Köstekli saatin tık tık sesleri karnavalın gürültüsüne karışırken gölgelerin arasından belirdi. Tiyatro maskesinin arkasındaki o alaycı mavi gözler, geceyi aydınlatan bir yangın gibi doğrudan üzerime kilitlenmişti. "Geç kaldın Tavşan," dedi, sesinde neşeli ama tehlikeli bir tonla. "Harikalar Diyarı'nda zaman çabuk akar. Ve saat tam da senin avlanma vaktini gösteriyor." Geri adım atmadım. Rüzgâr saçlarımı yüzüme savururken bakışlarımı bir an bile o tiyatro maskesinden ayırmadım. O, buranın kurallarını yazdığını sanan kurnaz bir tilkiydi; bense onun krallığına kendi isteğiyle giren tek avcı. "Yanılıyorsun Tilki," dedim, sesimi buz gibi bir sakinliğe bürüyerek. "Ben buraya Alice gibi kaybolmaya gelmedim. Beyaz Tavşan'ı takip eden o kızı hatırla... En sonunda bütün o tahtı deviren kişiydi." Üzerime doğru bir adım attı. Alev alev yanan o alaycı aura aramızdaki mesafeyi sıfırlarken hafifçe eğildi. "Buranın kuralı basit güzelim," diye fısıldadı, nefesi şakayıma değerken. "Yakalarsam avımsın, kaçarsan oyun arkadaşım." Dudaklarım hafifçe yukarı kıvrıldı. Silahın emniyetini kapatırken çıkan o metalik tık sesi, gecenin karanlığında tek kurşun gibi yankılandı. "Peki ya seni o tavşan deliğine düşürüp," dedim gözlerinin içine bakarak, "kapıyı üzerimize kilitlersem?" ... V U L P İ N "Avcı da bir av, av da bir avcı..."

Maddi sorunlar yaşayan Narin hem tıp okuyup hem de iyi bir kazanç sağlayacağı bir işle aynı anda başa çıkamaz. Arkadaşının yönlendirmesiyle Yeraltı'na bağlı Kafes'e gider. Ona yapılan teklifi kabul eder ve yasal olmadığı halde geceleri orada iyi bir paraya sağlık personeli olarak çalışmaya başlar. Yine bir gece yasadışı boks maçlarının yapıldığı Kafes'te çalışırken yarı Rus yarı Türk olan Aaron Volkov ile karşılaşır. Ringden inen Aaron'un yaralarıyla ilgilenmek zorunda olan Narin, o gece başına nasıl bir bela aldığını çok geç fark edecektir.

Doğaüstü varlıkların yaşadığı bir kasaba ve sırlarla dolu bir hayatta kalma oyunu... Dawn'ın Westveil kasabasındaki hayatı; aşk, arkadaşlık, popülerite gibi kavramların arasında dönen sıradan bir gençlik hayatıdır. Ta ki bir akşam onu ölümcül kovalamaca oyununa davet eden bir mesaj alana kadar. Bu oyunda hem kendisinin hem de arkadaşlarının sırları ile yüzleşecek; aynı zamanda da Westveil kasabasının doğaüstü gizemlerini çözmeye çalışacaktır. Lise kurgusu, fantastik ve gerilim türlerinde bir hikaye arayanlar için... ☆Kovalamaca dört kitaptan oluşan bir seridir. İlk kitabı bitmiş ve yayınlanmıştır. İkinci kitap da şu an yayınlanmaktadır.

Ya bütün hayatın boyunca kendini ait olduğun yerde sandığın şey, aslında sana anlatılmış büyük bir yalandan ibaretse? Sarina, geçmişi hakkında bildiği her şeyin bir gün değişeceğinden habersiz, sıradan bir hayat sürerken kendisini hiç tanımadığı bir dünyanın eşiğinde bulur. Ve o dünya, Vargarya'dır. Kadim güçlerin hüküm sürdüğü, krallıkların sırlarla birbirine bağlandığı, büyücülerin, Göğe Hükmedenler'in ve Yere Hükmedenler'in kendi yasalarıyla yaşadığı bir krallık... Fakat Vargarya'nın Sarina için anlamı yalnızca yeni bir dünya değildir. Çünkü Sarina'nın geçmişi, bu krallığın sandığından çok daha eski sırlarına uzanmaktadır. Ve sonra Azim çıkar karşısına. Azim Asilzade... Sessizliğiyle bile dikkat çeken, ne düşündüğünü anlamanın neredeyse imkânsız olduğu; Sarina'ya yaklaştıkça onun hayatındaki dengeleri farkında olmadan değiştiren bir adam. Aralarındaki bağ basit bir karşılaşma olarak başlayacak. Ama bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Sarina kendi kimliğini ararken; kehanetler, yasaklanmış güçler, aile sırları ve geçmişte verilmiş sözler birer birer ortaya çıkacak. Çünkü Vargarya'da herkesin sakladığı bir şey var. Bazıları geçmişini... Bazıları gerçek kimliğini... Bazıları ise gücünü. Ve Sarina'nın henüz bilmediği bir şey daha var: Bazı kanlar yalnızca miras değildir. Bazı güçler yalnızca güç değildir. Ve bazı aşklar, bir krallığın kaderini değiştirebilir. 🔥🪽 Ateş yanacak. Tüyler savrulacak. Ve bir efsane yeniden uyanacak. Peki Sarina gerçekten kim? Azim onun hayatına neden girdi? Vargarya ondan neden bu kadar korkuyor? Bütün cevapları öğrenmek istiyorsan, hikâyenin kapısını arala.

Gecenin tüm sessizliği üzerimize çökmüşken, kucağında bir tüy kadar hafif ama ruhu bir o kadar ağır hissediyordum kendimi. Parmak uçlarım, onun o keskin yüz hatlarında yavaşça gezindi ve tam elmacık kemiğinin üzerinde, gözünün hemen altında duran o küçük, karanlık bene takıldı. Sanki tüm dünyası o noktada toplanmış gibiydi. "Bu benin anlamını biliyor musun?" diye fısıldadım. Sesim, aramızdaki o gerilimli boşlukta yankısızca süzüldü. Bakışları bakışlarıma kenetlendi, gözlerindeki o dipsiz karanlıkta sadece merakı gördüm. "Hayır." dedi sesi pürüzlü ve derin bir tınıyla. 'Anlatmamı ister misin?' diye sordum, parmağımı o küçük izin üzerinde hafifçe gezdirerek. Yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu, bakışları bir an bile ayrılmadı benden. "Sen anlatacaksan, evet." dedi. Derin bir nefes aldım, sanki anlatacağım şey ikimizin kaderini o noktaya mühürleyecekmiş gibi "Buna bazıları gözyaşı beni der... Derler ki, Tanrı sevdiği kulunun acılarını unutmaması için tam oraya bir mühür vururmuş. Senin her bakışında, o dökülmeyen gözyaşlarının izini görüyorum ben."

Gündüz'ün aydınlığı korumasının tek bir yolu vardı: Düzenli aralıklarla Gece yansımalarını sistemli bir şekilde katletmek. Katlettik. Geceden sökülen her bir ruh diğer tarafa geçerken aydınlığı ebedi kıldı. Gün, o dünyaya hiç doğmadı fakat bu sayede karanlık gündüze asla uğramadı.

Kendime hâkim olamayıp "Öyle bakma," diyiverdim. Fısıltımın kulaklarına ulaştığını umdum. "Benden hoşlanmıyorken, beni yalnızca geçmişe ait görüyorken bana öyle bakma." Tam o sırada bir gözyaşı düştü, baş parmağım yolunu kesti. İtiraz etmedi. Yalanlamadı. Sadece kabullendi. Ciğerlerine derin bir nefes çekip sanki tüm geceyi, gecenin tüm hissettirdiklerini o gözyaşında bıraktı. Bana bıraktı. Yavaşça temasımızı kesti. Bakışları öylesine uzaklaştı, öylesine tuzaklaştı ki canım çok yandı. "Geç oldu." diye mırıldandı gözlerini yola dikerek. Sesi daha pürüzlü ve daha yorgundu sanki. "Seni eve bırakayım, Güneş." O an dillendiremesem de tek bir cümle yankılandı zihnimde. Keşke benim için zor bir yabancıdan ziyade, basit bir yalancı olsaydın Ege Demir. ☆ Ege Demir & Güneş ★ Oyunbozan & Hayalperest

Saat 03.46'ydı. Gizem sadece eski sevgilisine son kez içini dökmek istemişti. Birkaç öfkeli mesaj.Birkaç beddua.Biraz kırgınlık.Biraz da özlem... Ama o gece yaptığı tek hata sarhoş olmak değildi. Çünkü mesajlar Murat'a gitmedi. Sınıfın en sessiz çocuğu olan Mert'e gitti. Ertesi sabah utançtan yerin dibine girmek isteyen Gizem, kendini hiç beklemediği bir sohbetin içinde buldu. Mesajlar uzadıkça sessiz sandığı çocuğun aslında hiç tanımadığı biri olduğunu fark etti. Bazen hayatınızı değiştiren şey büyük kararlar değildir. Bazen sadece saat 03.46'da gönderilmiş yanlış bir mesajdır.

"Bazı çiçekler topraktan değil, ateşten doğar; çünkü güzellik her zaman huzurdan değil, direnişten filizlenir." "Ateş Çiçeği" açmak üzere... Ama onlar hâlâ kapanda. Bir sabah, gözlerini tanımadığı bir gökyüzünün altında açtı. Ne dünya aynıydı, ne de kendisi. Bu yeni evrende onu yedi yabancı bekliyordu - her biri kadim güçlerin vârisi, her biri kaderin bir düğümünü taşıyordu. Birlikte eğitildiler, sınandılar... ve bir hain tarafından kandırılıp karanlık bir kaleye hapsedildiler. Efsaneye göre, Ateş Çiçeği yalnızca yürekleri hakikate erenlerin önünde açar. Ve o çiçek açtığında, evrenin dengesi sonsuza dek değişecek. Zaman azalıyor. Güven kırılgan. Ve ihanet, en beklenmedik yerden gelebilir.

İnsan bazen bütün ömrünü, kendisini gerçekten duyabilecek tek bir kalbi arayarak geçirir. Çünkü bazı insanlar sesinizi duyar... Bazılarıysa sessizliğinizi. Ve insan, en çok da hiçbir şey söylemek zorunda kalmadığı yerde kendisi olur. İnci Çiçeği gösterişli bahçelerde açmaz. Kalabalığın ortasında kendini kanıtlamaya çalışmaz. Sessizce büyür. Fark edilmek için değil... Gerçekten bakacak gözleri beklemek için. Belki de bazı hikâyeler, büyük tesadüflerin değil; küçücük bir gülümsemenin, yarım kalan bir cümlenin ve usulca uzanan bir elin hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar hayatınıza fırtına gibi girmez. Sessizce gelir... Ve siz, onlar geldikten sonra hiçbir sessizliğin eskisi gibi olmadığını fark edersiniz. "Bazı çiçekler kokusuyla hatırlanır... Bazılarıysa kalbinizde bıraktığı izlerle."