"İtalyanlar genellikle böyle sinir bozucu mu olurlar?"dedim kıkırdayarak.Dudaklarını yaladı ve bakışlarını üzerimden çekerek sırıttı. "Öyle olduğumu düşünmüyorum." Elinde ki formayı çekerek aldım ve ona doğru yaklaşarak parmak uçlarımdayken kulağına eğildim."Kanıtla o zaman."

"Bana o gün benden neden kaçtığını söyleyecek misin?"dedi doğrudan gözlerimin içine bakarak. Başımı ondan ters tarafa çevirdim ve gözlerimi sımsıkı kapatarak karşımda ki adamın lafını bitirmesini bekledim. Çenemden tutarak beni kendine çevirdi. "Yoksa benden hoşlanıyor musun?"

Bu evlilik gerçek değildi. Aynı evde yaşayan iki yabancıydık. Sonra birbirimizin yarasına dönüşmeye başladık. Garip olan şey ise, bir süre sonra bunun sahte gibi hissettirmemesiydi. Ve ben, onun en kötü hâlini bile ezbere biliyordum. ⚠️ İçerik Uyarısı: Bu hikaye sağlıksız ilişki dinamikleri içermektedir. Karakterlerin davranışları ideal ya da örnek ilişki olarak sunulmamaktadır. Okuyucu takdiri önerilir.

İnsan bazen bir ömrü, vaktiyle kurtaramadığı bir canın affına adayarak yaşarmış.