doğuş hikâyesi...

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.