Gerçek ailem kurgusudur Etraf sessizdi... Onlar için tüm sesler susmuştu. Leyla ve Selim çifti için zaman artık akmıyordu. Her şey durdu ve onlar sonsuzluğa uğurlandı. Arkalarında onları çok seven beş çocuk bırakarak ebediyete uçtular. Ve o beş çocuk için her şey asıl şimdi başlıyordu...

❝Hayat mucizelere gebedir, derler; peki ya felakete gebeysek?❞ Doğum gününde anne ve babasını kaybeden Almira Dolunay Soylu aylar sonra abisine gelen bir telefon çağrısıyla hastanede bebeklerin, nedeni belli olmayan bir sebepten ötürü, karışmış olma ihtimalleri olduğunu öğrenir. Henüz ne olduğunu anlamadan apar topar annesinin doğup büyüdüğü şehre gider. Şanlıurfa'nın büyüleyici sokakları onu etkilerken bu toprakların ona zarar vereceğinden bihaberdir. "Hiçbirimiz bir masal diyarında yaşamıyorduk. Hiçbirimiz o masum ve saf prenses değildik. Hiçbirimiz prens için güçlerimizden veya ailemizden vazgeçmedik." •İlk bölümler olayları anlamanız amacıyla biraz sakin ilerliyor ama sonradan gelsin kaos ^^ •Kitap, gerçek ailem konulu bir kurgu olup Wattpad'de birçok versiyonu vardır. Ancak konu bütünlüğü ve olay örgüsü tamamen zihninin eseridir. (Sınava odaklanabilmek için ara verdim.)

Atlas Reha üçüz kız kardeşiyle beraber ailesinden koparılmış bir çocuktu.

Ne adam bir daha cebinde ezilmiş papatyalar buldu, ne de kız ezdiği papatyaları hatırladı. ❁

Reina Suzuki aşırı çalışkan bir ofis çalışanıydı... Ta ki ölüp Elerion İmparatorluğu'nun kötü şöhretli kötü kız prensesi Lavinia Devereux olarak uyanana kadar. Bu hikayenin nasıl biteceğini biliyor; zehir içip ölecek. Acısız, kolay bir ölüm. O halde neden kaderi değiştirmek için uğraşsın ki? Kötülük, intikam, kurtuluş...hepsi çok fazla iş gibi görünüyor. Kesinlikle hiçbir şey yapmamaya ve hikayenin kendi akışında ilerlemesine izin vermeye karar veriyor. Ama korkunç babası,İmparator Cassius Devereux, olması gerektiği gibi onu görmezden gelmiyor. Onu izliyor, ona sorular soruyor ve en kötüsü de... gerçekten umursuyormuş gibi davranmaya başlıyor. Lavinia sadece sakin bir kötü kız emekliliği istiyordu...Peki neden herşey değişmeye devam ediyor. _____________________ Çeviri kitaptır.

Birinin öldüğü gün değil, sesini son kez hatırlayamadığın gün gerçekten canın yanar. Esin bu ölümleri kalbine gömerken yeni hayatında kalbini yeni insanlara açmaya hazır mıydı?

16 yaşında hayatı boyunca oradan oraya savrulan Ahu'nun bir oğlan çocuğu yerine kendi canını feda etmesi sonucunda ona verilen ikinci şans. Peki ahu bu ikinci şansta mutlu olabilecek midir? Yeni hayatına ve abilerine alışabilecek mi? Gelin birlikte okuyalım. -reenkarnasyon-

Gözlerimi açtığımda yeni doğmuş bir bebektim, ve bana bu peri masalından bir kahraman ailenin kızıymışım gibi geldi. Hayır öyleydim eminim ama yeniden dünya geldim mi? "Bellatrix. Senin adın Bellatrix olacak." Ben bir kahramanın kızıyım, kızıydım ama şimdi ikinci hayatımda iblis kralı tarafından büyütüldüm.(?) Sorun değil. Her şey yolunda, ama... "İnsan çocukları süt içerek büyüyor, değil mi?" "Evet, çünkü çiğnemek için, çiğneyecek dişleri yok." "Ne yazık ki. İnsan bebekleri yiyecek çiğnemek için dişsiz bile doğarlar." Bir damla insani bilmeyen, tanımayan aciz gören iblisler tarafından yetiştirilmem lazım mi? Oysa eski hayatımda tanrı için yaşadım, azize oldum...kendime odaklandım ama duyduğum şey ile şaşırdım. "O zaman ona kendi sütünü vermeyi dene." İblisin kralı Lucifer'in sağ koluna böyle demesi normal mi? Hayır sorun yok ama ikiside erkek... "Belki.... denemeliyim?" Bu iblis sanırım şaka yapıyordu... Yada hayır.... Affedersiniz? Şimdi ne olacak? Bu gidişle... Hiç büyüyecek miyim? Tanrım... ♤♤♤♤♤ Acı çekiyorum. Üşütmüş falan olmalıyım... Hastayım. Lütfen kurtarın beni! Yapabilirim! Bu iki psikopat iblise durumumu anlatmam gerekti! Hadi ama...sadece bebek konuşması, derdimi anlatacak kadar lütfen. "Öğğ... Uwa-poo.." Acı çekiyorum! Şu anda kendimi iyi hissetmiyorum! Sana iyi hissetmediğimi söylüyorum! Kendimi iyi hissetmiyorum! "O... konuşmaya mı çalışıyor?" "Duyduğum kadarıyla 'Baba' dedi." Herkese merhaba. Bebek olarak yeniden doğmamın üzerinden sadece birkaç gün geçti. Ama şimdi dünyaya tekrar veda etmek zorundayım... çünkü hastayım, ateşim var ve üşüyorum!

Hayatı siyah beyaz bir adam olan Pars ailesinin aramasıyla evine gidince bir kız çocuğu babası olmasını beklemiyordu asıl beklemediği o kız çocuğunun hayatına renk getireceği gerçeğiydi. "Benim minik kızım uyanmış mı?" yorganın altına daha çok sinen kız çocuğu ile hiç umudunu kaybetmedi "Bebeğim göster bakalım gözlerini güneşim doğsun " kızının kehribar gözlerinde güneşin yanılsamalarını görür gibiydi onun için güneş ışığı ile kızının parlayan gözleri arasında pek bir fark yoktu "Siyah beyaz hayatıma renk getirdiği için kızıma bir ömür borçlu kalacağım" bu kitapta kızların babalarına borcu yok babaların kızına borcu var.

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır...