Paris ile Trabzon arasındaki binlerce kilometrelik mesafe, tek bir telefon aramasıyla ve kalbe batan o amansız sızıyla yok olmuştu. Lara Deniz için artık ne Fransa'nın mesafeli nezaketi kalmıştı ne de hayatın o bilindik ritmi. Şimdi yabancısı olduğu bu şehirde, hastane koridorlarının soğuk havasında tek başınaydı. Ya da o, öyle sanıyordu... Annesinin ve babasının sakladığı o büyük sır, köşe başlarında fısıldaşan korumaların tedirgin bakışlarında ve yoğun bakımın kapısındaki o hemşirenin şaşkınlığında gizliydi. Ve bir de... çatıdaki o fırtınalı gecede, hiç çekinmeden üzerindeki ceketi Lara Deniz'ın omuzlarına bırakan, şivesi hırçın ama bakışları korumacı o deli adamda. "Salak mısın kızım sen? Yağmurlu havada ne işin var senin burada?" diye gürleyen o sese inat, Lara Deniz kendi doğrularıyla ayakta kalmaya çalışacaktı. Geçmişin bağları bir bir çözülürken, Lara Deniz yalnız olmadığını ve kaderin onun için çoktan farklı bir oyun hazırladığını öğrenecekti. Sırlar açığa çıkmaya başladığında, Trabzon'un sisi her şeyi görünmez kılmaya yetecek miydi?

Baskıcı bir ailenin gölgesinde büyüyen, kendi küçük dünyasına sıkışmış bir genç kız... Kıbrıs'ın sıcağında filizlenen o fırtınalı gece, hayatının çizgisini tek bir yanlış adımla sonsuza dek değiştirdi. Sadece yarım kadeh içki, zihinde silinen anılar ve sabah uyandığında başucunda bulduğu tek bir not: "Sarhoştum, nasıl böyle bir şerefsizlik yaptım bilmiyorum. Askerim, görev çıktı gitmek zorundayım..." Geçmişi arkasında bırakıp yeni bir başlangıç yapma ümidiyle Türkiye'ye taşındığında, kaderin ona hazırladığı asıl sürprizden habersizdi. İki buçuk aylık bir hamilelik haberiyle dünyası başına yıkılsa da dimdik ayakta kalmayı seçti. Okulunu bırakmak zorunda kalsa da hayallerine teslim olmadı; tırnaklarıyla kazıyarak açtığı küçük restoran, kısa sürede herkesin konuştuğu bir başarı hikayesine dönüştü. Ancak hayatın onun için planları henüz bitmemişti. Bebeğinin durumunu bildirmek için doktoruna attığı bir mesaj, yanlış bir numaraya düşen kader çizgisiydi. Sert, soğuk ve onu başından savurmaya çalışan bir adama çarpan neşeli, çocuk ruhlu ve inatçı bir yürek... "Yanlış numara" ile başlayan atışmalar, çözülmeyi bekleyen bir düğümün ilk ilmeğiydi. Tam her şey yoluna giriyor derken çalan bir telefon ve Atalay Hastanesi'nden gelen o sarsıcı çağrı: "Doğumunuzda bir karışıklık tespit edildi..." Bir gecede değişen hayatlar, yanlış bir numarayla kesişen yollar ve doğduğu gün çalınan bir kimlik... İçinde büyüyen mucizeyle tek başına savaşan bir kadının, gerçekleri ararken aşkı ve kendi köklerini bulma mücadelesi. Peki siz, yaşadığınız hayatın gerçekten size ait olduğundan emin misiniz?

Yalan, dudaklarda masum bir gülümseme gibi büyüdü; ihanet, en güvendiği ellerden sessizce sızdı. Kin, kalbinin duvarlarına siyah bir sarmaşık gibi dolandı; nefret, her köşede biraz daha kök saldı. Visal sustu, çünkü bazı gerçekler dile geldiğinde değil, insanın içinde çürüdüğünde öldürürdü. Gecenin gölgesi yüzüne vurdu, geçmişin bütün günahları birer birer karşısına dikildi. Affetmek için çok fazla yara, unutmak için çok fazla ihanet vardı. Ve o gece Visal anladı; bazı insanlar kalbine girmezdi, yalnızca orada bıraktıkları yıkımla hatırlanırdı. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.

Asker& Aile kurgusu Abim bana baktı. Benden destek bekledi. Ama ben hiçbir şey yapamıyordum. Gözlerimizi kaçırdık birbirimizden. Toprağa baktım. Rüzgârın taşıdığı dualara, hıçkırıklara, sessiz feryatlara kulak kesildim. İçimde bir çığlık var, dünyayı yerle bir edebilecek bir çığlık. Ama ben onu atamıyorum. Daha sonra yan yana duran üç mezar taşına baktım. Serap Alakan. Süleyman Alakan. Tufan Alakan. Anne, baba, amca.. Annem ile babamı kaybettiğimde sesimi de kaybettim. Amcamı kaybettiğimde ise ait olduğum ailemi kaybedeceğimi bilmiyordum. Ben, Gece. Sessizdim. Ama içim, ölüm kadar gürültülü. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

Ben Asi kaya yüzbaşıyım 28 yaşındayım 18 yaşıma kadar yetimanede kaldım benim hikayemde mutluluk yok açı var kırgınlık var istenilmeyen var Benim hikayem gittiğim görevi tamamlayıp görev yerime geri dönmekle başladı tek kişilik yaşadığım hayatıma biyolojik ailem düşdükten sonraki serivenümü gelin birlikte okuyalım && "Asya hanım 15 yaşıma kadar sevginin ne olduğunu bilmiyordum ve hala daha bilmiyorum 15 yaşıma kadar beni bırakan ailemi bekledim bekledim ama kimse gelmedi 16 yaşımda evlatlık verildim mutlu bir ailem olucağını sandım ama hayat bana bir tekmedaha atı evlatlık verilen aile tarafından tecavüze uğradım işte o zaman beklemeyi bıraktım kimse inanmadı bana kanıtlayamadım kendimi kendimden tiksiniyorum aynaya bakamıyorum bu gördünüz kişiyi ben olmak istemedim evet soğuk yapım var ama benim de bir kalbim var gözünüzün içine bakıyorum bana dair biraz sevgi kırıntısı varmı diye ama yok beni biraz sevseydiniz bir kez kızım deseydiniz bazen çiçeğin yerinde olmak istiyorum beni koruyan bir babam seven bir annem olsun istiyorum ama bu imkansız hiç görmediniz beni bir kez içten baksaydınız ruhumun çoktan öldüğünü görürdünüz niye çiçeğin Ayazın hakaretlerine sesiz kalıyorum biliyormusunuz çünkü haklılar yetimhanedeki çoçuklar anası babası bile beli olmadı için piç diye anıldım sizden para soyadı hiç bir şey beklemiyordum sadece sevgi belki ölen çoçukluğum canlanır sandım ama olmadı ben sizin ailenizden birisi olamayacağımı çok iyi gösterdiniz huzurunuzu daha fazla bozmiycağım sadece beni bu hayata getirmeseydiniz artık yaşama gücüm kalmadı yanlızlık sevgisizlik kimsesizlik sırtıma kambur oldu nefes aldırmıyor beni yaşarken mezara koydular ben tam 11 senedir ölüyüm " &&

Amelya 20 yıl sonra aslında ailesinin gerçek olmadığını intikam için bebeklerin karıştırılmasına nasıl bir tepki verecek gelin hep birlikte okuyup öğrenelim. HANCIZADEOĞLU ' ları Amelya ' ya yara mı olacaktı yoksa yarabandı mı ?

"Aile, benim kabuk tutmuş yaramdı ve şimdi o yarayı deşiyorlardı." Gerçek aile kitabıdır fakat birçok farkla... Çünkü Eliz evli ve hamiledir. 🤍 "Sürekli yanımda olduğunu söylüyorsun. Yorulmadın mı aynı şeyi tekrarlamaktan?" "Ben nasıl senin yanında olmaktan memnunsam, bunu dile getirmekten de memnunum. Seninle ilgili hiçbir şeyde yorulmam ben." dedi ve iyice sardı bedenimi. Onun yanındayken ruhum rahatlıyor, kalbimdeki yükler azalıyordu sanki. "Bana ver yüklerini. Senin yerine ben taşırım, canımın içi." diye mırıldandı. Omuzlarıma öpücükler kondurdu. "Bu omuzların yük taşımasın. Bana ver. Ben taşırım senin yerine." Biz orada otururken Aras omuzlarıma öpücükler kondurarak tüm yüklerimi kendi omuzlarına aldı. Kalbime yüklenen tüm ağırlıkları kaldırıp bana minik ama anlam dolu öpücükler bahşetti. 🤍 Yayın tarihi: ^21/08/2024^ ‼️Kitabın konusu, içeriği ve kitap kapağı bana aittir. Kitap tamamen kurgu eseridir, gerçekle bir ilgisi yoktur. #1- Eliz, 03.09.24 🥇 #1- Bebeğim, 05.09.24 🥇 #1- Mutluluk, 12.09.24 🏅 #1- Mimar, 10.11.24 🥇 #1- Aras, 11.11.24 🥇 #1- Dram, 03.01.25 🥇 #1- Aşk, 23.01.25 🏅 #1- Sevgi, 01.02.25 🥇 #1- Abilerim, 25.04.25 🏅 #1- Korku, 27.04.25 🏅 #1- Sevinç, 09.05.25 🏅 #1- Gizem, 03.07.25 🏅 #1- İkiz, 09.07.25 🏅 #1- Mimar, 20.01.26 🏅 #1- Abi, 21.02.26 🥇

Melis Soykan, 17 senesini üvey babası ve abisiyle geçirdiğinden bir haber olan ve Tourette sendromuna sahip bir genç kızdır. Hayatı yasaklar ve engellerle geçerken bir sabah kapının çalması ile her şey değişir. Çünkü gelen kişi öz babasıdır. Ailesine kavuşmuş olmanın heyecanı ve korkusunun yanında, bir de uzun süredir gitmediği okuluna dönen Melis, her şeye alışmaya çalışırken etrafındaki sırların farkında değildir. En önemlisi ilk aşkını yaşarken ilk kalp kırıklığını da yaşayacağından da haberi yoktur. Tıpkı, hayatında hissetmediği duygularını fark etmesini sağlayan Aras Özkan'ın, onu üvey babasına teslim eden adamın oğlu olduğundan haberi olmadığı gibi... Eski adıyla Karmaşık, yepyeni haliyle yayında!

Lidya, 17 yaşında normal bir hayat süren sıradan bir kızdı; ta ki bir okul çıkışı abisinden gelen aramaya kadar.

Dr. Nazlı Erçetin 26 yıl sonra gerçekleri öğrenen bir doktor(!) Bordo bereli Yüzbaşı Pars Demir. Kendini mesleğine adamış bir asker. Hem eğlenceli hem de sırlarla bir dünya. (Gerçek aile Kurgusu)