aras: beyler yan komşu inliyor amk

Aras her şeyin geçmişte kaldığını sanıyordu. Ama geçmiş peşini bırakmıyordu. On yıl sonra çocukluk arkadaşı Teoman'la yeniden karşılaşır. Fakat karşısındaki kişi, hatırladığı Teoman değildir. Üstelik Teoman onu hiç hatırlamaz. Geçmişin sırları gün yüzüne çıkarken, Aras kaçmaya çalıştığı gerçekle yüzleşmek zorunda kalacaktır.

Aras altı yaşından beri ruh eşinin çektiği acıları hissediyor. merak ettiği şey ise şu: Ruh eşi neden bu kadar acı çekiyor ?

aras kardeşinin hayran olduğu fenomeni çok boş buluyordu.

Teoman Aras'a "Ailen gibi ölüp gitmiş olmayı dileteceğim sana." derken ikisinin de birbirinin tek ailesine dönüşeceğini bilmiyordu.

Uygunsuz davranışlarından dolayı, Aras'ın evlatlık ailesi yıllar sonra onu üstlenmekten vazgeçerler. Kendisini çok uzun bir aradan sonra ilk kez yetimhanede bulması yetmiyormuş gibi, üstelik bu seferki, şimdiye kadar bildiği her şeyden olabildiğince uzak, ona birden fazla sürpriz barındıran Bodrum'da bulunmaktadır. (Veya : Spektrumlar çoğu kişinin düşündüğü gibi bir çizginin üstünde bulunmamaktadır. İki zıttı bir çembere yerleştirince, çekimlerinin nedeni zaten doğal bir şekilde göze çarpmaya başlar.)

Bodrum'un lüks okuluna gelen Aras tanımadığı birisine hisler beslemeye başlar. Acaba yabancı kalabilecekler mi.?

"oo yeni gelmiş birdee, hemde bizim mahallede oturuyor"

"Şu göz meselesini bırak." dedi Teoman Arasa dönerek Aras merakla ona döndü. "Neden?" "Sinir oluyorum." Aras Teoman'ın gözlerine sinir olduğunu söylediğini hatırladı. Hatta onları parçalamak istediğini bile söylemişti. Yine de emin olmak için sordu. "Gözlerime mi?" "Hayır" Bu sefer Aras şaşkınlıkla Teoman'a döndü "Bana bakışına." (Önceki başlık; İçimde ki Kor)