Annesini ve babasını küçücük yaşta şehit veren bir kızdı o. Yanında bir tek biricik ağabeysi vardı. Şimdi o küçücük kız büyüdü kocaman bir bordo bereli bir yüzbaşı oldu. o kim mi? o Asena Türkoğlu tüm zorluklara göğüs geren kahraman türk askeri.

İki büyük aşiret... Yıllardır süren kan davası... Ve bu kanı susturmak için verilen tek bir karar. Bu bir düğün değil. Bu bir hüküm. Zerda Şehnaz, kendi hayatı üzerinde söz hakkı olmadan, hiç tanımadığı bir adama gelin verilir. Bu evlilik ne sevgi taşır ne umut... Sadece suskunluk, mesafe ve zorunluluk vardır. Fakat bu suskunluğun içinde kimsenin bilmediği başka bir gerçek gizlidir. Berzan Hanbey için ise bu nikâh, yalnızca bir barışın bedeli değildir. Herkes kendi hesabını yaparken, aslında kimse tam olarak gerçeği söylememektedir. Söylenenler kadar söylenmeyenler de ağırdır. Çünkü bu evde kimse göründüğü gibi değildir. Bazı isimler başka anlamlar taşır. Bazı kimlikler saklanır. Ve bazı geçmişler, hiç konuşulmadan aynı çatının altında yaşamaya devam eder. Aşiret kuralları, aile baskısı ve geçmişin yükü arasında sıkışan iki insan... Biri yaklaşmaya çalışırken, diğeri her geçen gün biraz daha uzaklaşır. Ama asıl mesele, onların birbirine yaklaşması değildir... Asıl mesele, kimlerin gerçekten kim olduğudur.

@esrayılmaz: Burak abi, @esrayılmaz: Rahatsız ediyorum bu saatte ama, @esrayılmaz: Abim yanında mı? Abisinin tehlikeli işler yaptığını öğrenen bir kadın, kendini ne kadar tehlikeye atabilir? Bu tehlikede kalbini koruyabilir mi? Özellikle abisinin arkadaşı ona aşıksa? *şiddet ve küfür içerir.*

Göğsüme çekip yatağa uzandığımızda, bütün o kocaman, gururlu adamlığı bir anda sıyrıldı üstünden. Bir çocuk gibi, sığınacak bir yer ararcasına bana sokuldu. Fısıldarken sesi, doğrudan göğsümün içinde, kalbimin tam orta yerinde yankılandı: "Şurasını... özledim." Dedi, kelimeleri boğuktu. Sonra göğsümün en kuytudaki, en korunaklı aralığına başını soktu. Derin bir nefes aldı, sanki ciğerlerine beni, kaybettiğimiz bütün ayları çekecekmiş gibi için için kokladı. Kollarını belime doladı, sıkı sıkıya, bir daha asla bırakmayacakmışçasına. Nefesi tenimi yakıyor, ıslak kirpikleri cildime yapışıyordu. "Bir çocuğun annesine muhtaçlığı gibi," diye fısıldadı, sesi göğsümde titreyerek, "ben sana muhtaç kaldım Nazlı. Ciğerimde nefes, canımda can gibiydin. Alsan da götürsen, bıraksan da gitsen, o muhtaçlık hiç bitmedi bende. İçimi kemirdi, beni benlikten çıkardı."

(Düzenlenecektir.) Sevdasını Karadeniz'e gömemeyen bir adam ve gözlerinde Karadeniz'i taşıyan bir kadının imkansızlığına şahit olmak ister misiniz? Gökten düşen yıldızların insanlara umut olması gibi bazen de kalbin içindeki umut tohumları yeşermeden koparılıyordu. Buna kader mi denilirdi? Kader miydi insana vesile olan yoksa insan mıydı kaderi kendine bahane eden? İki kalbin bir sevda öyküsü... MF6801OQ

Yüzbaşı Adam & İlkokulu Öğretmeni Kadın Yıllar önce babasının baskısından kaçan ve asker olma yoluna giren Bozkurt Karahan, yıllar sonra yüzbaşı olarak Kars'ta görevini yapmaktadır. Bir yandan Ela Doğan, çok sevdiği meslek olan öğretmenliği yapmak için ailesinin itirazına rağmen evden ayrılır ve atandığı yer olan Kars'a gider. -Ela, yakın arkadaşıyla beraber ilk defa geldiği bu şehri gezerken, bir anda çatışmanın içerisinde kalırlar. Kendilerini iki asker fark edip korur. Bilmediler ise kaderin cilvesi olarak o adamların, lojmandaki karşı komşuları çıkmasıdır.- 🪶Her duyguyu, hissi tadacağınız o kitaba hoş geldiniz🪶