Ο έρωτας έχει μια δύναμη ασύγκριτη με οτιδήποτε άλλο. Μια δύναμη που μπορεί να χαραχτεί μέσα σου και να μείνει εκεί για πάντα. Η Δόμνα και ο Ιάκωβος γνωρίζονται από όταν μπορούν να θυμηθούν τους εαυτούς τους, έγιναν αχώριστοι, ερωτεύτηκαν πριν καν καταλάβουν τι σημαίνει πραγματικά έρωτας και μπλέχτηκαν σε δίχτυα από τα οποία δεν μπορούσαν να ξεφύγουν. Τώρα, είκοσι χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία, δουλεύουν καθημερινά στον ίδιο χώρο, ισορροπώντας πάνω σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην φιλία, την συνεργασία, την συνήθεια και κάτι που δεν έσβησε ποτέ πραγματικά. Όλοι γύρω τους βλέπουν τα βλέμματα που κρατούν λίγο περισσότερο απ' όσο πρέπει, τα αγγίγματα που μοιάζουν τυχαία και την ένταση που γεμίζει τον χώρο κάθε φορά που βρίσκονται κοντά. Κανείς όμως δεν ξέρει πόσες φορές προσπάθησαν να τελειώσουν αυτό που τους κατέστρεφε και τους κρατούσε ζωντανούς ταυτόχρονα. Κανείς δεν ξέρει πόσες φορές δεν κατάφεραν να σωθούν από τα ίδια παλιά μοτίβα στα οποία πάντα γλιστρούσαν. Και, για άλλη μια φορά, ο ίδιος κύκλος άρχισε ξανά. Εκείνη να φεύγει. Εκείνος να μένει.

Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

Τι κι αν είμαστε όλοι αμφιθυμικοί; Τι κι αν υπάρχει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο νησί της Αμμουλιανής που έχει σε κάθε συρτάρι και σε κάθε αφράτη λευκή πετσέτα σκέψεις μιας αμφιθυμικής; Μα ας τα πάρουμε από την αρχή... Αμφιθυμία: όταν ένα άτομο διακατέχεται από δύο αντικρουόμενα συναισθήματα. Ας παλέψουμε λοιπόν μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Είτε μόνη... είτε με παρέα.

Δώσε μου ένα καλοκαίρι ακόμη, ένα καλοκαίρι ίδιο με το προηγούμενο. Θέλω λίγο ακόμη χρόνο μαζί σου, έχω πολλά να σου πω.

Μια φορά κι έναν καιρό, Αύγουστος πρέπει να ήταν, ξεκίνησα να σε θυμάμαι και ποτέ να σε ξεχνάω. Μια φορά και έναν... Αύγουστος πρέπει να ήταν, σε γνώρισα και ούτε που ξέχασα να σε θυμάμαι. 2021

Σ' ένα ελληνικό νησί, το κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται σε άτυπη ναυτική αρένα, όταν η Μαρίνα και ο Νίκος (ξανά)συναντιούνται. Η «πριγκίπισσα» των ταχύπλοων, εκρηκτική, ανταγωνιστική, λάτρης της ταχύτητας και της αδρεναλίνης. Ο Νίκος, ιστιοπλόος, ήρεμος, τεχνικός, βαθιά δεμένος με τον άνεμο, την υπομονή και την παράδοση της θάλασσας. Η σύγκρουση τους (αυτό) το καλοκαίρι ξεκινά όταν αναγκάζονται να δένουν τα σκάφη τους δίπλα-δίπλα στο ίδιο λιμάνι. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε μέρα γίνεται μάχη. Ένα στοίχημα στο «Ναυάγιο», μια κόντρα απέναντι στην βραχονησίδα, μια βλάβη μεσοπέλαγα και μια αναγκαστική νύχτα κάτω από τα αστέρια αρχίζουν να σπάνε τις άμυνες τους. Και όσο ο καλοκαιρινός αγώνας του νησιού πλησιάζει, η αντιπαλότητα μετατρέπεται σε επικίνδυνη έλξη. Γιατί στη θάλασσα δεν κερδίζει πάντα ο πιο γρήγορος, ούτε εκείνος που αντέχει περισσότερο. Κερδίζει πραγματικά, εκείνος που έστω για μια στιγμή, μπορεί να αφήσει αυτό που νομίζει πως είναι και αλλάζει πορεία, χωρίς να φοβηθεί ότι θα χαθεί. Εσυ μπορείς να βγεις στο αντίθετο ρεύμα ;

Σε ένα νησι όπως η Φολέγανδρος , είναι η αρχή της ιστορίας αυτού του καλοκαιριού . Αυτό το καλοκαίρι, η εικοσιπεντάχρονη Θεανώ Γεωργιου γυρνάει πίσω στο νησί της για τη καλοκαιρινή σεζόν . Η καλοκαιρινή σεζόν θα την βρει σε μια μικρή ταβερνούλα του νησιού , όπου ανήκει στον πατέρα του πρώην της ο οποίος είναι ο Μιλτος Θεοδοσιου . Ο τριανταπεντάχρονος επιχειρηματίας Μίλτος θα επιστρέψει από την πρωτεύουσα στο μικρό νησάκι για ένα ήσυχο καλοκαίρι . Μόνο ήσυχο δεν θα ήταν , όταν θα αντιληφθεί ότι η πρώην σχέση του που είχε πριν επτά χρόνια θα δουλεύει στη ταβέρνα του πατέρα του . Γιατί η Θεανώ , στα εικοσι της χρόνια έφυγε από το νησι για το Λονδίνο για τις σπουδές της . Για εκείνον , η Θεανώ ειναι η θάλασσα του. Για εκείνη , ο Μιλτος είναι η απέραντη αγάπη της . Για αυτό και μαζί είναι μια απέραντη θάλασσα στη Φολεγανδρο .

Πόσο απέχουμε από το ύψιστο Αγαθόν; Τι σημαίνει "Αγαθόν" για τον καθένα μας; Και πόσο πόνο δεχόμαστε να υποστούμε για να το αποκτήσουμε, αν μας το επιτρέπει η Μοίρα; «Γιατί δε μίλησες νωρίτερα;» Ⅰ. ΚΝΕΦΑΣ (OVERTURE) "Είναι ωραία η θάλασσα, γιατί μ' εσένα μοιάζει..." Γιατί πονάει τόσο να σ' αγαπάνε; Ⅱ. ΟΝΑΡ (INTERMISSION) "Γίνε αστέρι... Γίνε το κύμα... Γίνε ο Ήλιος που γεννιέται πρωί... Γίνε για λίγο μαύρο σκοτάδι... Για να μπορεί της ψυχής μας το Φως να φανεί..." Γιατί πονάει τόσο ν' αγαπάς; Ⅲ. ΦΩΣ (CODA) "Θάλασσα πλατιά... Σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις..." Ο Ήλιος τυφλώνει, Ορφέα. "SUN//EATER" (2025) neraidoskonhh

Εγώ, εσύ και ένα καλοκαίρι. ⭑･ﾟﾟ･*:༅｡.｡༅:*ﾟ:*:✼✿ ✿✼:*ﾟ:༅｡.｡༅:*･ﾟﾟ･⭑ Η Αμάρυλλις, μια ζωγράφος που άλλοτε έβλεπε τον κόσμο μέσα από τις πιο φωτεινές αποχρώσεις του, επιστρέφει στη Γαύδο αναζητώντας γαλήνη· μια γαλήνη που η ζωή της στέρησε με τρόπο κατακλυσμιαίο. Ο Μιχάλης, ένας άνδρας που είχε μάθει να θριαμβεύει, βλέπει τον κόσμο του να διαλύεται, μόνο και μόνο για να καταλάβει πως δεν του ανήκε ποτέ. Στρέφεται ξανά στη δουλειά του, στο επόμενο μεγάλο έργο του -κι αυτό το έργο τον φέρνει στη Γαύδο. Εκείνη είναι το λευκό, εκείνος το μαύρο. Και το μαύρο, πάντοτε, μοιάζει ικανό να καλύψει το λευκό. Εκτός κι αν το λευκό προλάβει να λάμψει, να το διαπεράσει, να το μεταμορφώσει. Και τότε... γεννιέται το γκρίζο.